Τα μεσάνυχτα, με την αποχώρηση της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ενωση, αρχίζει μια διαπραγμάτευση με την οποία το Λονδίνο θα επιχειρήσει να αποσπάσει όσο περισσότερα προνόμια μπορεί από την Ενωση. Παράλληλα, θα επιδιώξει τη σύναψη διμερών συμφωνιών με τα μέλη της Ε.Ε. και με άλλες χώρες. Επειδή ο Βρετανός πρωθυπουργός θέλει η μεταβατική περίοδος να λήξει στις 31 Δεκεμβρίου, θα πρέπει να υπάρξει συμφωνία έως τα μέσα Οκτωβρίου, ώστε αυτή να μπορεί να μεταφραστεί σε όλες τις γλώσσες των χωρών-μελών και να επικυρωθεί εγκαίρως από τα Κοινοβούλιά τους. Το Brexit δεν είναι το αίσιο τέλος του διαζυγίου με την Ε.Ε. μετά τη 45χρονη συνύπαρξη· είναι μια αρχή με άγνωστο αποτέλεσμα.

Οι εμπνευστές του Brexit δεν ενημέρωσαν τους οπαδούς του ότι η χώρα τους θα αναγκαζόταν να διαπραγματευθεί το μέλλον της από πολύ αδύναμη θέση – ότι η συμφωνία θα πρέπει να ικανοποιεί όλες τις χώρες-μέλη, ότι οι «τρίτες χώρες» θα μπορούν να πιέσουν για ολοένα μεγαλύτερες παραχωρήσεις, μιας και η Βρετανία θα έχει μεγαλύτερη ανάγκη από άμεσες λύσεις απ’ ό,τι αυτές. Σήμερα, πάνω από το 50% του βρετανικού εμπορίου διεξάγεται με την Ε.Ε. Αυτό αφενός ενθαρρύνει κάθε χώρα-μέλος να χρησιμοποιήσει την ισχύ της Ε.Ε. για δικό της όφελος στη διαπραγμάτευση, αφετέρου επιτρέπει σε χώρες όπως οι ΗΠΑ, η Κίνα, η Ρωσία, η Ινδία και η Τουρκία να απαιτούν περισσότερες υποχωρήσεις από τη Βρετανία, αφού αυτή θα πρέπει να συμπληρώσει όσα θα χάσει με την επιβολή όποιων δυσκολιών (σε δασμούς και διαδικασίες) στο εμπόριο με την Ε.Ε. Με την επιδείνωση του διεθνούς οικονομικού κλίματος, η θέση μιας μεμονωμένης χώρας γίνεται ακόμη πιο δύσκολη.

Η Βρετανία, ασφαλώς, θα παραμείνει σημαντική χώρα στην Ευρώπη και στον κόσμο. Θα αναγκαστεί, όμως, να μετρήσει τους φίλους της. Εδώ είναι πολύτιμη η παραδοσιακή φιλία μεταξύ Ελλάδας και Βρετανίας. Ηδη, τα προηγούμενα χρόνια φάνηκε (με πολλές διμερείς επαφές, με κυβερνητικές αποφάσεις και διάφορες πρωτοβουλίες) ότι οι δύο χώρες θέλουν να ενισχύσουν τη μεταξύ τους σχέση, να επενδύσουν πάνω στα ισχυρά θεμέλια που χτίστηκαν όχι μόνο από τις κυβερνήσεις τους, αλλά και από τους αιώνες συνεργασίας και συνύπαρξης των δύο λαών. Οπως η Βρετανία χρειάζεται στήριξη μέσα στην Ε.Ε. και νέες προοπτικές στη σχέση της με την Ελλάδα, έτσι και η Ελλάδα χρειάζεται τη Βρετανία να θυμάται τη μακρόχρονη φιλία και το πολύπλοκο παρελθόν τους, να στηρίξει την Αθήνα και τη Λευκωσία στις δικές τους δύσκολες διαπραγματεύσεις. Προς όφελος των δύο πλευρών και της μεταξύ τους σχέσης.

Έντυπη


https://www.kathimerini.gr/     

Με αφορμή την επίσκεψη Μητσοτάκη στις ΗΠΑ, είδαμε και ακούσαμε πλήθος αναλύσεων από ειδικούς και μη. Βέβαια, σπάσαμε και... πλάκα με διάφορους γραφικούς τύπους της αντιπολίτευσης, οι οποίοι έκαναν μαθήματα εξωτερικής πολιτικής έχοντας ως σημείο αναφοράς τον "παγκόσμιο ηγέτη" Αλέξη Τσίπρα! Και τι δεν ακούσαμε.

Για τα... μπατζάκια του Μητσοτάκη, για τις δηλώσεις του Τραμπ επί 40 λεπτά με θεατή τον Έλληνα πρωθυπουργό και ενώ κόχλαζε η κρίση με το Ιράν, αλλά και πολλά άλλα. Βέβαια, όλοι θυμηθήκαμε το ρεζιλίκι Τσίπρα σε επενδυτικό φόρουμ παρουσία τον Μπιλ Κλίντον, την "αντίσταση" χωρίς... γραβάτα στις συναντήσεις με τους ξένους ηγέτες και πολλά άλλα.

Του Λουκά Αθ. Γεωργιάδη

Καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες απίστευτων δηλώσεων κυρίως από βουλευτές και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Βλέποντας το κλίμα στην οικονομία να γυρίζει και μάλιστα με πολύ... βίαιο τρόπο, το μόνο που έχουν να πούνε είναι ότι "δεν προλάβαμε" και απλά είναι... τυχερός ο Μητσοτάκης.

Δηλαδή, η εκτόξευση του δείκτη οικονομικού κλίματος σε υψηλό 12ετίας... έλαχε στον Μητσοτάκη και θα το είχε πετύχει ο Τσίπρας. Αλλά δεν πρόλαβε. Ή, τα αρνητικά επιτόκια στα έντοκα γραμμάτια και η θεαματική αποκλιμάκωση των επιτοκίων ήταν θέμα χρόνου να συμβεί με τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν... πρόλαβε, γιατί έγιναν οι εκλογές.

Στον δημόσιο διάλογο έχουμε... υποδείξεις από τον τέως υπουργό Οικονομικών Ευκλείδη Τσακαλώτο και πολλούς άλλους σχετικά με τις αποφάσεις της σημερινής κυβέρνησης για τη στήριξη της μεσαίας τάξης. Θου Κύριε! Μιλάνε αυτοί που... σφαγίασαν με εξοντωτικούς φόρους τη μεσαία τάξη.

Έλεγαν ότι επί των ημερών τους μπήκε το 17% των φόρων όταν είχε προηγηθεί από τους... άλλους το υπόλοιπο 83%. Προφανώς δεν περνάει από το μυαλό τους το ενδεχόμενο ότι για παράδειγμα ένας αρσιβαρίστας μπορεί να σηκώσει 200 κιλά, αλλά στα 201 να κλατάρει! Και δεν σταματάνε μόνο σε αυτά.

Μιλάνε με πλεόνασμα θράσους για τα έργα του ΕΣΠΑ, τα οποία κάθε τρεις και λίγο έμπαιναν στην κλίνη του Προκρούστη.

Αλλά έχουν και μεγαλύτερο θράσος. Να παραποιούν δηλώσεις, όπως του υπουργού Ανάπτυξης και Επενδύσεων Άδωνι Γεωργιάδη, λέγοντας ότι μπορεί να ζήσει κάποιος με €200!

Μάλιστα, ένας πρώην μαγκάκος υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ έγραψε τη λέξη ντροπή! Μάλλον, θα ξέχασε ότι τα €200 είναι έργο Τσίπρα και πιθανόν να μην άκουσε ποτέ τη δήλωση ότι "με γεμιστά θα τα καταφέρουμε"! Μιλάμε για τέτοιους θρασύτατους τύπους...

Στα θέματα της εξωτερικής πολιτικής και ειδικότερα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, τολμούν να έχουν άποψη αυτοί που έλεγαν ότι "η θάλασσα δεν έχει σύνορα" ή ότι "θα ρισκάρουμε παγώνοντας τις αμυντικές δαπάνες".

Αλλά και στα θέματα τάξης και νομιμότητας, επί καθημερινής βάσης διαβάζουμε στα social media και στις εφημερίδες ή βλέπουμε στις τηλεοράσεις και ακούμε στα ραδιόφωνα, στελέχη της αξιωματικής αντιπολίτευσης που ταυτίζονται με την αλητεία, τους καταληψίες και τους κακοποιούς.

Θεωρούν ως "πολίτες" αυτούς που δεν υπακούν σε νόμους και αποτελούν προνομιακούς συνομιλητές τους, δημιουργώντας ανησυχία στους φιλήσυχους πολίτες, τους οποίους η Αστυνομία ούτε... βασανίζει, ούτε... ξεβρακώνει, ούτε χτυπά.

Προ ημερών ακούσαμε τον ψεύτη πρώην πρωθυπουργό Τσίπρα να μιλάει για το τέλος της 13ης σύνταξης, της οποίας είναι και ο... νονός. Τη λανσάρισε τον περασμένο Μάιο, για να αντλήσει πρόθυμους ψηφοφόρους και να κλαψουρίζει τα Χριστούγεννα για την... ανάλγητη κυβέρνηση, η οποία δεν την έδωσε!

Οι άνθρωποι δεν απευθύνονται σε νουνεχείς, αλλά σε ηλίθιους! Ξεχνάει σκόπιμα βέβαια, ο πρώην ένοικος του Μαξίμου, ότι από τον Δεκέμβριο του 2016, οι "θεσμοί" είχαν απαγορεύσει στον Ευκλείδη Τσακαλώτο να μιλάει για "13η σύνταξη", αλλά για βοήθημα που θα δίνεται σε ευπαθείς ομάδες εάν και εφόσον υπάρχει υπερ-πλεόνασμα.

Η σημερινή αξιωματική αντιπολίτευση δεν είναι σε θέση να αποδεχθεί ότι αποτελούσε το μεγάλο βαρίδι επί 4,5 χρόνια. Το 2015 ήμασταν στο τέλος των μνημονίων, αλλά μπήκαμε στο τρίτο και αχρείαστο πρόγραμμα, το οποίο θα μας συνοδεύει για πάρα πολλές δεκαετίες.

Ελλείψει ουσιαστικών επιχειρημάτων, οι σημερινές φιγούρες της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ανταγωνίζονται καθημερινά για το ποιος θα πει τη μεγαλύτερη... μπούρδα.

Έχουν χάσει την... μπάλα με τις κινήσεις της κυβέρνησης Μητσοτάκη στην οικονομία αλλά και σε όλα τα επίπεδα. Η Νέα Δημοκρατία έχει ήδη "κλέψει" την ατζέντα του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος εμφανιζόταν ως προστάτης αυτών που επί των ημερών του πτωχοποιήθηκαν ακόμη περισσότερο! Επιπλέον, ασκεί αντιπολίτευση η οποία είναι στο ακριβώς αντίθετο άκρο σε σχέση με τα πιστεύω της κοινωνίας.

Οι άνθρωποι που δεν ήταν έτοιμοι να κυβερνήσουν το 2015 και απέδειξαν με τα πεπραγμένα τους πόσο "μπαχαλάκηδες" είναι.

Προσπάθησαν να επιβάλλουν τη δική τους ιδεοληπτική ανισορροπία και ανωμαλία, ως πραγματικότητα. Υπερασπίζονται περιθωριακούς τύπους που αποτελούν εχθρούς της δημοκρατίας.

Είναι αυτοί που κάνουν τη "βρώμικη" δουλειά. Η απελπισία της σημερινής αξιωματικής αντιπολίτευσης ξεχειλίζει από τον τρόπο με τον οποίο τοποθετείται στις εξελίξεις.

Δεν μπορούν να χωνέψουν πώς ο Κυριάκος Μητσοτάκης με απλές κινήσεις και με αυτονόητες παρεμβάσεις, έχει διαμορφώσει μια ατζέντα καθολικής ισοπέδωσης του πολιτικού αντιπάλου του Αλέξη Τσίπρα.

Ο τελευταίος από το 2016, έλεγε ότι έχει του... χεριού του τον σημερινό πρωθυπουργό.

Ο σημερινός πρωθυπουργός είχε... προϊδεάσει δημοσκοπικά τον Τσίπρα από τους πρώτους μήνες του 2016, αλλά ο ίδιος και οι συν αυτώ δεν κατάλαβαν τίποτα αφού "είχαν καβαλήσει το καλάμι" και απολάμβαναν το νέκταρ της εξουσίας, τρώγοντας και πίνοντας εις υγείαν των κορόιδων ή των αφελών που τους ψήφισαν. Μιλούσαν για τον Μητσοτάκη, τον οποίο θεωρούσαν... ευκολάκι!

Βέβαια, το 2019 το... ευκολάκι μοίρασε πολύ πόνο στον... παγκόσμιο ηγέτη, ο οποίος πίστευε ότι μπορεί να κοροϊδεύει πολλούς και για πάντα. Τελικώς, ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ εν συνόλω, αποτελούν τους "χρυσούς" χορηγούς για τον σημερινό πρωθυπουργό, ώστε να κερδίσει και δεύτερη ή και τρίτη θητεία.

Σίγουρα, ο Κυριάκος θα εύχεται να υπάρχει αυτός ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα. Ας είναι στην αντιπολίτευση και ας μας σκορπάει άφθονο γέλιο, γιατί το έχουμε ανάγκη...



https://www.lykavitos.gr/      

Βλέπω διαρκώς υποτιμητικές αναφορές στους απόδημους.

Ότι είναι μακριά, ότι δεν μπορούν να έχουν άποψη, ότι τί θέλουν και ανακατεύονται.

Μόνο που ξεχνάμε το βασικό.

Μιλάμε για ανθρώπους που αναγκάστηκαν να φύγουν από τη χώρα.

Είτε τώρα, είτε παλαιότερα.

Δεν πήγαν σε άλλες χώρες ούτε γιατί ήταν αργόσχολοι, ούτε γιατί ήταν τυχοδιώκτες.

Ψωμί πήγαν να βγάλουν και να φτιάξουν τη ζωή τους με αξιοπρέπεια.

Αφήνοντας πίσω τη φτώχεια, την ανεργία, τις πολιτικές διώξεις παλαιότερα και τα «πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων» που σου έκοβαν κάθε προοπτική, αργότερα την Ελλάδα του 60% ανεργίας νέων.

Και πήγαν σε άλλα μέρη αλλά την Ελλάδα την κράτησαν στη καρδιά τους.

Και πίσω θέλουν να γυρίσουν πολύ και σπίτια φτιάχνουν στην Ελλάδα και περιουσία διατηρούν και λεφτά για το καμπαναριό και το σχολείο του χωριού δίνουν.

Και όταν χρειάστηκε και διαδηλώσεις έκαναν υπέρ της Ελλάδας και τις κυβερνήσεις που είναι στις χώρες τους πίεσαν να αλλάξουν στάση απέναντι στην Ελλάδα.

Την ευθύνη τους την ανέλαβαν απέναντι στην πατρίδα και χρειάζεται όντως να μπορούν να είναι κομμάτι της συλλογικής απόφασής της.

Προφανώς με όρους: ναι να είναι γραμμένοι στους καταλόγους, να έχουν μια οικονομική σχέση με την πατρίδα, να έχουν δείξει ότι αναφέρονται σε αυτή.

Αλλά να το δούμε θετικά, να το δούμε ως ανάγκη, να το δούμε ως κάτι που δεν θα «αλλοιώσει» το εκλογικό αποτέλεσμα, αλλά θα ενισχύσει τη χώρα.

Και επειδή το λένε ορισμένοι.

Όχι δεν είναι ανταγωνιστικό το να ψηφίζουν οι απόδημοι με την ανάγκη κάποια στιγμή να δώσουμε πολιτικά δικαιώματα σε όσους μετανάστες είναι εδώ πολλά χρόνια, όπως σωστά δώσαμε στα παιδιά μεταναστών.

Εγώ λέω να ψηφίζουν στις εκλογές όσοι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο αναγνωρίζουν τον τόπο αυτό ως πατρίδα.

Και αυτή την πατρίδα εγώ τη θέλω γενναιόδωρη και ανοιχτόκαρδη.

Όχι μίζερη και στενόκαρδη.


https://www.tovima.gr    

Γράφει ο Γιῶργος Μιχαηλίδης*

Ρίχνοντας μια ματιά στις δημοσκοπήσεις μόνο του Μαΐου, βλέπεις, ανάλογα την εταιρεία, τα αποτελέσματα να κυμαίνονται μεταξύ των 2,5 και των 8,8 μονάδων διαφορά. Αθροιστικά πάντως, ο μέσος όρος των μετρήσεων αυτών βγάζουν ένα προβάδισμα της τάξεως των 6 μονάδων για την ΝΔ έναντι του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ μετά από όλα αυτά που έχει κάνει εδώ και πέντε χρόνια, χρησιμοποιεί μία λογική τύπου Τραμπ αποδοκιμάζοντας τις δημοσκοπήσεις. Έτσι ευελπιστεί να κινητοποιήσει το ακροατήριό του που έχει ιδιαίτερα αντανακλαστικά στον λαϊκισμό και επικαλείται την διαφαινόμενη συσπείρωσή του ως δείγμα αδυναμίας της ΝΔ να αξιοποιήσει το προβάδισμά της. Είναι όμως έτσι;

Το Μέγαρο Μαξίμου εδώ και καιρό έχει αποδειχθεί πως ο νικητής της ευρωκάλπης θα είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης και προσπαθεί με κάθε τρόπο να ερμηνεύσει με τον δικό του τρόπο το αποτέλεσμα πριν καν το δει. Έτσι, μία διαφορά της τάξεως του 5% για τον ΣΥΡΙΖΑ θα είναι… νίκη, αφού η ΝΔ δεν θα έχει φύγει μπροστά με διψήφια διαφορά όπως έδειχναν ορισμένες δημοσκοπήσεις το προηγούμενο διάστημα και θα χτίσει μία ρητορική τέτοια που θα του επιτρέψει να σταθεί για μερικούς ακόμα μήνες μέχρι τις εκλογές του Οκτωβρίου. Εκτός απροόπτου βέβαια…

Ας κάνουμε ένα ταξίδι στο παρελθόν

Τώρα, κάνοντας μία έρευνα στο παρελθόν από το 1994 και ύστερα, βλέπουμε πως η διαφορά του πρώτου από το δεύτερο κόμμα, δεν ξεπέρασε ποτέ το 5%, παρά μόνο μία φορά, στις ευρωεκλογές του 2004, μία περίπτωση την οποία θα εξηγήσουμε παρακάτω.

Στον κάτωθι πίνακα βλέπουμε τα ποσοστά των κομμάτων σε ευρωεκλογές και βουλευτικές εκλογές σε αντιστοιχία ημερομηνιών:



Ευρωεκλογές Εθνικές Εκλογές
12/06/1994 1.ΠΑΣΟΚ: 37,64 %
2.ΝΔ: 32,66 %

22/09/1996 1.ΠΑΣΟΚ: 41,49
2.ΝΔ: 38,12

13/06/1999 1.ΠΑΣΟΚ: 36 %
2.ΝΔ: 32,1 %

09/04/2000 1.ΠΑΣΟΚ: 43,79
2.ΝΔ: 42,74

13/06/2004 1.ΝΔ: 43,01 %
2.ΠΑΣΟΚ:34,03%

07/03/2004 1.ΝΔ: 45,36
2.ΠΑΣΟΚ: 40,55

07/06/2009 1.ΠΑΣΟΚ: 36,64 %
2.ΝΔ: 32,29 %

16/09/2007 1.ΝΔ: 41,84
2.ΠΑΣΟΚ: 38,10

04/10/2009 1.ΠΑΣΟΚ: 43,92
2.ΝΔ: 33,47

25/05/2014 1.ΣΥΡΙΖΑ: 26,52 %
2.ΝΔ: 22,78 %

25/01/2015 1.ΣΥΡΙΖΑ: 36,34
2.ΝΔ: 27,81

Σημειώνεται ότι δεν έχουμε ενσωματώσει στον πίνακα τις ενδιάμεσες διπλές εκλογές του 2012, στις οποίες κέρδισε η ΝΔ.

Όπως διαφαίνεται, σε όλες τις περιπτώσεις, οι ευρωεκλογές είχαν προηγηθεί των εθνικών εκλογών και μάλιστα με διάστημα από ένα έως δύο έτη, δίνοντας στην ευρωκάλπη μία μορφή ενδιάμεσων εκλογών έγκρισης ή όχι της εφαρμοζόμενης πολιτικής της εκάστοτε κυβέρνησης. Σταδιακά, το διάστημα αυτό άρχισε να μικραίνει για να φτάσουμε το 2004, οι ευρωεκλογές να γίνουν μετά την εθνική κάλπη!

Συγκεκριμένα, στις 13/06/2004, η ΝΔ κέρδισε τις ευρωεκλογές με 9% διαφορά από το ΠΑΣΟΚ. Το παράδοξο λοιπόν εκεί δεν είναι μόνο η μεγάλη απόσταση των δύο κομμάτων αλλά και το ότι είχαν προηγηθεί κατά τρεις μήνες οι εθνικές εκλογές, τις οποίες και είχε κερδίσει η ΝΔ πάλι, με διαφορά 4,8%.

Βλέποντας επίσης τον παραπάνω πίνακα, βγάζουμε ορισμένα συμπεράσματα. Από την μία οι ευρωεκλογές εκλαμβάνονται από το ελληνικό εκλογικό σώμα ως ευκαιρία για διαμαρτυρία και από την άλλη βγαίνουν σαφή συμπεράσματα για το ποιο κόμμα θα είναι στην επόμενη εθνική κάλπη ο νικητής.

Παράλληλα, μεγάλοι κερδισμένοι είναι τα μικρά κόμματα τα οποία παραδοσιακά αύξαναν τα ποσοστά τους. Χαρακτηριστική περίπτωση οι ευρωεκλογές του 2014, όταν και συνολικά 7 κόμματα κατάφεραν και ξεπέρασαν το όριο του 3% και εκπροσωπήθηκαν στο ευρωκοινοβούλιο, σε αντίθεση με τις ευρωεκλογές του 2009, όταν και αντίστοιχα, δέκα χρόνια πριν τα κόμματα ήταν μόλις πέντε.

Οι ευρωεκλογές, επίσης καθορίζουν, όπως είπαμε, ποιος θα είναι ο επόμενος νικητής στις βουλευτικές εκλογές, εκτός από την περίπτωση του 1999/2000, όταν και παρά την νίκη στην ευρωκάλπη το 1999, η ΝΔ δεν κατάφερε να κερδίσει στις βουλευτικές του 2000, σε εκείνη την νύχτα γκραν γκινιόλ που κοιμηθήκαμε με κυβέρνηση ΝΔ και ξυπνήσαμε με ΠΑΣΟΚ.

Οι τωρινές εκλογές για την Ευρωπαϊκή Ένωση, έχουν μία ιδιαιτερότητα. Είναι η πρώτη φορά μετά από αρκετά χρόνια, όπου τα μικρά κόμματα που ευελπιστούν να περάσουν το 3% είναι πολύ λίγα. Αντίστοιχα, ο δικομματισμός δια της πόλωσης έχει επανέλθει και αναμένεται να κυμανθεί σε ποσοστά κοντά στο 60%.

Οι ώρες μέχρι τις εκλογές της Κυριακής λιγοστεύουν και μένει τώρα να δούμε πώς θα συμπεριφερθεί ο Έλληνας μετά από 4,5 χρόνια εκλογικής «αφωνίας».

*Ο Γιῶργος Μιχαηλίδης είναι ο διευθυντής του EleftherosTypos.gr

.eleftherostypos.gr   

Δεν υπάρχει τίποτα άλλο παρά το πρόσωπο του αρχηγού.

Το έχουμε ξαναδεί και παλιά στην Ελλάδα όταν το ΠΑΣΟΚ ήταν ο Αντρέας Παπανδρέου.

Όμως, ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ΠΑΣΟΚ του 1981, ούτε ο Τσίπρας είναι Αντρέας Παπανδρέου.

Και υποτίθεται ότι στην Αριστερά ήταν με τα κινήματα και όχι με το πρόσωπο του αρχηγού.

Προσωπολατρία δεν το έλεγαν κάποτε αυτό;

Εγώ δεν έχω πρόβλημα με τα πρόσωπα.

Ως ένα βαθμό αυτά γράφουν την ιστορία.

Γιατί αυτά παίρνουν τις επιλογές και αυτά κρίνονται για αυτές.

Μόνο που ο Τσίπρας πλέον έχει αρχίσει να μιλάει λες και είναι κάτι άλλο από αυτό που είναι.

Τη μια μνημονεύει τον Άρη Βελουχιώτη.

Την άλλη τσιτάρει Μάο Τσε Τουνγκ.

Η πρόθεση – δική του ή των λογογράφων του -όπως ο Θανάσης Καρτερός – προφανής: να ταυτιστεί με αυτές τις μεγάλες μορφές.

Έλεος μάγκες!

Ο Τσίπρας δεν είναι ούτε φελλός ούτε άχρηστος, γιατί δεν θα είχε μείνει 4,5 χρόνια στην εξουσία, ούτε θα είχε κερδίσει δύο εκλογές.

Και ξέρει από τακτική και κατορθώνει να είναι μερικές κινήσεις μπροστά από τους αντιπάλους του.

Και βάζει λιγότερες τρικλοποδιές στον εαυτό του από ό,τι ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Όμως, δεν είναι ο νέος Λένιν, όσο καλός και εάν είναι στην τακτική.

Γιατί δεν πιστώνεται τη νίκη, αλλά την ήττα και την ταπείνωση ενός λαού.

Γιατί είναι πάντα αυτός που κέρδισε μια συντριπτική πλειοψηφία σε ένα δημοψήφισμα και μετά έγραψε στα παλαιότερα των υποδημάτων του τη λαϊκή ετυμηγορία.

Γιατί άντεξε μόλις 17 ώρες διαπραγμάτευση και μετά αποδέχτηκε να παραμείνει η χώρα στο βραχνά των μνημονίων για δεκαετίες.

Γιατί αντί να δώσει σχήμα στην ελπίδα, έδωσε την πραγματική απόδειξη ότι «δεν υπάρχει εναλλακτική».

Γιατί ταύτισε τελικά την αριστερά με τη συνθηκολόγηση, την αγάπη για την εξουσία και τον κυνισμό.

Και στην ιστορία γι’ αυτό θα μείνει, όχι για τις ατάκες σε προεκλογικές ομιλίες.

in.gr  

Ας επανέλθω όμως στο πολιτικό. Με τον σκοπό να χωθεί ανάμεσα σε Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ επιτίθεται εξίσου και στο ένα κόμμα και στο άλλο. Κάνει σωστά, προφανώς, αφού η επιδίωξή του είναι να μπει στη μέση και να φτιάξει χώρο για να καθίσει εκεί άνετα. Το κάνει όμως με έναν τρόπο τόσο κουτό, ο οποίος στην πραγματικότητα καταφέρνει να τοποθετεί το ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ αριστερότερα και αυτού του ΣΥΡΙΖΑ, όταν ο σκοπός τους δεν είναι ο χώρος ανάμεσα στους δύο.

Αυτό συμβαίνει επειδή το ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ –και ιδίως όταν αυτό εκφράζεται μέσω της προέδρου του ή του ΓΑΠ– δεν κατηγορεί τη μεν Ν.Δ. ως Δεξιά, τον δε ΣΥΡΙΖΑ ως Αριστερά, ώστε να διαμορφώσει τον χώρο ενδιαμέσως. Κατηγορεί βεβαίως τη Ν.Δ. ως Δεξιά (που είναι κακιά και φθονερή εκ φύσεως, άσχημη, χοντρή, ατσούμπαλη και δεν ξέρω τι άλλο), αλλά τον ΣΥΡΙΖΑ τον κατηγορεί ως Ψευδοαριστερά, επειδή το ίδιο το ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ εκφράζει την αληθινή Αριστερά. Αυτό είναι και το σαφές μήνυμα του τηλεοπτικού σποτ με το αυτοκίνητο.

Με τη στάση αυτή, το ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ κόβει μεν ψηφοφόρους από τον ΣΥΡΙΖΑ, πού τους οδηγεί όμως; Πάντως όχι σε μετεκλογική συνεργασία με τη Ν.Δ., διότι τότε η kolotoumba θα ήταν αντάξια του ίδιου Τσίπρα και η ξεφτίλα περίτρανη! Βλέπουμε, δηλαδή, ότι ένα δυνάμει στρατηγικό πλεονέκτημα το ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ καταφέρνει να το μετατρέπει σε στρατηγικό αδιέξοδο. Δεν είναι τυχαίο, ασφαλώς, το ότι αυτή η γραμμή εκφράζεται πρωτίστως από τη Φώφη και τον Γιώργο – τα δύο κορυφαία μυαλά του κινήματος. Οποιος αντιλαμβάνεται την κρισιμότητα των εκλογών και παρ’ όλα αυτά ψηφίζει ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ, πετάει την ψήφο του σε έναν κάδο από τον οποίο θα τη μαζέψει ο ΣΥΡΙΖΑ.

«Κύριε πρόεδρα»

Το είπε ο μοναδικός Τσαλακώτος, χθες στη Βουλή, ξεκινώντας την ομιλία του με ένα από εκείνα τα μακρόσυρτα αστεία του, που θα ήταν πετυχημένα αν δεν τα σκότωνε βάναυσα ο ίδιος με τον αξιοθρήνητο τρόπο που τα λέει. Ο Γιούκλιντ, βλέπετε, έχει ένα ρητορικό ύφος εντελώς βρετανικό, που βασίζεται σε περίπλοκα και πνευματώδη αστεία και το οποίο, επιπλέον, είναι εμφανώς επηρεασμένο από την αγγλική κωμωδία της δεκαετίας του 1970, περιόδου που συνέπεσε με τη νιότη του. Τον έχουν τσακώσει, άλλωστε, να μεταφέρει αυτούσια στον κοινοβουλευτικό λόγο του αγαπημένα του αστεία των Monty Python, όπως εκείνο με την ασθματική σαρανταποδαρούσα, που επιστρέφει από το σούπερ μάρκετ φορτωμένη με ψώνια.

Το πρόβλημα του Γιούκλιντ, όμως, είναι ότι η ρητορική του είδους που ο ίδιος θαυμάζει και προσπαθεί να ακολουθεί προϋποθέτει όχι μόνον γλωσσικά άψογη εκφορά, αλλά και θεατρικότητα, ενώ εκείνος ο καημένος κομπιάζει, τα μασάει, τα μπερδεύει, σε σημείο ώστε ο ακροατής να μορφάζει από τη λύπηση για τη φιλότιμη, μα τόσο άτεχνη προσπάθειά του. Και το προσδιορίζω ως πρόβλημα, επειδή αυτό τον γελοιοποιεί και εμποδίζει τις αρχηγικές φιλοδοξίες του. Αν έχει...

Το πουκάμισο!

Να το πω με ένα σχήμα λιτότητας, εντύπωση προκάλεσαν οι φωτογραφίες από την πριβέ προεκλογική συγκέντρωση του Αλέξη Τσίπρα στο Αιγάλεω, στις οποίες βλέπουμε τον Θύμιο Λυμπερόπουλο να φωλιάζει κυριολεκτικά στη φιλόξενη αγκαλιά του Αλέξη Τσίπρα και να μένει εκεί, να κουκουβίζει, θαρρείς, στη ζεστασιά και την τρυφερότητα που επιτέλους βρήκε σε αυτή τη ζωή! Ο Θύμιος μίλησε μάλιστα για τη σχέση με τον Αλέξη, που εξελίσσεται σε πολιτικό έρωτα: «Υπάρχουν δύο επιλογές για μένα: η Ν.Δ. του Μητσοτάκη με το διεθνές ταμείο και ο Αλέξης Τσίπρας και το ευρωπαϊκό δίκαιο». Ουγκ! (Αυτό το προσθέτω εγώ για περισσότερη σαφήνεια, δεν το είπε εκείνος). Σημειωτέον ότι αυτά τα γλαφυρά ο Θύμιος τα είπε ως «νεοδημοκράτης του ριζοσπαστικού φιλελευθερισμού, υπέρ του θεμιτού κέρδους των επιχειρήσεων και όχι του αθέμιτου». Τρεις λαλούν και δυο χορεύουν, εν ολίγοις. Ενας λόγος παραπάνω, δηλαδή, για να φοβάμαι ότι αν πετύχει πουθενά τον Θύμιο η Θοδώρα η Μεγαλοοικονόμου, θα τον ξεμαλλιάσει. (Είναι και πιο μεγαλόσωμη, ως γνωστόν).

Πάντως, στις συγκεκριμένες φωτογραφίες, το ανοίκειο –δηλαδή το σοκαριστικό, που λέμε στα ελληνικά– δεν είναι ο εναγκαλισμός των δύο ανδρών και η τρυφερότητα που βλέπουμε να εκδηλώνεται με αξιοσημείωτη σφοδρότητα. Δεν είναι ούτε το λουλουδάτο πουκάμισο του Θύμιου και πώς το έχει συνδυάσει με πουαντιγιέ σακάκι. Είναι μάλλον το λευκό πουκάμισο του Τσίπρα, πάνω στο οποίο ακουμπά το φρεσκοβαμμένο σκούρο καστανό μαλλί του ο Θύμιος. Η σκηνή είναι πολύ σκληρή και οι φωτογραφίες θα έπρεπε κανονικά να δημοσιεύονται μόνο εφόσον συνοδεύονται από προειδοποίηση για το περιεχόμενό τους.

kathimerini.gr/  

Θα έλεγε κανείς πως είναι ατόπημα του λογογράφου του. Αλλά όχ. Αυτό είναι ο Αλέξης Τσίπρας, δεν έχει κανέναν ενδοιασμό να θεωρήσει τους τόσους νεκρούς «ξεχασμένους» και κάθε αναφορά σε αυτούς ως προσπάθεια να χτυπηθεί η κυβέρνησή του.

Ξεχνάει, όμως, πως αυτή η συμπεριφορά, είναι η επιτομή του «όποιος έχει την μύγα μυγιάζεται», αφού αντιλαμβάνεται την ευθεία γραμμή των ευθυνών που συνδέουν την εθνική τραγωδία με την ανικανότητα και την αποτυχία της κυβέρνησής του να προστατεύσει τους ίδιους της τους πολίτες.

*Ο Γιῶργος Μιχαηλίδης είναι ο διευθυντής του EleftherosTypos.gr


eleftherostypos.gr  

L etat c’ est moi» ανέκραξε κάποτε ο Λουδοβίκος 14ος και πέρασε πλήρως όλη η εξουσία στα χέρια του. Τώρα θα πείτε γιατί το θυμήθηκα αυτό; Οχι τόσο επειδή ο Αλέξης Τσίπρας (φωτογραφία) βρέθηκε να χαλαρώνει πασχαλιάτικα στο Ροδάκινο της Κρήτης (παρέα με τον Παύλο Πολάκη) προερχόμενος από την Κίνα, με απευθείας πτήση με το πρωθυπουργικό αεροσκάφος, το οποίο όπως φαίνεται το χρησιμοποιεί ακόμα και για τις διακοπές του (άλλωστε έως τώρα είχε χρησιμοποιήσει για διακοπές σκάφη του Λιμενικού- όταν πήγαινε πασχαλιάτικα στην Τήλο). Ούτε βεβαίως έχει σχέση με τη ρήση της Περιστέρας (Μπέτυς) Μπαζιάνα στη μοναδική συνέντευξη που παραχώρησε σε φιλοσυριζαίικη εφημερίδα) ότι «πήραμε την κυβέρνηση αλλά δεν πήραμε την εξουσία» (φράση που κυρίως δανείστηκε από τον… Λένιν), αλλά επειδή, ο κ. Τσίπρας δεν φαίνεται να κρατά πλέον ούτε τα προσχήματα, έστω και τυπικά.

***
Βέβαια, για όσους γνωρίζουν, η νέα κοινή εμφάνιση Τσίπρα-Πολάκη σε στιγμές χαλάρωσης – που αποδεικνύει και τη στενή φιλική σχέση των δύο ανδρών – δεν προκαλεί καμία έκπληξη. Άλλωστε ο «αψύς Σφακιανός» κατά τον πρωθυπουργό, Παύλος Πολάκης δικαιούται να λέει και να κάνει ό,τι του κατέβει στο κεφάλι, έχοντας την πλήρη κάλυψη από το Μέγαρο Μαξίμου. Ο κ. Τσίπρας μεσούσης της προεκλογικής περιόδου θέλησε μ΄αυτόν τον τρόπο να στείλει ένα ξεκάθαρο μήνυμα ότι ο κ. Πολάκης έχει την απόλυτη εμπιστοσύνη του. Αλλά δεν είναι μόνον αυτό…

***
Για παράδειγμα πόσο άραγε πολιτικά ηθικό είναι να τραπεζώνει στο Μέγαρο Μαξίμου (που η λειτουργία του συντηρείται από τους φορολογούμενους) τους υποψήφιους ευρωβουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ; Το Μέγαρο Μαξίμου δεν είναι το σπίτι του καθενός, αλλά το γραφείο του εκάστοτε πρωθυπουργού της χώρας και δεν μπορεί τη μια να δέχεσαι μέσα σ΄αυτό τη Μέρκελ, τον Ομπάμα, τον Ερντογάν, τον Αναστασιάδη, τον Μακρόν και ένα σωρό άλλους ηγέτες και την άλλη από την πίσω πόρτα να δέχεσαι εκπροσώπους της διαπλοκής (ξέρετε εσείς ποίους, να μην τους αναφέρω πάλι) ή ακόμα τον Μανώλη Πετσίτη, τον Αρτέμη Αρτεμίου, τον Καλογρίτσα και ορισμένους καλανάρχες.

***
Πιθανόν να πείτε τι είδους διακοπές έκανε (και κάνει) στην Κρήτη, τη στιγμή που επισκέφθηκε μία στρατιωτική μονάδα και θα μιλήσει προεκλογικά και στα Χανιά. Οπως και να έχει το πράγμα, ακόμα και την προεκλογική του ομιλία την κάνει ως αρχηγός κόμματος και όχι ως πρωθυπουργός ενόψει των ευρωεκλογών. Αλλωστε οι φωτογραφίες που άφησε να διαρρεύσει, τον εμφανίζουν με χαλαρή διάθεση διακοπών, με βερμούδες και τζόκεϊ.

***
Πάντως ο Κυριάκος Μητσοτάκης περνάει άμεσα από την πρόθεση στην πράξη και δηλώνει σε συνομιλητές του πως δεν προτίθεται να χάσει χρόνο σχετικά με το πότε θα καταθέσει την πρόταση μομφής κατά του αναπληρωτή υπουργού Υγείας, Παύλου Πολάκη, στέλνοντας μήνυμα ότι τέτοιες συμπεριφορές δεν μπορούν και δεν πρέπει να γίνονται ανεκτές. Ετσι δεν αποκλείεται τη Δευτέρα του Θωμά κιόλας να καταθέσει την πρόταση δυσπιστίας.

***

Πόσο γρήγορα ξεχνά τους Podemos

Η αστεία και σίγουρα βεβιασμένη υιοθέτηση από τον ΣΥΡΙΖΑ του Πέδρο Σάντσεθ, του νικητή των εκλογών στην Ισπανία, ήταν αυτό που χρειάζονταν και πρότειναν τελικά οι επικοινωνιολόγοι του Μαξίμου. Ο Αλέξης Τσίπρας και η κλειστή παρέα του (διάβαζε Τζανακόπουλος, Βερναρδάκης, Φλαμπουράρης και λοιποί) η οποία έχει χαράξει νέους πολιτικούς δρόμους είδαν τον Σάντσεθ ως μάννα εξ’ ουρανού κι έσπευσαν να τον κάνουν… δικό τους. Αδιαφορώντας για την κριτική που τους ασκήθηκε ότι ήταν πάντα με τους αποτυχημένους Podemos και ουδεμία σχέση έχουν με τους Σοσιαλιστές της Ισπανίας. Είδατε όμως πόσο γρήγορα (και εύκολα) ξεχνά τους Podemos; Ξαφνικά ο Σάντσεθ έγινε ένας «κανονικός πολιτικός» που πήρε το διαλυμένο σοσιαλιστικό κόμμα και το ανέδειξε πρώτο τσακίζοντας το μέχρι πρότινος κυρίαρχο Λαϊκό κόμμα.

***
Οταν ο Βαρουφάκης διαδήλωσε την Πρωτομαγιά

Το στοιχείο της διαφορετικότητας κυριάρχησε στις φετινές εκδηλώσεις για την Πρωτομαγιά. Το ΠΑΜΕ συγκεντρώθηκε στην πάνω πλευρά της πλατείας Συντάγματος αριθμώντας περισσότερους διαδηλωτές σε σχέση με πέρυσι – περίπου 3.000 – ωστόσο η φημολογούμενη πορεία προς την αμερικάνικη πρεσβεία άργησε πολύ. Για την ιστορία σας αναφέρω ότι μέτρησα πάνω από 15 κλούβες έξω από την πρεσβεία των ΗΠΑ. Τα ΜΑΤ πανέτοιμα περίμεναν τους διαδηλωτές, οι οποίοι όμως δεν ξεκίνησαν ποτέ την πορεία τους προς την αμερικανική πρεσβεία.

***

Πιο κάτω στην πλατεία Κλαυθμώνος παραλίγο να μη συγκεντρωθούν καν τα μέλη της ΓΣΕΕ, της ΑΔΕΔΥ και των ελεγχόμενων εργατικών κέντρων. Είχαν στηθεί μικροφωνική και εξέδρα, ωστόσο έλειπαν οι ομιλητές οι οποίοι τελικώς κατέφθασαν με μία ώρα καθυστέρηση αλλά ο όγκος του συλλαλητηρίου λειτούργησε αποτρεπτικά στη σκέψη για πορεία έστω και λίγων μέτρων προς το Σύνταγμα. Στις δηλώσεις τους στάθηκαν ιδιαίτερα στην ανάγκη για επανασυσπείρωση των συνδικάτων με στόχο τη μαζικοποίηση του αγώνα και κατ΄ επέκταση την πυροδότηση της επαναστατικής διαδικασίας, ωστόσο μεταξύ τους στα πηγαδάκια έλεγαν ότι «συνέδριο της ΓΣΕΕ δεν πρόκειται να γίνει παρά μόνον εάν εκλεγεί πρωθυπουργός ο Μητσοτάκης».

***
Κι άδικο δεν είχαν, αφού μετά τις δύο αποτυχημένες συνεδριακές προσπάθειες σε Καλαμάτα και Ρόδο, η προσωρινώς ορισθείσα από τα δικαστήρια διοίκηση του τριτοβάθμιου οργάνου (δηλαδή η ομάδα Παναγόπουλου) έχει αποφασίσει να μην ταλαιπωρήσει περαιτέρω το κίνημα με εντάσεις, ξυλοδαρμούς και βιαιοπραγίες.

***
Οι μόνοι που διαδήλωσαν, πέραν των μελών των πρωτοβάθμιων οργανώσεων και κάποιων αριστεριστών, ήταν το ευρωπαϊκό κόμμα του Γιάννη Βαρουφάκη με μπροστάρη τον ίδιο, τη γυναίκα του Δανάη και την προερχόμενη από τον ΣΥΡΙΖΑ ευρωβουλευτή Σοφία Σακοράφα. Τα περίπου 50 άτομα που τους ακολουθούσαν φώναζαν συνθήματα στα ελληνικά και τα αγγλικά λόγω συμμετοχής του DiEM25 γενικώς στις ευρωπαϊκές και διεθνείς εξελίξεις. Μαυρισμένοι οι περισσότεροι, με λείες περιποιημένες επιδερμίδες, πολυτελείς και χαμογελαστοί, σαν να έρχονταν από συνεδρία… ψυχοθεραπείας, διατράνωναν την αντίθεση τους φωνάζοντας: «Το μόνο χρέος που έχουμε εμείς είναι το χρέος της ανυπακοής».


.tovima.gr   

Μία ευνομούμενη και σύγχρονη πολιτεία, οφείλει να αντιμετωπίζει τους ανθρώπους βάσει του τι μπορούν να προσφέρουν και όχι βάσει της αρτιμέλειάς τους, του φύλου τους, της εθνικότητάς τους, ή του χρώματός τους. Αλλά ο Πολάκης και ο κάθε Πολάκης, δεν θέλει Κυμπουρόπουλους.

Θέλουν γύρω τους άτομα ανίκανα να σκεφτούν, ανίκανα να κρίνουν και ανίκανα να προσφέρουν. Θέλουν οπαδούς, δεν θέλουν πολίτες, για να μπορούν οι ίδιοι να λυμαίνονται το κράτος, τα ανθρώπινα δικαιώματα και κάθε έννοια αξιοκρατίας.

Προς λύπη τους, υπάρχουν γύρω μας άνθρωποι που σέβονται τις δομικές για τον πολιτισμό μας έννοιες και έβαλαν τον Πολάκη στην θέση τους. Είναι ίσως η πρώτη φορά που χαμογελάς βλέποντας τα σχόλια στην ανάρτησή του στο Facebook, εγκαλώντας τον υπουργό.

Από την άλλη, ο πρόεδρος της ΝΔ, Κυριάκος Μητσοτάκης ανακοίνωσε πως καταθέτει πρόταση δυσπιστίας για τον υπουργό Υγείας, καλώντας τον πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα, να τον υπερασπιστεί. Δεν πρόκειται για μία πολιτική κίνηση, αλλά για μία κίνηση δημοκρατική, σε μία προσπάθεια να απομονωθούν αυτές οι φωνές. Οι φωνές του ρατσισμού και του μίσους, από δήθεν αριστερούς, αλλά στην πραγματικότητα φαστόμουτρα.

*Ο Γιῶργος Μιχαηλίδης είναι ο διευθυντής του EleftherosTypos.gr


eleftherostypos.gr  

Του Τάσου Ευαγγελίου

Από το μεγαλύτερο «σκάνδαλο της μεταπολίτευσης» αλλά και της «σύστασης του ελληνικού κράτους» στο μεγαλύτερο… φιάσκο. Η υπόθεση Novartis, ως προς το σκέλος των πολιτικών προσώπων, μετατρέπεται σε μπούμερανγκ για την κυβέρνηση που επιχείρησε να συκοφαντήσει αντιπάλους διαποπέμποντάς τους. H εισαγγελική έρευνα δεν ανέδειξε χρηματισμό πολιτικών και θέτει στο αρχείο την έρευνα για 4, ζητεί άρση ασυλίας για τον Α. Λοβέρδο και αφήνει ανοιχτή την υπόθεση για άλλους 5

Η έρευνα της δικαιοσύνης στην οποία επεστράφη ουσιαστικά η υπόθεση μετά την εξεταστική επιτροπή στη Βουλή έπεσε στο κενό. Λογαριασμοί δεν βρέθηκαν. Χρήματα που να έχουν διακινηθεί μέσα από την εταιρεία, όπως τουλάχιστον περιέγραφαν οι τρεις κουκουλοφόροι μάρτυρες που στη συνέχεια έμειναν δύο, δεν υπάρχουν.

Τα όσα δήλωναν κορυφαία στελέχη της κυβέρνησης έξω από το Μαξίμου αποδεικνύεται στην πράξη ότι αποτελούσαν ενδόμυχους πόθους, αφού η υπόθεση της Novartis ως προς την εμπλοκή πολιτικών προσώπων ούτε «το μεγαλύτερο σκάνδαλο της μεταπολίτευσης είναι» ούτε και από τη «σύσταση του ελληνικού κράτους».

Οποιαδήποτε μεθόδευση για να παραμείνει στο φως της δημοσιότητας η υπόθεση και να μπορεί να σκανδαλολογεί η κυβέρνηση και τα φιλικά προς αυτήν μέσα ενημέρωσης πέφτει στο κενό. Νέοι μάρτυρες που έρχονται να καλύψουν τα… ρεπό των προηγούμενων που ήδη έχουν απολέσει κάθε δυνατότητα να θεωρούνται αξιόπιστοι, αδυνατούν να δώσουν νέα κατεύθυνση στις έρευνες.

Η δωροδοκία, η δωροληψία και το ξέπλυμα μαύρου χρήματος για να στηριχτεί ως κατηγορία έχει ένα προαπαιτούμενο. Την ύπαρξη χρήματος. Το δρόμο του χρήματος που οφείλει να ακολουθεί κάθε αξιόπιστη έρευνα που στην περίπτωση της εμπλοκής πολιτικών προσώπων με τη Novartis δεν έχει βρεθεί.

Το μόνο που πλέον πιστοποιείται είναι η αγωνία της σημερινής κυβέρνησης να αναδείξει ενόχους έστω και να πλήξει αντιπάλους. Η αγωνία να διασύρει πρόσωπα και παρατάξεις. Η χρήση κουκουλοφόρων μαρτύρων που οδήγησαν δύο πρώην πρωθυπουργούς και 8 πρώην υπουργούς ως απολογούμενους χωρίς στοιχεία με απλές προσωπικές μαρτυρίες.

Η εισαγγελική έρευνα και τα αποτελέσματά της

Στο πλαίσιο αυτό όπως έγινε γνωστό η εισαγγελική έρευνα για την υπόθεση Novartis ως προς το σκέλος των πολιτικών προσώπων κατέληξε στα εξής:

* Οδηγείται στο αρχείο σε ό,τι αφορά τον πρώην πρωθυπουργό, Π. Πικραμμένο καθώς και τους Ευάγγελο Βενιζέλο, Γιώργο Κουτρουμάνη και Ανδρέα Λυκουρέτζο.

* Μένει ανοιχτή σε ότι αφορά τον πρώην Πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά, τον διοικητή της ΤτΕ, Γιάννη Στουρνάρα και τους Αδωνη Γεωργιάδη, Μάριο Σαλμά και Δημήτρη Αβραμόπουλο, με εισαγγελικές πηγές να αναφέρουν ότι εντός του Απριλίου θα τεθεί στο αρχείο για τους περισσότερους εξ αυτών.

* Ζητείται άρση ασυλίας σε ό,τι αφορά τον Ανδρέα Λοβέρδο προκειμένου να κληθεί ως ύποπτος για το αδίκημα της δωροδοκίας. Είναι σημαντικό να τονιστεί πως εγκαλείται με βάση ενδείξεις και δεν ασκείται σε βάρος του ποινική δίωξη. Και καλείται ως ύποπτος για την κυκλοφορία 4 φαρμάκων επί υπουργίας του προκειμένου να δώσει απαντήσεις, μεταξύ άλλων, σχετικά με τη διαδικασία τιμολόγησής τους.

Βάσει των εξελίξεων οτιδήποτε από εδώ και πέρα γίνει θα έχει και πάλι στόχο να διατηρήσει στο προσκήνιο μια υπόθεση σε επίπεδο σκανδαλολογίας. Να αναγκάσει ενδεχομένως πρόσωπα να απολογούνται όχι στη δικαιοσύνη που δεν έχει βρει ροή χρήματος αλλά εμμέσως στην κοινή γνώμη.

Το φιάσκο όμως παραμένει. Επί δύο συναπτά έτη, εκατοντάδες δημοσιεύματα, μια εξεταστική επιτροπή και χιλιάδες σελίδες απασχόλησαν τη δημοσιότητα χωρίς λόγο με μοναδικό γνώμονα την εμμονή του Μαξίμου κατά πολιτικών προσώπων και την επίτευξη ενός στόχου που συνδέεται με την εξαφάνιση των αντιπάλων στο πλαίσιο της τακτικής «ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν».


.liberal.gr/   

Γράφει ο Γιῶργος Μιχαηλίδης*

Κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει τις μάταιες προσπάθειες του πρωθυπουργού τους προηγούμενους μήνες για να συσπειρώσει το κοινό του, αλλά αντ’ αυτού να μιλά σε μικρούς χώρους με κενές εξέδρες. Ο Αλέξης Τσίπρας κατάλαβε για τα καλά πως έπρεπε να αλλάξει την συνταγή του.

Γι αυτό λοιπόν και στο Γαλάτσι, το Σάββατο, όποιος βρέθηκε στο ΠΑΛΑΙ όπως το λένε οι Γαλατσιώτες, είδε πολλές αποχρώσεις του πρασίνου να υπάρχουν στον χώρο. Από τις πινακίδες και τα πρόσωπα μέχρι το μεγάλο κομμάτι φόντου πίσω από το βήμα του ομιλητή, θα έλεγε κανείς πως το ΠΑΣΟΚ προσπάθησε να αναγεννηθεί μέσα από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Αλλά όχι! Η αλήθεια είναι πως το ΠΑΣΟΚ δεν προσπάθησε να συμπλεύσει με τον ΣΥΡΙΖΑ, αφού αυτό υφίσταται ως οντότητα στο Κίνημα Αλλαγής. Αυτό που συνέβη, είναι η καιροσκοπική μετατόπιση του Αλέξη Τσίπρα προς την σοσιαλδημοκρατία.

Αντιλαμβανόμενος πως ως κόμμα εξουσίας δεν μπορεί να σταθεί πολιτικά κάνοντας συμμαχίες με ανύπαρκτα κομματίδια όπως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλους αιθεροβάμονες αριστερούς, στράφηκε σε ορφανούς, ξεχασμένους, αποτυχημένους εφαψίες της εξουσίας πολιτικούς, προερχόμενους από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ.

Ας μην γελιόμαστε. Τέτοιοι είναι όλοι όσοι βρέθηκαν στο Γαλάτσι και χειροκροτούσαν τον Αλέξη Τσίπρα να μιλά για «πράσινη σημαία» την ώρα που οι σιελογόνοι αδένες τους δούλευαν σαν τρελοί μπροστά στο ενδεχόμενο να είναι βασικά στελέχη της επόμενης αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Πώς γίνεται, όμως, ο πρωθυπουργός να ευαγγελίζεται το νέο, μακριά από τα Μνημόνια, όταν όσοι τον χειροκρότησαν χθες και θεωρούν εαυτούς «στελέχη» είναι πρωτεργάτες της ένταξης της χώρας στα Μνημόνια με την κυβέρνηση Παπανδρέου;

Το δούναι και λαβείν που είναι σε εξέλιξη θα έχει μόνο έναν νικητή, τον πρωθυπουργό. Οι πρώην ΠΑΣΟΚοι, εφαψίες του ΣΥΡΙΖΑ πλέον, προσφέρουν στον Τσίπρα εκλογικούς μηχανισμούς ετών, αφού οι περισσότεροι από τους ΣΥΡΙΖΑίους βουλευτές που αποτελούν την κοινοβουλευτική εξουσία δεν τους ξέρουν ούτε οι γείτονές τους. Την ίδια ώρα, αυτή η δεξαμενή σταυρών δημιουργεί τις προϋποθέσεις νεοεισερχόμενων ψηφοφόρων στον ΣΥΡΙΖΑ που θα του επιτρέψουν να μην συντριβεί στις επερχόμενες εκλογές.

Το πρωτοσέλιδο της Εφημερίδας των Συντακτών με τίτλο «Με συνταγή Ανδρέα στις κάλπες» είναι χαρακτηριστικό και δείχνει την διάθεση που έχει ο Αλέξης Τσίπρας. Προσπαθεί και θα προσπαθήσει να εμφανιστεί ως συνεχιστής του Ανδρέα Παπανδρέου μπας και κλέψει από την αίγλη του.

Το πρόβλημα, όμως, είναι πως ο Ανδρέας έχει πεθάνει περισσότερα από 20 χρόνια πριν, κάτι που σημαίνει πως έχει ήδη αποδεχθεί πως έχει χάσει το έρεισμά του στην νεολαία, για την οποία ο ιστορικός ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ, είναι μία φιγούρα της ιστορίας και τίποτα παραπάνω.

*Ο Γιῶργος Μιχαηλίδης είναι ο διευθυντής του EleftherosTypos.gr


.eleftherostypos.gr   

Γράφει η Άννα Παναγιωταρέα

Σήμερα, κανείς δεν αποδίδει το διάβημα της απελπισίας τους στην ασφυξία της Οικονομίας, στην ανεργία, στον αυξημένο κάθε χρόνο ΕΝΦΙΑ, στους έμμεσους φόρους, στην αυστηρή επιτήρηση των θεσμών, στις ασφαλιστικές εισφορές, στα «κόκκινα» δάνεια και στους πλειστηριασμούς του Τσίπρα.

Ομως δεν πέρασαν τόσα χρόνια για να έχουμε ξεχάσει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θρηνούσε σε κάθε αυτοκτονία για τον αυτόχειρα- «ακτιβιστή». Οι υποκριτικές δηλώσεις τους για τους ενόχους που «λυμαίνονται τα κρατικά ταμεία και εξαντλούν το δημόσιο πλούτο» οδηγώντας σε αυτοκτονία πολίτες, αλλά και «για την ηθική αυτουργία των κυβερνώντων» βρίσκονται ακόμη στο Διαδίκτυο .

Το 2013 και το 2014 η Κουμουνδούρου έβγαζε σχεδόν… δελτίο αυτοκτονιών. Θυμάμαι τις δηλώσεις τους στο Σύνταγμα για τον 77χρονο συνταξιούχο φαρμακοποιό που αυτοκτόνησε, Απρίλη 2013. Την επόμενη χρονιά έγινε πολιτικό μνημόσυνο στο Σύνταγμα με τους σημερινούς υπουργούς ως πενθούντες. Η επιστολή του, στην οποία αποκαλούσε «Τσολάκογλου την κυβέρνηση», διαβαζόταν από τους συντρόφους που όργωναν την Ελλάδα, φέρνοντας το μήνυμα της απελευθέρωσης και της εθνικής υπερηφάνειας.

Οι καλύτερες μέρες ήταν μπροστά μας, γιατί ο Τσίπρας θα έβαζε τους φόρους στους νταβατζήδες του κράτους, ενώ οι έχοντας ανάγκη θα ανέπνεαν. Σήμερα το Μαξίμου βγάζει δελτίο fake news για την πραγματικότητα που εμείς βιώνουμε. Σήμερα με τους μεγαλοεπιχειρηματίες, που ονομαστικά κατήγγειλε ως διαπλεκόμενους, σφικταγκαλιάζεται. Η Εκκλησία ταΐζει καθημερινά χιλιάδες πολίτες, από αυτούς που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ πιστεύοντας στα δεκάδες επιδόματα, στη διαγραφή των χρεών, στην κατάργηση των φόρων, που αφειδώς υποσχόταν ο Τσίπρας, ανεβασμένος σε τρακτέρ, μπαίνοντας σε καφενεία και ανεβαίνοντας σε μπαλκόνια. Τα ξεχάσαμε;

Σήμερα, που η κάθε μέρα φέρνει και μια είδηση αυτοκτονίας -λες και βρισκόμαστε σε επιδημία- κανείς δεν μιλάει. Αντιπαρερχόμαστε το γεγονός και πάμε σε πιο lifestyle, μη χαλάσουμε τη μέρα μας με αποκρουστικές ειδήσεις. Μήπως έλειψαν από το 2013 τα μαγκάλια; Δεν χάθηκαν άνθρωποι ανάβοντας φωτιά να ζεσταθούν; Το πετρέλαιο είναι ακριβό. Πώς άραγε το επίδομα Σαμαρά για πετρέλαιο θέρμανσης κατάντησε ελάχιστο, να μοιράζεται σε ελάχιστους, ακόμη κι εκεί που ο χειμώνας είναι βαρύς;

Ακόμη ακούω στ´ αυτιά μου τις φωνές των αγανακτισμένων στο Σύνταγμα για τους «γερμανοτσολιάδες» που παρέδωσαν την Ελλάδα στη Μέρκελ και βλέπω ανάμεσά τους τον Κατρούγκαλο, τον Βούτση, τον Σκουρλέτη, την Κωνσταντοπούλου, τον Λαφαζάνη, τον Βαρουφάκη και τα άλλα τα παιδιά να παραδίδουν μαθήματα από την Οικονομία που θα εφάρμοζαν. Θα επέστρεφε στην Ελλάδα η ευδαιμονία, χάρη στο γελαστό παιδί – το ερωτικό του χαμόγελο είδε στα Σκόπια η εφημερίδα Μαξίμου.

Οι «γερμανοτσολιάδες» κυκλοφορούν τώρα με τα υπουργικά αυτοκίνητα, επιλέγουν υφυπουργοί – θρησκευόμενοι – σταρ Ελλάς για ιδιαιτέρες, ο Πετσίτης πρόβλεψε στη χαρτοπετσέτα το εκλογικό αποτέλεσμα, οπότε δικαίως από ντελιβεράς έκανε τζακ ποτ με φίλο Παππά. Περαστικά μας…

Από την έντυπη έκδοση του Ελεύθερου Τύπου

.eleftherostypos.gr  

Γράφει ο Γιῶργος Μιχαηλίδης*

Η τελευταία δημοσκόπηση της MRB για το STAR είναι δηλωτική του τι συμβαίνει στην κοινωνία. Τα ποσοστά των κομμάτων δείχνουν πως το γενικότερο κλίμα δεν αμφισβητείται και δεν αναμένεται κάποια έκπληξη στο σενάριο «πρώτη η ΝΔ και πέντε κόμματα στην Βουλή». Διακυμάνσεις σίγουρα θα υπάρξουν πριν την κάλπη, ωστόσο τίποτα δεν φαίνεται να μπορεί να ανακόψει την πορεία της ΝΔ και του Κυριάκου Μητσοτάκη προς την εξουσία.

Την ίδια ώρα θετικά κρίνεται το γεγονός πως παρά την δυναμική που του δίνουν οι δημοσκοπήσεις, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν φαίνεται να παρασύρεται και να μπαίνει στην μάχη του λαϊκισμού και του διχασμού. Χαρακτηριστική είναι η δήλωσή του το βράδυ της Πέμπτης στην εκπομπή Open Mind με την Έλλη Στάη, αφού ερωτηθείς για το αν θα ακουστεί και σε αυτές τις εκλογές η φράση «ή μας τελειώνουν ή τους τελειώνουμε», ο κ. Μητσοτάκης έσπευσε να στείλει το μήνυμα της ενότητας.

«Εγώ δεν θέλω να τελειώσω κανέναν και μακριά από εμένα αυτές οι λογικές. Ήταν λογικές διχαστικές, ήταν λογικές που τροφοδότησαν με δηλητήριο την πολιτική ζωή. Ο ΣΥΡΙΖΑ υπηρέτησε αυτή τη λογική του διχασμού με πολύ μεγάλη συνέπεια. Εγώ δεν θέλω να τελειώσω κανέναν. Θα σεβαστώ την ετυμηγορία του ελληνικού λαού και την επόμενη μέρα, εφόσον οι πολίτες με εμπιστευθούν θα είμαι Πρωθυπουργός όλων των Ελλήνων. Και των συμπολιτών μας που εμπιστεύθηκαν το ΣΥΡΙΖΑ», είπε ο πρόεδρος της ΝΔ.

Από την άλλη, ο πρωθυπουργός, φαίνεται να έχει αντιληφθεί για τα καλά πως τίποτα δεν μπορεί να τον κρατήσει για άλλη μία τετραετία στο Μέγαρο Μαξίμου. Έχοντας αφήσει πίσω τις εποχές της αυταπάτης, πλέον από το στρατόπεδο του ρεαλισμού προσπαθεί να διασώσει ό,τι μπορεί από το κόμμα του αλλά και την δική του φήμη.

Είναι γνωστό από το ρεπορτάζ πως και τα δύο κόμματα έχουν εσωκομματικές αντιπολιτεύσεις οι οποίες θέτουν όρια ανοχής για τα αποτελέσματα των εκλογών. Στην Κουμουνδούρου για παράδειγμα, οτιδήποτε κάτω του 20% για τον ΣΥΡΙΖΑ θα είναι ένα αποτέλεσμα «καταστροφικό» αφού θα προκαλέσει έναν κυκεώνα αντιδράσεων με αποδιοπομπαίο τράγο τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα. Άλλωστε ένα τέτοιο ποσοστό θα σημαίνει όχι μόνο διψήφια διαφορά από την ΝΔ αλλά κατά μεγάλη πιθανότητα και αυτοδυναμία για τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Ο πρωθυπουργός ωστόσο δεν είναι ένας τυχαίος πολιτικός παίκτης.

Αντιθέτως χτίζει με προσοχή το περιβάλλον που τον υποστηρίζει σκληροπυρηνικά σε περίπτωση που αντιληφθεί πως ο ίδιος δεν έχει θέση στον ΣΥΡΙΖΑ την επομένη μίας τόσο συντριπτικής ήττας. Οι κινήσεις του πρωθυπουργού είναι σίγουρα άγνωστες και απρόβλεπτες, αυτό, όμως, που σίγουρα μπορούμε να γνωρίζουμε είναι πως ο ίδιος δεν θα κάτσει με σταυρωμένα χέρια εάν η ήττα στις ευρωεκλογές είναι συντριπτική.

Θα δουλέψει ναι μεν για τις εθνικές εκλογές για να «μαζέψει» την διαφορά όσο μπορεί, αλλά δεν πρόκειται να αποχωρήσει από το προσκήνιο. Άλλωστε είναι πολύ νέος για να κάνει κάτι τέτοιο…

*Ο Γιῶργος Μιχαηλίδης είναι ο διευθυντής του EleftherosTypos.gr


.eleftherostypos.gr/  

Γράφει ο Γιάννης Τσαπρούνης*

Κάπως έτσι έγιναν γνωστοί στο πολιτικό σκηνικό και στους πολίτες ο Αρτέμης Αρτεμίου και ο Μανόλης Πετσίτης.

ΣΙΓΑ σιγά, όμως, μάθαμε ότι τίποτα δεν ήταν τυχαίο. Δεν ήταν σύμπτωση που ο Αρτέμης Αρτεμίου και ο Μανώλης Πετσίτης «αλώνιζαν» ως παράγοντες σε σαλόνια και όχι μόνο.

Ο Ελεύθερος Τύπος αποκάλυψε ότι ο Αρτέμης Αρτεμίου μαζί με τον Νίκο Παππά είχαν ταξιδέψει αρκετές φορές στη Βενεζουέλα κατά την περίοδο 2012-2013. Αν και η πρώτη απάντηση του Μαξίμου περιέγραφε τον Αρτέμη Αρτεμίου ως έναν εκπρόσωπο επενδυτών, για να δικαιολογήσει την επίσκεψή του στο Μαξίμου, πολύ γρήγορα η κυβέρνηση άλλαξε… θέση. Ο Νίκος Παππάς ισχυρίστηκε πως ταξίδεψαν μαζί μέχρι το Καράκας για να πουλήσουν ζαρζαβατικά, ενώ όπως αποδείχθηκε πήγαν μέχρι εκεί ως… αντιπρόσωποι πετρελαϊκής εταιρίας. Επίσης, έγινε γνωστό ότι ο Αρτέμης Αρτεμίου είναι ένας από τους πιο εξειδικευμένους δικηγόρους σε θέματα off shore εταιριών και το όνομά του φιγουράρει στα Panama Papers.

ΣΤΗ συνέχεια, πάλι από τις αποκαλύψεις του Ελεύθερου Τύπου, μάθαμε ότι οι κολλητοί Παππας – Αρτεμίου είχαν ταξιδέψει στο νησί Μαργαρίτα της Βενεζουέλας με το ιδιωτικό τζετ ενός αμφιλεγόμενου Λιβανέζου επιχειρηματία, ο οποίος βρίσκεται στο μικροσκόπιο των αμερικανικών Αρχών ως ύποπτος ακόμα και για εμπόριο ναρκωτικών. Και όλα αυτά την ώρα που έχει αποδειχθεί ότι οι Podemos έλαβαν 7 εκατομμύρια ευρώ από το καθεστώς Τσάβες μέσω χρηματοδότησης ενός think tank.

ΠΡΙΝ από λίγους μήνες ο Ελεύθερος Τύπος αποκάλυψε τη δικογραφία για την υπόθεση ΔΕΠΑ – ELFE. H Δικαιοσύνη ερευνά την προκλητική… αδιαφορία της ΔΕΠΑ μπροστά σε χρέος άνω των 100 εκατ. ευρώ από την εταιρία του Λαυρέντη Λαυρεντιάδη. Κάπου εκεί εμφανίζεται και πάλι ο Μανόλης Πετσίτης ως… νταραβεριτζής. Μετά τον είδαμε να απεικονίζεται σε φωτογραφία μέσα στο Μαξίμου, όπου νιώθει τόσο χαλαρός που παίζει και με το πόντιουμ από το οποίο κάνει δηλώσεις ο πρωθυπουργός. Και μετά αποκαλύπτεται ότι ο ίδιος κυκλοφορούσε ως ο «Μανόλης του Παππά» σε υπουργεία και γραφεία της επιχειρηματικής ελίτ. Μόλις προχθές μάθαμε ότι βρέθηκαν χρήματα που δεν δικαιολογούνται σε λογαριασμούς του, μάλιστα, με εμπλοκή του Αρτέμη Αρτεμίου και πως ο αστυνομικός που συνέταξε το πόρισμα για την υπόθεση της ΔΕΠΑ παραιτήθηκε καταγγέλλοντας ολιγωρία στην έρευνα.

ΤΩΡΑ πια το «γλυκό» έχει… δέσει. Το τρίο Νίκος Παππάς, Αρτέμης Αρτεμίου, Μανόλης Πετσίτης φέρεται να λειτουργούσε… ομαδικά. Ο Αλέξης Τσίπρας και το επιτελείο του Μαξίμου έχουν πάθει… αφωνία. Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει πού θα οδηγήσουν οι δικαστικές έρευνες και αν το «μαχαίρι θα φτάσει στο κόκαλο». Αλλά, πλέον, οι πολίτες έχουν κατανοήσει πως ένας διακεκριμένος οφσοράκιας και ένας άσημος ντελιβεράς μόνο «περίεργες δουλειές» θα μπορούσαν να κάνουν για την κυβέρνηση…

*Ο Γιάννης Τσαπρούνης είναι διευθυντής σύνταξης του Ελεύθερου Τύπου

Από την έντυπη έκδοση του Ελεύθερου Τύπου


.eleftherostypos.gr  

Γράφει η Δέσποινα Κονταράκη

Το πρωί κέρδιζαν τη διαπραγμάτευση, το μεσημέρι την έχαναν. Το έκαναν επί μήνες, βάζοντας τα μισά στελέχη να υπόσχονται ότι οι συντάξεις δεν θα κοπούν και τα άλλα μισά να λένε μη βιάζεστε, το παλεύουμε ακόμα. Και ενώ ήξεραν ότι η αναστολή του μέτρου θα γινόταν αποδεκτή από τους θεσμούς, περνούσαν από σκοτσέζικο ντους τους πολίτες μόνο και μόνο για να πουλήσουν ηρωική διαπραγμάτευση. Μια από τα ίδια ζούμε τώρα και με το «έκτακτο» δώρο Πάσχα.

Η δήλωση Πετρόπουλου για επιδόματα Πάσχα σε συνταξιούχους και δημοσίους υπαλλήλους μόνο λανθασμένη δεν ήταν, αφού η απόφαση της κυβέρνησης να μοιράσει εν είδει προεκλογικού δώρου το κονδύλι των 650 εκατομμυρίων ευρώ που «περίσσεψε» από την υπερφορολόγηση είναι δεδομένη. Το είπε ο Γιάννης Μπαλάφας με δικά του λόγια, «ακολουθούμε μια τακτική ώστε να δώσουμε ανάσες εφαρμόζοντας ανακουφιστικά μέτρα», το άφησε να εννοηθεί και ο Δημήτρης Τζανακόπουλος: «Αν και εφόσον στο μέλλον δημιουργηθούν δημοσιονομικές δυνατότητες, θα σκεφτούμε τον τρόπο που παραπανίσια χρήματα θα χρησιμοποιηθούν για τη στήριξη της ελληνικής κοινωνίας». Πού έκανε λοιπόν το λάθος ο υφυπουργός Εργασίας; Μα ότι το είπε πρώτος.

Το «μαρτύρησε» δηλαδή πολύ εύκολα, χαλώντας τη σούπα που ετοιμάζει το Μαξίμου. Μια ξαναζεσταμένη βέβαια σούπα, αφού ο κόσμος έχει καταλάβει πολύ καλά δύο πράγματα: Πρώτον, πως πρόκειται για τακτικισμό της κυβέρνησης εν όψει εκλογών και, δεύτερον, πως με επιδοματική, περιστασιακή πολιτική δεν αλλάζει η δεινή οικονομική κατάσταση των νοικοκυριών.

Εκτός όμως από την ηθική πλευρά του ζητήματος, που έχει να κάνει με τον εμπαιγμό χιλιάδων συνταξιούχων, υπάρχει και η απολύτως κυνική πλευρά. Οσο θα πληθαίνουν οι δημοσκοπήσεις με άνοιγμα της ψαλίδας υπέρ της αξιωματικής αντιπολίτευσης τόσο θα πληθαίνουν και οι «λαγοί» από τα κυβερνητικά καπέλα. Ως πότε; Μέχρι το βράδυ των εκλογών.

*Η Δέσποινα Κονταράκη είναι αρχισυντάκτρια του Ελεύθερου Τύπου

Από την έντυπη έκδοση του Ελεύθερου Τύπου

.eleftherostypos.gr/  

Γράφει ο Μπάμπης Παπαπαναγιώτου

Η Κ. Παπακώστα προτίμησε να αποφύγει την Τρίπολη και να ανακοινώσει ότι δεν θα είναι υποψήφια με τον ΣΥΡΙΖΑ. Αλλοι υπουργοί σιωπηλά απέφυγαν την «πολλή συνάφεια» με τον κόσμο. Ενώ όσοι πήγαν στις παρελάσεις, όπως ο κ. Φάμελλος στη Θεσσαλονίκη ή ο βουλευτής κ. Τζαμαλίκος μαζί με τον γ.γ. Ενημέρωσης και διάσημο τρολ του διαδικτύου Χρ. Σίμο στην Κατερίνη, γνώρισαν την «αποθέωση». Την ίδια υποδοχή είχε η κ. Σταμπουλή στις Σέρρες. Η «καλή μέρα» είχε φανεί από τη Μελβούρνη, όπου ο αντιπρόεδρος της Βουλής Γ. Βαρεμένος βρέθηκε προ οδυνηρής αρνητικής έκπληξης.

ΣΤΗ στρατιωτική παρέλαση στην Αθήνα παρά τις φιλότιμες προσπάθειες για το αντίθετο, ακούστηκε το «Μακεδονία ξακουστή» και από την μπάντα και από το πλήθος, αλλά και από τους Ευέλπιδες που το τραγούδησαν. Ωστόσο η ΕΡΤ φρόντισε να χαμηλώσει την ήχο, ώστε να μην ακουστεί, μαζί με τις αποδοκιμασίες των συγκεντρωμένων. Στρουθοκαμηλισμός σε όλο του το μεγαλείο.

ΟΜΩΣ ΤΟ πιο σοβαρό απ’ όλα ήταν η παρενόχληση του ελικοπτέρου που μετέφερε τον Ελληνα πρωθυπουργό στο Αγαθονήσι από τουρκικά μαχητικά. Το γεγονός το αποκάλυψε ο ίδιος ο Α. Τσίπρας, ο οποίος, εμφανώς επηρεασμένος από το προκλητικό περιστατικό, είχε ένα… εθνικιστικό ξέσπασμα: «Θα προστατέψουμε κάθε γωνιά της πατρίδας μας». Το τουρκικό υπουργείο Αμυνας διαψεύδει το περιστατικό, τροφοδοτώντας σκέψεις περί «ηρωική πτήσης» του πρωθυπουργού. Ας αρκεστούμε όμως στην πρωθυπουργική περιγραφή. Η ουσία δεν αλλάζει πολύ.

Μ’ ΑΥΤΑ και μ’ αυτά η χώρα ζει «μέρες του 2011», αλλά σε αντεστραμμένο είδωλο: Οι τότε «διαδηλωτές» και «αγανακτισμένοι» είναι οι σημερινοί αποδοκιμαζόμενοι. Και η κουρασμένη και αποδεκατισμένη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ «όπως έστρωσε κοιμάται». Βλέποντας «εφιάλτες». Οχι μόνο σαν κι αυτούς που στοιχειώνουν τα όνειρα. Αλλά και «Πήλιους Γούσηδες», όπως θα έλεγε και ο αδειασμένος Π. Καμμένος. Χρησιμοποιώντας σαν πρόσχημα τη δράση χρυσαυγιτών, βλέπουν παντού «ακροδεξιούς» και «φασίστες». Μόνο ο Τριντώ που κράταγε ελληνική σημαία και είπε «Zito Hellas» τη γλύτωσε. Ολοι οι άλλοι μπήκαν στην «κρεατομηχανή» της ατελέσφορης κυβερνητικής προπαγάνδας. Η ουσιώδης διαφορά με το 2011 είναι ότι η Τουρκία δεν είχε αποθρασυνθεί και η Ελλάδα παρέμενε «λαβωμένη» από την κρίση, αλλά αταλάντευτη στην εθνική γραμμή.

ΤΩΡΑ βρισκόμαστε λίγες μέρες μετά την προκλητική γαλαντομία του Γ. Κατρούγκαλου προς την Τουρκία για τη συμμετοχή της στο ενεργειακό παίγνιο στο Αιγαίο. Αλλά και την ακόμα πιο προκλητική… γεωγραφική άποψη του κ. Τσιρώνη για το πού ανήκει το Καστελλόριζο. Ο πρώην υπουργός άθελά(;) του «ξέκοψε» το Καστελλόριζο, υιοθετώντας την πάγια τουρκική επιδίωξη. Κι όταν σηκώθηκε μέγας σάλος, κατέφυγε σε μια από τις φθηνές και δειλές «εξηγήσεις», στις οποίες καταφεύγουν κυβερνητικά στελέχη, όταν συλλαμβάνονται με τη γίδα στην πλάτη. «Γεωγραφικά μιλούσα», είπε ο «γενναίος» οικολόγος, ο οποίος ωστόσο παρέλειψε να πει γιατί άνοιξε μια τέτοια… γεωγραφική συζήτηση ακριβώς την περίοδο που αρχίζουν και αποκαλύπτονται τα όσα συζήτησαν μυστικά επί 3 ώρες Α. Τσίπρας και Τ. Ερντογάν στην Κωνσταντινούπολη.

Η ΣΥΝΟΛΙΚΗ εικόνα που δίνει η κυβέρνηση παραπέμπει σε μια κυβέρνηση που έχει χάσει «τ’ αβγά και τα πασχάλια». Απομονωμένη από το δημόσιο αίσθημα και εγκλωβισμένη στα «μυστικά σχέδιά» της πελαγοδρομεί και καταφεύγει στον αυταρχισμό και την αστυνομοκρατία. Αντιδρά σπασμωδικά και νευρικά απέναντι σε μια διαμορφωμένη πραγματικότητα που δεν μπορεί ν’ αλλάξει. Και η οποία απειλεί να την «καταπιεί».

Η Λοϊζου είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η Λοϊζου

Δεν ήταν μόνο η δημόσια εξύμνηση της τρομοκρατίας. Ούτε η περιύβριση νεκρών. Δεν είναι λίγοι οι «φίλοι» του ΣΥΡΙΖΑ, που πιστεύουν μέσα τους το «δόγμα Μπαλαούρα», ότι «η 17 Νοέμβρη είχε ένα ανθρωπιστικό ιδεώδες». Οταν αποκαλύφθηκε ότι η Μ. Λοϊζου έχει και ποινική δραστηριότητα, η οποία έχει αποτυπωθεί σε δικαστική απόφαση, αντί μιας ταπεινής συγγνώμης και πλήρους οικειοθελούς εξαφάνισης από τον δημόσιο βίο, η «κόρη του μπαμπά» της ζήτησε και τα ρέστα! Θράσος.

Αυτοθυματοποιούμενη πρόβαλε την ανύπαρκτη «πολιτική στοχοποίηση» και αποσιώπησε ότι επί 5,5 χρόνια έκανε υπεξαίρεση δημοσίου χρήματος, εισπράττοντας τη σύνταξη της πεθαμένης μητέρας της. Καραμπινάτο ποινικό αδίκημα. Κι εντελώς φτηνή και γελοία η δικαιολογία ότι είχε ενημερώσει κι έφταιγε η γραφειοκρατία. Δεν πήγαινε η γραφειοκρατία κάθε μήνα να εισπράττει και να τρώει τη σύνταξη. Η Μ. Λοΐζου το έκανε. Κι επομένως ήξερε.

Αποτυχημένη, χωρίς να έχει να επιδείξει τίποτα πέραν του ονόματος του μεγάλου Μάνου Λοΐζου, με τα λεφτά του μπαμπά και με τζάμπα αριστεριλίκι πολυτελείας, φάνηκε η «ιδανική υποψήφια» για το «αριστερό» ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ. Μέχρι που «έσκασε» και το ποινικό. Η οφθαλμοφανής λαμογιά. Ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ που εκτέθηκε ανεπανόρθωτα με την επιλογή του, ούτε πολύ περισσότερο η ίδια ζήτησαν ένα συγγνώμη. Αντιθέτως, προσπάθησαν να «κρυφτούν» πίσω από γελοίες δικαιολογίες και ακόμα πιο φτηνά ιδεολογήματα. Γι’ αυτό ταίριαξαν. Η Μ. Λοΐζου είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η Μ. Λοΐζου.

Κόμμα Τσιτουρίδη-Άρη-Παπακώστα!

Η στήλη σας προϊδέασε από το Σάββατο. Το Μ. Μαξίμου έχει βρει στο πρόσωπο του πρώην υπουργού και «καραμανλικού» Σ. Τσιτουρίδη τον «ηγέτη» του… δέκατου(;) κόμματος που προσπαθεί να στήσει στα δεξιά της Ν.Δ. για να της κόψει ψήφους.

Επειδή όμως ο χρόνος πιέζει πια και οι πρόωρες εκλογές είναι ένα ανοιχτό ενδεχόμενο, άρχισαν οι βιαστικές κινήσεις. Οι οποίες όμως είναι και «μαρτυριάρες». Η ανακοίνωση ότι επίκειται η ίδρυση κόμματος από τον Σ. Τσιτουρίδη έγινε μέσω του απολύτως εξαρτημένου από την κυβέρνηση ΑΜΠΕ. Οπως και η «ανακοίνωση» ότι η Κ. Παπακώστα δεν θα είναι υποψήφια με τον ΣΥΡΙΖΑ. Από το ίδιο κομματικό μέσον είχαν υπερπροβληθεί και πρόσφατες δηλώσεις του Α. Σπηλιωτόπουλου, επίσης «καραμανλικού». ο οποίος φέρεται να είναι ο τρίτος παράγων του «νέου κόμματος».

Στην «αθέατη» πλευρά του εγχειρήματος καταγράφονται τα εξής. Επαφές με κορυφαίους παράγοντες του Μ. Μαξίμου, παροχή πλήθους πρακτικών «διευκολύνσεων», αλλά και στήριξη με κάθε τρόπο. Οι πληροφορίες λένε ότι η πρωτοβουλία περί τον Σ. Τσιτουρίδη δεν θα είναι μια φτωχή πρωτοβουλία…

Απορίες

1. Η δικαιολογία του κ. Τσιρώνη περί… «γεωγραφικής κουβέντας» δεν είναι ο ορισμός της «πολιτικής γαργάρας»;

2. Μόνο από ντροπή ο ΣΥΡΙΖΑ σφυρίζει αδιάφορα, μετά τη γνωστοποίηση ότι η περίφημη δ/ντρια των My Market με την κατάπτυστη επιστολή είναι συνδικαλιστικό στέλεχός του;

Από την στήλη «ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ» στην έντυπη έκδοση του Ελεύθερου Τύπου


eleftherostypos.gr  

Γράφει ο Γιῶργος Μιχαηλίδης*

Είναι γνωστό εδώ και δεκαετίες πως το Ελληνικό Δημόσιο δεν είναι και ο καλύτερος μάνατζερ. Μάλλον είναι ένας κάκιστος μάνατζερ αφού κατάφερνε να παίρνει υγιείς ιδιωτικές επιχειρήσεις με μονοπώλιο στον κλάδο τους και μετά από μερικά χρόνια διαχείρισης να τις χρεοκοπεί και η αξία τους να μηδενίζεται.

Το EleftherosTypos.gr, ήδη από τον Απρίλιο του περασμένου έτους είχε συγκεντρώσει σε μία έρευνα στο ET Magazine εταιρείες που χρεοκόπησαν με την σφραγίδα του Δημοσίου. [Δείτε την έρευνα ΕΔΩ]. Στο συγκεκριμένο κείμενο ψάξαμε και είδαμε την αλήθεια για τον ΟΣΕ, την αμυντική βιομηχανία, τον ΟΑΣΑ και άλλες εταιρείες. Ας σταθούμε, όμως, στον ΟΣΕ.

Η συγκεκριμένη εταιρεία με το εμβληματικό κτήριο στην συμβολή των οδών Μάρνης & Καρόλου γίνεται πρωτοσέλιδο στην εφημερίδα Καθημερινή στο φύλλο της Παρασκευής (08/02/2019) λόγω του «εκτροχιασμού» του κόστους μισθοδοσίας το 2018. Συγκεκριμένα σύμφωνα με το ρεπορτάζ του Βαγγέλη Μανδραβέλη, η δαπάνη μισθοδοσίας το 2019 θα ανέλθει σε 46,5 εκατ. ευρώ από 40 εκατ. ευρώ που ήταν το 2018 και 39,4 εκατ. ευρώ που ήταν το 2017.

Η συγκεκριμένη αύξηση στην μισθοδοσία δυστυχώς δεν είναι ανάλογη της αύξησης των εσόδων. Συγκεκριμένα, τα έσοδα των πωλήσεων του ΟΣΕ για φέτος εκτιμάται ότι θα ανέλθουν σε 28,5 εκατ. ευρώ και αντιστοιχούν μόλις στο 61% του ύψους της προβλεπόμενης μισθοδοσίας. Φανταστείτε σε τι ποσό φτάνουμε εάν στα έξοδα του ΟΣΕ προσθέσουμε τις λοιπές δαπάνες όπως η συντήρηση και η ηλεκτροδότηση.

Στο σημείο αυτό αξίζει να αναφέρουμε ότι η συγκεκριμένη αύξηση στην μισθοδοσία αποδίδεται στην επιστροφή εργαζομένων που είχαν απομακρυνθεί από τον ΟΣΕ το 2010-2011. Την ίδια ώρα, παρόμοια μοίρα έχουν και άλλες ΔΕΚΟ όπως ο ΟΑΣΘ και η εταιρεία ΟΣΥ. Και να φανταστούμε πως μιλάμε για εταιρείες οι οποίες βρίσκονται υπό τον έλεγχο του Υπετραμείου.

Κάτι τέτοιο, όμως, δεν εμποδίζει την ελληνική κυβέρνηση και εν προκειμένω τον υπουργό Μεταφορών, Χρήστο Σπίρτζη, να βάζει την υπογραφή του σε τέτοιους προϋπολογισμούς με αυξήσεις στο κόστος μισθοδοσίας χωρίς αυτές να συνοδεύονται από ένα business plan εξυγίανσης και εκσυγχρονισμού των εν λόγω φορέων.

Οι ξένοι ήρθαν, μας πήραν την δημόσια περιουσία, το ελληνικό γαλατικό χωριό, πάντως, πετυχαίνει και παρακάμπτει τον έλεγχο προσλαμβάνοντας κόσμο τον οποίο θέλει να «δεσμεύσει» όσο πλησιάζουν οι εκλογές.

Είναι πραγματικά λυπηρό στην εποχή μας μία κυβέρνηση να αντιμετωπίζει τους πολίτες σαν πρωτόγονους ιθαγενείς που θα τους δώσει ένα καθρεφτάκι για να πάρει ό,τι πιο πολύτιμο μπορούν να δώσουν, την ψήφο τους.

*Ο Γιῶργος Μιχαηλίδης είναι ο διευθυντής του EleftherosTypos.gr

Ακολούθησέ τον στο Facebook


eleftherostypos.gr/