5. Βρε πώς έχει(ς) μεγαλώσει...
Το ζήτημα είναι και πρακτικό. Μήπως το παιδί έχει μεγαλώσει αρκετά για να κοιμάται στην κούνια; Μήπως πλέον δεν έχει τον χώρο να απλωθεί και να παίξει; Ενδεικτικά, όταν το ύψος του παιδιού φτάσει τα 88 εκατοστά, μάλλον θα πρέπει να ξανασκεφτείτε σοβαρά την μετακόμιση.

6. Κοιμάται σαν πουλάκι!
Τα πρώτα χρόνια, τα περισσότερα παιδιά ταλαιπωρούν τους γονείς τους την ώρα του ύπνου: μπορεί να ξυπνούν πολλές φορές μέσα στη νύχτα, να επιζητούν την παρουσία της μαμάς και του μπαμπά μέχρι να τους πάρει ο ύπνος και να κλαίνε με ανησυχία. Όταν όλα αυτά σε γενικές γραμμές σταματήσουν και το παιδί κάνει ήσυχο ύπνο, πιθανώς να είναι έτοιμο γι’ αυτή τη μεγάλη αλλαγή.

7. Έχει κι άλλες τάσεις ανεξαρτησίας
Στην ηλικία των 2 με 3 ετών, τα περισσότερα παιδιά έχουν μια γενικότερη τάση για ανακάλυψη και για ανάπτυξη των δυνάμεων και των ικανοτήτων του παιδιού. Αν, λοιπόν, το μικρό σας αρχίζει να τρώει με επιτυχία μόνο του ή να φοράει τα «εύκολα» ρούχα χωρίς τη βοήθειά σας, πιθανώς σας δείχνει ότι το επόμενο βήμα στον ύπνο του πρέπει να γίνει άμεσα.

8. Η κούνια δεν «αντέχει» πια
Όχι το βάρος του παιδιού, αλλά τις... περιπέτειές του. Όταν πλέον οι κινητικές δεξότητες του παιδιού έχουν αναπτυχθεί το πιθανότερο είναι ότι χρησιμοποιεί την κούνια σαν τραμπολίνο αρκετή ώρα μέσα στη μέρα. Σ' αυτή την περίπτωση, τίθεται θέμα ασφάλειας, αφού η κούνια δεν είναι αρκετά ανθεκτική για ν' αντέξει τα «πάνω- κάτω» του παιδιού και μπορεί ακόμα και να σπάσει. Τότε, η μεταφορά σ' ένα μεγαλύτερο κρεβάτι κρίνεται απαραίτητη.

9. Το παιδί εκφράζει την προτίμησή του!
Στην ηλικία αυτή, το παιδί μπορεί κανονικά να εκφράσει ακριβώς τι θέλει, γι' αυτό μην εκπλαγείτε αν ακούσετε από το στόμα του τη φράση «Θέλω μεγάλο κρεβάτι!». Το επόμενο βήμα είναι η αγορά του.

10. Η κούνια δεν βολεύει πια για την βραδινή επίσκεψη στην τουαλέτα



Στην ίδια περίπου ηλικία, το παιδί αρχίζει να εκπαιδεύεται για το γιο- γιο. Όταν, λοιπόν, θέλει να πάει τουαλέτα και δεν μπορεί να φύγει εύκολα από της... κούνιας τα σίδερα, το πιθανότερο είναι να έχει αρκετά υγρά ατυχήματα, ειδικά το βράδυ που οι γονείς κοιμούνται και δεν τους έχει φωνάξει.

Οι παιδοψυχολόγοι λένε ότι μπορούν. Και πως η διαδικασία, κατά την οποία ένα παιδί μαθαίνει παρατηρώντας και μιμούμενο τον γονιό, ονομάζεται μοντελοποίηση. Και ακριβώς όπως τα γονίδια, που έδωσαν στην κόρη μας τα ξανθά της μαλλιά και την μυτερή της μύτη, η μοντελοποίηση συμβάλει στον χαρακτήρα του παιδιού, σύμφωνα πάντα με τους ειδικούς. Όπως χαρακτηριστικά λέει ο ψυχολόγος και συγγραφέας George Holden, Ph.D., «όταν παρατηρείτε μια συγκεκριμένη συμπεριφορά στο παιδί σας, αναρωτηθείτε, 'από πού προέκυψε;' Σε πολλές περιπτώσεις, στα πολύ μικρά παιδιά, προέκυψε από τους ίδιους τους γονείς.»

Η μοντελοποίηση μπορεί να λαμβάνει χώρα τόσο με αρνητικό όσο και με θετικό τρόπο. Αν, για παράδειγμα, έχετε καλλιτεχνική φύση και σας αρέσει να ζωγραφίζετε και να δημιουργείτε, είναι πολύ πιθανό το παιδί σας να αναπτύξει τις ίδιες ή παρόμοιες καλλιτεχνικές ευαισθησίες, τις οποίες μπορεί μεν να κληρονόμησε από τα γονίδιά σας αλλά ανέπτυξε παρατηρώντας σας. Έτσι, μπορεί, για παράδειγμα, να σταματά για να θαυμάζει τα λουλούδια ή να παρατηρεί τα σχήματα που έχουν τα σύννεφα. Ή μπορεί να κάνει όμορφα, καλλιγραφικά γράμματα.

Φυσικά, όπως τονίζουν οι ψυχολόγοι, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να καθοδηγούμε «με το ζόρι» το παιδί μας, ώστε να ασχολείται με τα ίδια ενδιαφέροντα όπως τα δικά μας, ούτε να αναπτύξει έναν χαρακτήρα ίδιο με τον δικό μας. «Δείξτε, αν θέλετε, ενθουσιασμό αν το παιδί σας αγαπά τη μουσική όπως εσείς, αλλά αν δεν το ενδιαφέρει να γίνει ο επόμενος Μπετόβεν, μην επιμείνετε», λέει ο Holden.

Τι γίνεται, όμως, στην περίπτωση που το παιδί κληρονομεί κάποια αρνητικά χαρακτηριστικά από τους γονείς, π.χ. είναι νευρικό και ευερέθιστο, όπως π.χ. ο μπαμπάς; Τότε, συμβουλεύουν οι ειδικοί, είναι σημαντικό ο γονιός που γίνεται πρότυπο να παραδεχτεί το λάθος του, να πει π.χ. στο παιδί «ο μπαμπάς μερικές φορές δεν χειρίζεται τα πράγματα με τον σωστό τρόπο», και να δείξει πως είναι πρόθυμος να συζητήσει τις αδυναμίες του. Επιπλέον, σε κάποια ήρεμη στιγμή, ο γονιός μπορεί να πει στο παιδί «χθες είδες μία πλευρά του εαυτού μου για την οποία δεν είμαι υπερήφανος. Λυπάμαι που έβαλα τις φωνές και σε τρόμαξα ή σε στεναχώρησα. Θα προσπαθήσω να μην ξανασυμβεί.»

Επιτρέποντας στο παιδί να αναγνωρίσει την διαφορά ανάμεσα στην σωστή και την αμφισβητήσιμη συμπεριφορά, θα το βοηθήσει να παίρνει καλύτερες αποφάσεις όταν πρόκειται να εκδηλώσει ένα αδρό συναίσθημα, όπως ο θυμός, ο εκνευρισμός ή η στεναχώρια.

Σημαντικό είναι, λοιπόν, από τη στιγμή που μπαίνει ένα παιδί στην ζωή των γονιών, εκείνοι να γίνονται λίγο πιο ευσυνείδητοι αναφορικά με την συμπεριφορά τους. Γιατί μακροπρόθεσμα, η υπομονή είναι πολύ σημαντικότερη από το χρώμα των μαλλιών, το σχήμα της μύτης ή και το μουσικό ταλέντο.

http://www.mama365.gr/

Το Μοντεσσοριανό Σύστημα προέρχεται από την Μαρία Μοντεσσόρι, που σπούδασε Ιατρική και Παιδαγωγικά στην Ιταλία και ασχολήθηκε αρχικά με τα παιδιά με νοητική υστέρηση ενώ  στη συνέχεια το ενδιαφέρον της απασχόλησαν τα παιδιά που δεν «προόδευαν» όπως οι συνομήλικοί τους.  Η μέθοδός της στηρίζεται στην παρακίνηση και την ενθάρρυνση για μάθηση που έχουν από τη φύση τους τα παιδιά. Διαβάστε περισσότερα σχετικά με τη μοντεσσοριανή μέθοδο εδώ. 

Ο δεκάλογος της Μαρίας Μπντεσσόρι είναι τα δέκα βασικά στοιχεία που πρέπει να εφαρμόζει όποιος ακολουθεί τη μοντεσσοριανή μέθοδο. Μάλιστα, βρίσκεται κρεμασμένος στον τοίχο των μοντεσσοριανών σχολείων ως μια συνεχή υπενθύμιση στους παιδαγωγούς, για να μην ξεχνούν ποτέ πώς πρέπει να φέρονται στα παιδιά.

1. Μην αγγίζετε ποτέ ένα παιδί, εκτός αν σας το ζητήσει με τον τρόπο του. Σε παρόμοια λογική, δείτε σε παλαιότερο άρθρο του mama365 γιατί δεν πρέπει να πιέζουμε το παιδί να φιλάει και να αγκαλιάζει τους συγγενείς του παρά τη θέλησή του.

2. Μην μιλάτε ποτέ άσχημα μπροστά στο παιδί και μην εκφράζεστε με άσχημα λόγια για εκείνο ακόμα και όταν δεν είναι μαζί σας.

3. Επικεντρωθείτε σε όλα τα θετικά χαρακτηριστικά του παιδιού έτσι ώστε να μην υπάρχει αρκετός χώρος για τα κακά στοιχεία.

4. Προετοιμάστε σωστά το περιβάλλον που μαθαίνει το παιδί. Να είστε πάντα προσεκτικοί μ’ αυτό και ποτέ να μην το αμελείτε. Βοηθήστε το παιδί να προσαρμοστεί και να συνδεθεί μ’ αυτό. Δείξτε του πού ακριβώς είναι το κάθε αντικείμενο αλλά και πώς ακριβώς χρησιμοποιείται.

5. Να είστε πάντα έτοιμοι να ανταποκριθείτε στο παιδί που σας χρειάζεται και πάντα να το ακούτε και να του απαντάτε όταν σας καλεί.

6. Να σέβεστε πάντα το παιδί όταν κάνει λάθος και όταν προσπαθεί να το διορθώσει μόνο του, είτε εκείνη την ώρα είτε αργότερα, αλλά να σταματάτε πάντα κάθε κατάχρηση του περιβάλλοντός του ή κάθε πράξη που φαίνεται να απειλεί το ίδιο, την ανάπτυξή του ή τους άλλους.

7. Πάντα να σέβεστε ένα παιδί που ξεκουράζεται ή που βλέπει άλλους να εργάζονται ή που σκέφτεται τι έχει κάνει ή τι πρόκειται να κάνει. Μην του αποσπάτε την προσοχή και μην το πιέζετε να ασχοληθεί με κάποια άλλη δραστηριότητα.

8. Να βοηθάτε πάντα το παιδί που θέλει να ασχοληθεί με κάποια δραστηριότητα αλλά δεν ξέρει με τι να καταπιαστεί.

9. Να έχετε πάντα την υπομονή να επαναλαμβάνετε στο παιδί ό,τι αρνείται να ακούσει, να το βοηθάτε κάθε φορά να καταλαβαίνει τα μειονεκτήματά του και να τα ξεπερνά. Να προσέχετε το περιβάλλον στο οποίο μαθαίνει το παιδί, να φροντίζετε να είναι πάντα ήσυχο, να εκφράζεστε με ήπιες λέξεις και να είστε πάντα στοργικοί. Να κάνετε πάντα αισθητή την παρουσία σας σ’ ένα παιδί που ψάχνει αλλά να απομακρύνεστε από ένα παιδί που έχει βρει τις απαντήσεις του.

10. Πάντα να φέρεστε στο παιδί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, να του προσφέρετε ό,τι καλύτερο μπορείτε και να του δείχνετε τον καλύτερο εαυτό σας.

Αν κι εσείς ακολουθείτε ήδη ή σκοπεύετε να ακολουθήσετε τη συγκεκριμένη μέθοδο, μην ξεχνάτε ποτέ αυτούς τους δέκα βασικούς κανόνες. Να θυμάστε ότι ρόλος σας είναι να ενθαρρύνετε συνεχώς το παιδί, να το βοηθάτε όταν έχει ανάγκη αλλά ταυτόχρονα να το αφήνετε να στηρίζεται στις δικές τους δυνάμεις, ανάλογα με τις ικανότητες και την ηλικία του.

http://www.mama365.gr/

Πώς μπορούμε, λοιπόν, να μεγαλώσουμε παιδιά που ξέρουν να δίνουν κι όχι μόνο να παίρνουν; Παιδιά με ανοιχτή καρδιά κι αγκαλιά, χαμογελαστά και δοτικά;

Ένας αρκετά απλός κι άμεσος τρόπος να δώσετε έμφαση στη σημασία της γενναιοδωρίας, αποφεύγοντας παράλληλα και το ενοχλητικό κήρυγμα, είναι να επισημαίνετε πόσο ευγενική ή συμπαθής είναι η συμπεριφορά των «καλοσυνάτων» τρίτων.

Πώς να το κάνετε: Αποφύγετε συγκρίσεις με άλλα παιδιά του τύπου «Είδες ο Κωστάκης που έδωσε το χαρτζιλίκι του για το Τάδε;», γιατί μόνο στεναχώρια και αντιδραστικότητα θα επιφέρουν. Αν, όμως, δείτε μια τυχαία γενναιόδωρη πράξη –έστω και πολύ μικρή- υπογραμμίστε την. Πείτε, για παράδειγμα, «Τι συμπαθητική αυτή η κυρία που μας έδωσε τη σειρά της στο σούπερ μάρκετ!» κι αυτό θα επιδράσει αργά κι ουσιαστικά στο μυαλό του παιδιού.

Τα παιδιά μιμούνται συμπεριφορές, μικρές συνήθεις και στάσεις ζωής. Η κοινωνία μας είναι πλήρης ατόμων και μικρό-κοινωνιών που επαναλαμβάνουν λάθη που είδαν ή υπέστησαν. Είναι αναγκαίο οι γονείς, για χάρη των παιδιών τους,  να έχουν την ωριμότητα να κάνουν το σωστό, ανεξάρτητα με το τι έχουν υποστεί ή βιώσει. Ακόμη, λοιπόν, κι αν οι στερήσεις έκαναν τους δικούς σας γονείς λίγο «σφιχτούς» ή εγωιστές, προσπαθήστε να ενσαρκώσετε οι ίδιοι το πρότυπο του ανιδιοτελούς, δοτικού ανθρώπου.

Πώς να το κάνετε: Μην πετάξετε τα ρούχα που ξεδιαλέξετε ως «άχρηστα», αλλά δώστε τα σε οικογένειες που το έχουν ανάγκη. Θυσιάστε λίγο απ’ τον χρόνο σας για να ακούσετε το πρόβλημα αυτού που σας χρειάζεται. Χαρίστε την παλιά κούνια αντί να την πουλήσετε και ξεκινήστε να συζητάτε για ζητήματα κοινωνικά –κι όχι για το τι φόρεσε η Ρούλα στον γάμο της.

H ενσυναίσθηση είναι η συναισθηματική και κοινωνική δεξιότητα να μπαίνεις στη θέση του άλλου. Να βλέπεις και να νιώθεις πώς νιώθει και να αγκαλιάζεις τον πόνο ή τη χαρά του με ειλικρίνεια και «δόσιμο». Το να μοιράζεται τα ίδια συναισθήματα με τους ανθρώπους που αγαπά ή νοιάζεται είναι στοιχείο θεμελιακό για να αποκτήσει το παιδί την ιδιοσυγκρασία του ανθρώπου που θέλει να δίνει και όχι μόνο να παίρνει.

Πώς να το κάνετε: Για να ενισχύσετε την ενσυναίσθηση στο παιδί, δείξτε του κατ’ αρχάς ότι αντιλαμβάνεστε πώς νιώθει. Μην πείτε «Είσαι άντρας, τι φοβάσαι;», αλλά «Δεν χρειάζεται να φοβάσαι το σκοτάδι. Κι εγώ φοβόμουν μικρή –καταλαβαίνω. Έλα να δεις. Δεν έχει τίποτα στην ντουλάπα.». Μιλήστε για τα συναισθήματα των άλλων, ζητήστε συγγνώμη και διδάξτε το να ζητάει κι αυτό, αγαπήστε τα ελαττώματά του και μάθετέ το να αγαπάει κι εκείνο τα ελαττώματα των άλλων.

Ακόμη κι αν δεν μεγαλώνετε το παιδί σας σαν να είναι ο Διάδοχος του Θρόνου, είναι βέβαιο ότι έχει μια ζωή πιο προνομιακή από πολλά παιδιά αυτού του κόσμου. Χωρίς να το φορτώσετε με ενοχές που ανήκει στους «έχοντες» ή με μίζερο κι ατελέσφορο οίκτο για «τα παιδάκια στην Αφρική που πεινάνε», ενημερώστε το για την κατάσταση στους προσφυγικούς καταυλισμούς ή για τις συνθήκες που επικρατούν στις αναπτυσσόμενες (όπως τις λέμε πια) χώρες.

Πώς να το κάνετε: Δείτε παρέα ντοκιμαντέρ, διαβάστε βιβλία ή δείτε ταινίες με πρωταγωνιστές λιγότερο καλοζωισμένους απ’ αυτό που το μικρό σας έχει συνηθίσει. Αν η ιδιοσυγκρασία σας και η ηλικία του παιδιού το «σηκώνουν», επισκεφτείτε έναν χώρο φιλοξενίας προσφύγων και προσφέρετε μερικά παιχνίδια, ρούχα, κουβέρτες ή τρόφιμα.

Είναι ενάντια στη φύση του γονιού να μην παρέχει ό,τι μπορεί στο παιδί του σε κάθε ευκαιρία, γι’ αυτό κι εμείς δεν μπορούμε να προτείνουμε να λέτε στεγνά κι απάνθρωπα «όχι», αλλά να προσπαθήσετε να δείχνετε στο παιδί πού και πού τη διαφορά του «θέλω» απ’ το «χρειάζομαι». Ένας άνθρωπος που μεγαλώνει θεωρώντας ότι ο κόσμος του ανήκει ή οφείλει να του ανήκει είναι μάλλον αδύνατο να εξελιχθεί σε ένα τρυφερό πλάσμα με αγνή καρδιά.

Πώς να το κάνετε: Μετρήστε τα «ναι» σας, χωρίς να είστε τσιγγούνηδες πρακτικά και συναισθηματικά. Εξηγήστε ότι «Έχουμε ένα ίδιο παιχνίδι σπίτι, γι’ αυτό δεν θα το αγοράσουμε αυτό» και μην πέφτετε στο σφάλμα να εξαργυρώνετε με δώρα την αγάπη σας ή να μετριάζετε τις ενοχές για την απουσία προσοχής και χρόνου με υλικά αγαθά.

Έχει σημασία να αποδεικνύουμε στα παιδιά με μικρές, καθημερινές πράξεις την αξία της ευγένειας και της προσφοράς, πέρα από «ταρατατζούμ» και γιορτινά bazaar. Το να βοηθάς δεν σημαίνει μόνο να δωρίζεις αντικείμενα.

Πώς να το κάνετε: Αφήστε τον πεζό να διασχίσει τον δρόμο κι ας βιάζεστε, χαμογελάστε στον κύριο που σας σκούντησε κατά λάθος στο μετρό, μιλήστε ευγενικά στους σερβιτόρους και τους υπαλλήλους των καταστημάτων, δώστε τη θέση σας στο λεωφορείο και αποδείξτε στα παιδιά, ότι δεν πειράζει πού και πού να θυσιάζουμε τη βολή μας.

Οι περισσότεροι γονείς τοποθετούν στο κέντρο της ζωής και των ενδιαφερόντων τους τα παιδιά τους –και είναι απόλυτα λογικό. Πρέπει όμως να διδάξουμε στα παιδιά, ότι το να νοιαζόμαστε για τους άλλους και, κυρίως, για όσους το χρειάζονται πραγματικά είναι προτεραιότητα.

Πώς να το κάνετε: Μην λέτε στα παιδιά ατάκες όπως «Το πιο σημαντικό είναι να είσαι χαρούμενος», αλλά «Το σημαντικότερο είναι να είσαι καλός άνθρωπος». Προσπαθήστε να μάθετε στα παιδιά να μιλούν με σεβασμό στους συνανθρώπους τους και δείξτε εσείς πρώτοι ότι σημασία δεν έχει μόνο ο εαυτός και η οικογένειά σας.

Τα παιδιά, όπως όλοι μας, τείνουν να νοιάζονται για έναν μικρό αριθμό ανθρώπων. Για να μεγαλώσετε έναν άνθρωπο που ξέρει να δίνει και θέλει να το κάνει χωρίς όφελος, πρέπει να διδάξετε στο παιδί από μικρή ηλικία ότι σημασία δεν έχουν μόνο εκείνοι που αγαπάμε, διευρύνοντας τον κύκλο των ατόμων για τα οποία ενδιαφέρεται.

Πώς να το κάνετε: Φροντίστε να είστε οι ίδιοι πρώτα ευγενικοί με τους αγνώστους ή τους απλούς γνωστούς και διδάξτε το ίδιο στα παιδιά -ασχοληθείτε με το πρόβλημα κάποιου και δείξτε κατανόηση στην άσχημη συμπεριφορά του εξηγώντας παράλληλα στο παιδί ότι «Ο Τάδε μιλάει έτσι γιατί είναι πολύ κουρασμένος, δεν σημαίνει ότι είναι κακός». Μάθετέ του να δίνει την μπάλα του και στα ξένα παιδιά, στο πάρκο και παροτρύνετέ το να κάνει παρέα στο παιδάκι που μένει μόνο στα διαλείμματα.

Αυτή είναι η βάση της πυραμίδας! Παίξτε μαζί τους, μάθετε τα χόμπι τους και ρωτήστε τα πώς πέρασαν στο σχολείο.

Τι κερδίζουν: Δένονται περισσότερο μαζί σας και μαθαίνουν, απ’ το παράδειγμά σας, πώς να δείχνεις στον συνάνθρωπό σου ότι νοιάζεσαι. 

Σύμφωνα με έρευνες, πολλά παιδιά δεν ξέρουν ότι είναι το πιο σημαντικό πρόσωπο στη ζωή των γονιών τους. Πρέπει να το ακούσουν από εσάς!

Τι κερδίζουν: ασφάλεια, αγάπη και εκτίμηση -στοιχεία που θα μεταδώσουν και στα δικά τους παιδιά.

Από μικρή ηλικία, τα παιδιά πρέπει να μάθουν ότι τίποτα δεν χαρίζεται και ότι τα εμπόδια είναι για να τα ξεπερνάμε, όχι για να τ’ αγνοούμε.

Τι κερδίζουν: μαθαίνουν ότι τίποτα δεν «χαρίζεται» και ότι κάποιες φορές, οι αποφάσεις που παίρνουμε μπορεί να επηρεάσουν και τους γύρω μας.

Μελέτες έχουν δείξει ότι όσα άτομα έχουν συνηθίσει να εκφράζουν την ευγνωμοσύνη τους, συμπονούν και βοηθούν περισσότερο τους άλλους. Ζητήστε απ’ το παιδί ν’ αναλάβει μια δουλειά κάθε μέρα και πείτε του «ευχαριστώ» στο τέλος.

Τι κερδίζουν: μαθαίνουν την έννοια της βοήθειας και βλέπουν πώς είναι να δείχνεις στον άλλον, ότι εκτιμάς την προσπάθειά του.

Οι ψυχολόγοι υποστηρίζουν ότι τα αρνητικά συναισθήματα, όπως ο θυμός, το μίσος και η ζήλεια μας εμποδίζουν αν έρθουμε κοντά στους συνανθρώπους μας, γι’ αυτό αφήστε τα παιδιά να τα αντιμετωπίσουν!

Τι κερδίζουν: αποκτούν συναισθηματική σταθερότητα, διαχειρίζονται τα συναισθήματά τους καλύτερα και γίνονται πιο συμπονετικοί ενήλικες.

Τα παιδιά νοιάζονται περισσότερο για τον μικρόκοσμο της οικογένειας και των φίλων τους. Γι’ αυτό, είναι σημαντικό να καταλάβουν ότι, κάποια στιγμή θα βγουν έξω από αυτόν τον περιορισμένο κύκλο και θα γνωρίσουν διαφορετικούς ανθρώπους, μέρη και καταστάσεις. Ρωτήστε το πώς θα ένιωθε αν ήταν στη θέση κάποιου αγαπημένου του ήρωα ή πώς θα αντιμετώπιζε ένα πρόβλημα που είδατε μαζί στις ειδήσεις.

Τι κερδίζουν: γίνονται καλοί ακροατές, μπαίνουν στη θέση του άλλου και βλέπουν ότι υπάρχει κάτι άλλο πέρα από την οικογένεια, το σπίτι και το σχολείο.

Το να μεγαλώσεις έναν «σωστό» ενήλικα χρειάζεται πολλή δουλειά και υπομονή. Όμως, οι προσπάθειές μας στο τέλος θα μας αποζημιώσουν και όταν πια τα παιδιά μεγαλώσουν, θα είμαστε ήσυχοι ότι κάναμε καλή δουλειά…

Πηγή: Brightside.me

http://www.mama365.gr/

1. Χιούμορ. Είναι σπουδαία σανίδα σωτηρίας για την οικογένεια, όταν η κούραση, η ρουτίνα, τα οικονομικά κ.ο.κ. «ζορίζουν».

2.  Χαμόγελο και χαρά. Όσα προβλήματα κι αν έχει ένας γονιός να αντιμετωπίσει, το χαμόγελο και η καλή του διάθεση αποτελούν την καλύτερη κάλυψη, στα μάτια των παιδιών.

3.  Διάθεση για παιχνίδι. Δεν υπάρχει τίποτα που να αποζητά ένα παιδί περισσότερο, από το να κάτσει ο γονιός του κάτω και να παίξει μαζί του!

4.  Ενδιαφέρον για την διατροφή και την φυσική κατάσταση την δική τους, αλλά και των παιδιών. Είναι σχεδόν αδύνατον τα παιδιά μας να μάθουν να τρέφονται σωστά και να γυμνάζονται, αν εμείς δεν κάνουμε το ίδιο.

5.  Περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση. Είναι τόσο απλό να πετά κανείς τα σκουπίδια του σε κάδους και όχι στον δρόμο, και μάλιστα σε ειδικούς κάδους αν πρόκειται για ανακυκλώσιμα! Και αυτό είναι ένα μόνο δείγμα φροντίδας για τον κόσμο που θα μεγαλώσουν τα παιδιά και τα εγγόνια μας.

6. Βιβλία. Ο χρόνος που περνάτε διαβάζοντας στο παιδί σας, έχει μεγάλη αξία τόσο για την διάπλαση της προσωπικότητάς του όσο και για την μεταξύ σας σχέση.

7. Εκδρομές και ταξίδια. Ίσως να το έχετε ήδη παρατηρήσει –οι καλύτερες και πιο χαρούμενες αναμνήσεις των παιδιών με την οικογένεια, προέρχονται κατά κανόνα από τα ταξίδια και τις εκδρομές που έχετε κάνει όλοι μαζί.

8.  Αποφεύγουν τις φωνές και δη τους προσβλητικούς χαρακτηρισμούς.

9.  Απεχθάνονται τη βία. Προφανώς.

10. Φροντίζουν τους δικούς τους γονείς. Είναι το καλύτερο παράδειγμα που μπορείτε να δώσετε στο παιδί σας, όχι μόνο για να νοιάζεται και εκείνο για τους παππούδες του, αλλά για να κάνει το ίδιο με εσάς, όταν έρθετε στην θέση τους.

11.   Τηρούν τις υποσχέσεις τους. Το παιδί «κρέμεται» από τα λόγια του γονιού, ο οποίος αποτελεί για αυτό τον πιο φερέγγυο άνθρωπο στον πλανήτη.

12.   Βάζουν όρια και τα τηρούν, τόσο στον εαυτό τους όσο και στα παιδιά τους. Τα παιδιά έχουν ανάγκη από όρια, προκειμένου να γίνουν ισορροπημένοι άνθρωποι.

13.   Κάνουν πολλές αγκαλιές και δίνουν πολλά φιλιά. Όσο τρυφεροί κι αν είστε δεν είναι ποτέ υπερβολή!

14.  Υπομονή και κατανόηση. Όταν χάνουμε την υπομονή μας με τα παιδιά (συμβαίνει σε όλους, πολλές φορές μέσα στη μέρα), ο μόνος τρόπος για να την ξαναβρούμε είναι να θυμηθούμε την ηλικία τους.

15.  Στηρίζουν το παιδί τους και ενδιαφέρονται για όσα το ενδιαφέρουν. Ακόμα κι αν αυτό είναι να καθίσουμε δίπλα του, και να δούμε μαζί του παιδικά.

16.  Αποδέχονται τα λάθη, ως σκαλοπάτια μάθησης. Θέλετε να θυμηθούμε τα λάθη που κάνουμε εμείς καθημερινά;

17.  Αποδέχονται τους φίλους των παιδιών τους. Μάλιστα, το ένστικτο των παιδιών κατά την επιλογή φίλων είναι αξιοθαύμαστο!

18.  Φροντίζουν τον εαυτό τους. Ποιο παιδί δεν καμαρώνει για τη μαμά του όταν είναι όμορφη και περιποιημένη;

19.  Αποδέχονται ότι δεν είναι τέλειοι –και ότι δεν υπάρχει γονιός που να είναι.

20.  Λένε κάθε μέρα «σ’αγαπώ» στα παιδιά τους.

http://www.mama365.gr/

Μπορεί στην Ελλάδα η παράδοση του να παίρνει το παιδί το όνομα του παππού και της γιαγιάς καλά να κρατεί ακόμα, όμως -όπως κάθε παράδοση- δεν θα πρέπει να αποτελεί νόμο, παρά να τηρείται μόνο εφόσον οι γονείς του παιδιού το επιθυμούν. Καλό θα είναι, λοιπόν, κάποια στιγμή οι γιαγιάδες και οι παππούδες να γίνουν πιο διακριτικοί στην επιβολή της εν λόγω παράδοσης και να επιτρέπουν στα παιδιά τους να αποφασίζουν εκείνα για το όνομα του παιδιού τους!

Όχι, η μικρή τους εγγονή δεν χρειάζεται μια 34η Barbie στα μόλις 3μιση χρόνια της. Ούτε ένα πανάκριβο tablet. Ούτε, φυσικά, ένα όπλο που να μοιάζει με πραγματικό καλάζνικοφ είναι το κατάλληλο δώρο για ένα 5χρονο αγόρι, όσο κι αν τους παρακαλάει. Και, τέλος πάντων, πριν προχωρήσουν σε οποιαδήποτε αγορά παιχνιδιού για το παιδί, ειδικά αν πρόκειται να ξοδέψουν πολλά χρήματα, θα πρέπει οπωσδήποτε να συνεννοούνται πρώτα με τους γονείς. (Ή έστω να μην παρεξηγούνται αν το δώρο τους δεν φτάσει ποτέ στα χέρια του παραλήπτη).

Ανεξάρτητα από το τι μπορεί να πιστεύει η γιαγιά και ο παππούς, το παιδί δεν θα πάει στην κόλαση αν δεν πηγαίνει κάθε Κυριακή στην εκκλησία, ούτε υπάρχει λόγος να βρίζει τον εκάστοτε πρωθυπουργό, επειδή ο παππούς του είναι αντίθετων πολιτικών πεποιθήσεων.

Δεν είναι ότι δεν τους εμπιστεύεστε. Έχει να κάνει αποκλειστικά με την ασφάλεια του παιδιού σας, το να γνωρίζετε αν είναι στο σπίτι ή όχι, και αν οι παππούδες έχουν μαζί τους το κινητό.

Από τις χειρότερες συνήθειες των παππούδων, οι οποίοι συχνά ξεχνούν ότι τα παιδιά τους έχουν αποκτήσει δικά τους παιδιά, τα οποία έχουν αυτιά και μυαλό και καταλαβαίνουν απόλυτα τι σημαίνει το «πάντα το έλεγα ότι δεν θα είσαι υπεύθυνη μάνα!».

Σε καμία περίπτωση δεν το συνειδητοποιούν και δεν το κάνουν σκόπιμα, όμως θα πρέπει να τους το τονίζετε κάθε φορά που αντιλαμβάνεστε ότι κάνουν διακρίσεις ανάμεσα στα παιδιά σας, εξηγώντας τους πώς η συμπεριφορά τους αυτή μπορεί να πληγώνει βαθιά το ένα ή το άλλο.

Δεν είναι λίγες οι γιαγιάδες που αρκετά συχνά λένε στις μαμάδες (ακόμα κι αν είναι κόρες τους) ότι «όταν εγώ είχα μικρά παιδιά, δεν είχα πάει ούτε μια βόλτα!», κάνοντάς τις να νιώθουν άσχημα για την ανάγκη τους αυτή. Κάποιες άλλες κατηγορούν τους γονείς ότι είναι υπερβολικά αυστηροί ή ότι δεν έχουν δώσει τις απαραίτητες αρχές στα παιδιά τους, με αποτέλεσμα να έρχονται σε ρήξη μεταξύ τους και να επηρεάζεται έτσι και η σχέση τους με τα παιδιά.

Όχι, το να δώσουν μια φορά ένα γλυκό στο παιδί δεν πειράζει! Ούτε το να υποκύψουν στην παράκλησή του να μην πιει άλλο γάλα. Πειράζει, όμως, όταν συστηματικά του «χώνουν» καραμέλες στις τσέπες και του προσφέρουν junk food και αναψυκτικά, ενώ οι γονείς έχουν αυστηρά ζητήσει το αντίθετο. Πειράζει, μάλιστα, ακόμα περισσότερο όταν το κάνουν κρυφά! Δείχνει αφενός έλλειψη σεβασμού προς τους γονείς, αφετέρου αδιαφορία προς την υγεία του παιδιού.

Μπορεί να μην συμπάθησαν ποτέ τον γαμπρό τους, μπορεί να διαφωνούν με την επιλογή της μαμάς να επιστρέψει στην δουλειά, δεν έχουν όμως κανένα δικαίωμα να εκδηλώνουν την δυσαρέσκειά τους μπροστά στα παιδιά, υποτιμώντας έτσι τους γονείς τους.

Όχι! Απλά, όχι!

«Λοιπόν, τι ώρα γύρισε ο μπαμπάς χθες;» και «γιατί ήταν στεναχωρημένη η μαμά;» και «τι λέγατε ψιθυριστά με την άλλη σου γιαγιά στο τηλέφωνο;» -οι παππούδες δεν θα πρέπει ποτέ να βάζουν τα παιδιά σε θέση σπιούνου ή καταδότη και να σπέρνουν ζιζάνια στα αθώα μυαλουδάκια τους. Αν θέλουν να ρωτήσουν κάτι, είτε από περιέργεια είτε από πραγματικό ενδιαφέρον, οφείλουν να απευθύνονται αποκλειστικά στους γονείς.

Τόσο τα παιδιά τους, όσο και τα εγγόνια τους, θα πρέπει να τους επισκέπτονται όποτε έχουν την επιθυμία και την δυνατότητα, και όχι από φόβο ότι οι παππούδες θα "κρατήσουν μούτρα". Το να θεωρούν αυτονόητο και να απαιτούν ότι π.χ. κάθε Κυριακή ή κάθε Πάσχα τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους θα πρέπει να τρώνε μαζί τους είναι καταπιεστικό και αρκετά εγωιστικό –ειδικά αν υπάρχουν κι άλλοι παππούδες ή αν, τέλος πάντων, η οικογένεια θέλει να προγραμματίσει κάτι άλλο.

http://www.mama365.gr/

Το σώμα γίνεται το «εργαλείο» ενός ατόμου. Έχει μάθει να χρησιμοποιεί τις κινητικές του δεξιότητες, είτε μόνες τους είτε σε συνδυασμό με τις πνευματικές του ικανότητες. Μυαλό και σώμα συνεργάζονται αρμονικά για να πετύχουν το καλύτερο αποτέλεσμα.

*Οι αθλητές, οι χορευτές, οι χειρουργοί, οι «μάστορες» και γενικά όσοι χρησιμοποιούν τα χέρια τους για να εξασκήσουν το επάγγελμά τους είναι παραδείγματα ανθρώπων με αναπτυγμένη σωματική νοημοσύνη.

Πώς θα καταλάβετε ότι το παιδί έχει αναπτυγμένη συναισθηματική νοημοσύνη:

Διαπρέπει σε ένα άθλημα

Δεν μπορεί να κάτσει ακίνητο για πολλή ώρα

Μιμείται – με επιτυχία- τις κινήσεις των άλλων

Θέλει συνεχώς να επεξεργάζεται αντικείμενα

Του αρέσουν παιχνίδια που συντονίζουν μυαλό και σώμα, όπως ο μοντελισμός και η ζωγραφική

Η κατανόηση, η επικοινωνία και το «δέσιμο» είναι χαρακτηριστικό της διαπροσωπικής νοημοσύνης. Περιλαμβάνει την ικανότητα να ξεχωρίζει κανείς τις διαφορές ανάμεσα στ’ άτομα, είτε σε θέμα χαρακτήρα είτε σε θέμα διάθεσης. Παρατηρεί τις συμπεριφορές, τα ενδιαφέροντα και τα κίνητρα των άλλων ατόμων και προσπαθεί να τα κατανοήσει.

*Οι δάσκαλοι, οι κοινωνικοί λειτουργοί, οι πολιτικοί και οι ηθοποιοί είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα.

Πώς θα καταλάβετε ότι το παιδί έχει αναπτυγμένη διαπροσωπική νοημοσύνη:

Του αρέσει να συναναστρέφεται συνεχώς άτομα

Είναι ο «αρχηγός» της παρέας (με την καλή έννοια!)

Παίρνει υπό την προστασία του τα άλλα ή μικρότερα παιδιά της παρέας

Του αρέσει να ανήκει σε ομάδες

Ακούει τους φίλους του και τους δίνει συμβουλές

Η αυτοσυγκέντρωση και η κατανόηση των προσωπικών μας συναισθημάτων είναι το κλειδί της ενδοπροσωπικής νοημοσύνης. Η λογική και η βαθιά γνώση του χαρακτήρα του ίδιου του ατόμου είναι αυτό που το ξεχωρίζει.

*Οι ψυχολόγοι, οι φιλόσοφοι και οι ηγέτες είναι… πρωταθλητές της ενδοπροσωπικής νοημοσύνης.

Πώς θα καταλάβετε ότι το παιδί έχει αναπτυγμένη ενδοπροσωπική νοημοσύνη:

Είναι ανεξάρτητο και έχει το θάρρος της γνώμης του

«Ζυγίζει» τις ικανότητες και τις αδυναμίες του

Προτιμά να παίζει μόνο του

Έχει ένα χόμπι για το οποίο δεν μιλά πολύ

Είναι η ικανότητα να μετουσιώνει κανείς τις σκέψεις του σε λέξεις και να χρησιμοποιεί επιτυχώς και σωστά τη γλώσσα για να εκφράσει πιο περίπλοκα νοήματα. Τα άτομα με ανεπτυγμένη λεκτική νοημοσύνη προσέχουν πολύ τη σειρά και τη σημασία των λέξεων που χρησιμοποιούν.

*Γι’ αυτό τον λόγο, οι συγγραφείς, οι δημοσιογράφοι και οι ποιητές είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα.

Πώς θα καταλάβετε ότι το παιδί έχει αναπτυγμένη λεκτική νοημοσύνη:

Του αρέσει το διάβασμα και το γράψιμο

Προτιμά παιχνίδια που εξασκούν το μυαλό όπως τα σταυρόλεξα ή παιχνίδια με λέξεις

Αφηγείται ιστορίες

Έχει αναπτυγμένο λεξιλόγιο για την ηλικία του

Στηρίζεται φυσικά στη… μουσική! Περιλαμβάνει την ικανότητα του ατόμου να νιώθει, να δημιουργεί και να αναπαράγει τη μουσική. Τα άτομα με μουσική νοημοσύνη έχουν πολύ καλή σχέση με τον ρυθμό και τη μελωδία και αναγνωρίζουν τη διαφορετική χροιά των ήχων ενώ «πιάνουν» και ήχους που στους υπόλοιπους ξεφεύγουν. Η μουσική νοημοσύνη θεωρείται ότι έχει αρκετά κοινά με την μαθηματική νοημοσύνη ως προς τον τρόπο σκέψης.

*Οι συνθέτες, οι μουσικοί, οι τραγουδιστές και οι μαέστροι είναι –φυσικά- άτομα με αναπτυγμένη μουσική νοημοσύνη.

Πώς θα καταλάβετε ότι το παιδί έχει αναπτυγμένη μουσική νοημοσύνη:

Συγκρατεί εύκολα λόγια και μελωδίες

Τραγουδάει είτε στο σπίτι μόνο του είτε στη χορωδία του σχολείου

Παίζει κάποιο μουσικό όργανο

Μιλάει ή κινείται ρυθμικά

Χτυπά τα δάχτυλα στο γραφείο ή τον υπολογιστή

Σιγοτραγουδά ή σφυρίζει μόνο του

Είναι η ικανότητα της επαγωγικής και της αναγωγικής λογικής. Τα άτομα με μαθηματική νοημοσύνη κάνουν εύκολα υπολογισμούς στην καθημερινότητά τους και εκτελούν δύσκολες μαθηματικές πράξεις. Επιπλέον, κάνουν εύκολα συσχετισμούς ανάμεσα σε καταστάσεις και συνηθίζουν να χρησιμοποιούν την σκέψη αιτίας- αποτελέσματος.

*Οι μαθηματικοί, οι επιστήμονες και οι… ντετέκτιβ αναπτύσσουν από μικρή ηλικία την μαθηματική νοημοσύνη.

Πώς θα καταλάβετε ότι το παιδί έχει αναπτυγμένη μαθηματική νοημοσύνη:

Του αρέσουν τα Μαθηματικά

Θέλει να κάνει πειράματα είτε στο σχολείο είτε στο σπίτι

Παίζει παιχνίδια στρατηγικής, όπως το σκάκι, η ντάμα και λύνει γρίφους

Του αρέσουν τα παιχνίδια στον υπολογιστή

Διαχωρίζει τα αντικείμενα σε κατηγορίες

Το «τραβάνε» μουσεία φυσικής ιστορίας ή άλλα μουσεία… ανακάλυψης

Τα άτομα αυτά έχουν στενή σχέση με τη φύση. Διαχωρίζουν το ζωικό από το φυτικό βασίλειο και «έλκονται» από στοιχεία της φύσης, όπως τα σύννεφα, η θάλασσα και οι βράχοι. Τους αρέσει να μαθαίνουν και να κατανοούν όλα τα φυσικά φαινόμενα.

*Η νατουραλιστική νοημοσύνη «απαντάται» σε γεωργούς, κυνηγούς, κτηνοτρόφους., βοτανολόγους, ακόμα και σεφ.

Πώς θα καταλάβετε ότι το παιδί έχει αναπτυγμένη νατουραλιστική νοημοσύνη:

Του αρέσει να πηγαίνει στο ζωολογικό κήπο ή το μουσείο φυσικής ιστορίας

Μιλά συχνά για τ’ αγαπημένα του ζώα ή τ’ αγαπημένα  του μέρη

Απολαμβάνει τα παιχνίδια στο νερό

Συλλέγει φυτά, φύλλα ή έντομα

Ενδιαφέρεται για την προστασία των ζώων και του περιβάλλοντος

Έχει πολύ στενή σχέση με το κατοικίδιό σας

Είναι η ικανότητα ενός ατόμου να αντιλαμβάνεται πλήρως το περιβάλλον του και τον χώρο στον οποίο βρίσκεται. Οι εικόνες είναι ο τρόπος σκέψης του, αφού σε αυτές βασίζεται η λογική του. Γι’ αυτό, έχει πολύ καλή αίσθηση του προσανατολισμού και άνεση στις κινήσεις του στον χώρο.

*Οι πιλότοι, οι ναυτικοί και οι αρχιτέκτονες είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα.

Πώς θα καταλάβετε ότι το παιδί έχει αναπτυγμένη χωρική/ οπτική νοημοσύνη:

Θυμάται λεπτομέρειες σε αντικείμενα

Μαθαίνει εύκολα να «διαβάζει» χάρτες και διαγράμματα

Του αρέσουν οι οπτικές τέχνες

Απολαμβάνει να βλέπει βίντεο, τηλεόραση και ταινίες

Φτιάχνει ζωγραφιές, γλυπτά ή άλλα αντικείμενα σε τρεις διαστάσεις

Είναι… ονειροπόλο ακόμα και τη μέρα

Του αρέσει να μουτζουρώνει, να γράφει άσκοπα και να ζωγραφίζει σε κάθε επιφάνεια, πέρα απ’ το μπλοκ του

Είναι πολύ σημαντικό να μην πιέσουμε το παιδί προς μια κατεύθυνση που δεν θέλει, γι’ αυτό παρατηρώντας τις ικανότητες και τις συνήθειές του μπορούμε πολύ απλά να το παροτρύνουμε να ασχοληθεί με όσα το ενδιαφέρουν, χωρίς να του επιβάλλουμε τη δική μας άποψη. Αυτό, εξάλλου μας δείχνουν τα διαφορετικά είδη νοημοσύνης: πώς το παιδί μπορεί να εκμεταλλευτεί τις δεξιότητές του για το μέλλον του!