Το πολιτικό και ιδεολογικό πλαίσιο για τις προκλήσεις της παράταξης ως μιας νέας σοσιαλδημοκρατικής προοπτικής, προσδιόρισε στην ομιλία του στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, ο ευρωβουλευτής Νίκος Ανδρουλάκης.

ΖΗΤΗΣΕ ΕΥΘΕΩΣ ΑΛΛΑΓΗ ΗΓΕΣΙΑΣ

Σε ιδιαίτερα υψηλούς τόνους, όπως άλλωστε είχε προϊδεάσει μέσω των τοποθετήσεών του, αλλά και του ψηφίσματος που έκανε λόγο για «συνέδριο – παρωδία» κινήθηκε στην τοποθέτησή του στο 11ο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, ο Παύλος Γερουλάνος, το μεσημέρι της Κυριακής.

Βαριά καμπάνα στον πρώην υφυπουργό Παιδείας και Οικονομίας του ΠΑΣΟΚ και άλλοτε βουλευτή Σερρών Γιάννη Ανθόπουλο, καθώς το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων τον έκρινε ένοχο για υπόθεση τοκογλυφίας. 

Συγκεκριμένα το δικαστήριο επέβαλε ποινή κάθειρξης 15 ετών για τα αδικήματα του ξεπλύματος βρόμικου χρήματος και της τοκογλυφίας στον Γιάννη Ανθόπουλο, με το δικαστήριο να του χορηγεί αναστολή στην έφεση. Το δικαστήριο ακολουθώντας την εισαγγελική πρόταση έκρινε ομόφωνα ένοχους, σύμφωνα με το κατηγορητήριο, εκτός από τον πρώην Υφυπουργό και τους 3 συγκατηγορούμενους του, επιβάλλοντας τους την ίδια ποινή των 15 ετών.

Παράλληλα αποφασίστηκε και η κατάσχεση της περιουσίας τους μέχρι του ποσού που αποτελεί προϊόν του εγκλήματος της τοκογλυφίας και συγκεκριμένα: 1,7 εκ. ευρω για τον Γιαννη Ανθόπουλο συμπεριλαμβανόμενου του σπιτιού του στη Βούλα και 5,7 εκ ευρώ για τους υπόλοιπους τρεις.

Επιπλέον στους κατηγορούμενους επιβλήθηκε στέρηση των πολιτικών τους δικαιωμάτων για 5 χρόνια και χρηματική αποζημίωση 5.000 ευρώ στον κάθε ένα. Στους Γ. Ανθόπουλο και σε δύο ακόμη κατηγορούμενους επιβλήθηκε επιπλέον απαγόρευση εξόδου από τη χώρα. Μειοψήφησε η πρόεδρος

Το δικαστήριο δέχθηκε το αίτημα των κατηγορουμένων για αναστολή εκτέλεσης της ποινής μέχρι το Εφετείο με ψήφους δυο έναντι μιας, της Προέδρου που έκρινε ότι πρέπει να φυλακιστούν.

Παράλληλα αποφασίστηκε απαγόρευση εξόδου τους από τη χώρα στέρηση των πολιτικών τους δικαιωμάτων για 5 χρόνια και χρηματική αποζημίωση 5.000 ευρώ από τον κάθε ένα όπως και η δικαστική δαπάνη υπέρ του δημοσίου. Έντονες αντιδράσεις από την πλευρά των συνηγόρων υπεράσπισης προκάλεσε η πρόταση της εισαγγελέως να μην αναγνωριστεί στους τέσσερις κατηγορούμενους κανένα ελαφρυντικό που ωστόσο υιοθετήθηκε τελικά από το δικαστήριο.

Σημειώνεται, πως η δίκη είχε ξεκινήσει το Σεπτέμβριο του 2017.


Το χρονικό της υπόθεσης 

Προεξοφλώντας την ήττα στις εκλογές, το κορυφαίο για δεκαετίες στέλεχος του ΠΑΣΟΚ διεκτραγωδεί την απαξίωση του κόμματος και τη λειτουργία παράκεντρων με τα κατόπιν ολέθρια αποτελέσματα για το άλλοτε πανίσχυρο στα λαϊκά στρώματα κίνημα:

«Κανένα από τα προβλήματα που μας πιέζουν σήμερα δεν προέκυψε αιφνίδια. Τα προβλήματα είχαν έγκαιρα εντοπιστεί και προτάσεις για την αντιμετώπισή τους είχαν κατατεθεί. Δυστυχώς, επέλεξες να αγνοήσεις τις προειδοποιήσεις και τις προτάσεις και αντιμετώπισες απαξιωτικά πολλούς συντρόφους που έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου, απονέμοντάς τους την ταμπέλα της ‘εσωκομματικής αντιπολίτευσης’. Σου θυμίζω όμως τι έλεγες το 1994: ‘Επικίνδυνοι δεν είναι εκείνοι που έχουν άποψη, αλλά εκείνοι που δεν έχουν γνώμη ή ενοχλούνται που άλλοι έχουν γνώμη’».

«Θεωρώ ότι έχεις αυξημένη ευθύνη αυτήν τη φορά να ακούσεις προσεκτικά τις απόψεις όλων όσους έχεις επίμονα αποφύγει όλα αυτά τα χρόνια. Δεν έχουμε περιθώρια για άλλα λάθη. Θα ήταν θανάσιμο λάθος να προσπαθήσουμε να καλύψουμε το πολιτικό κενό που εμείς οι ίδιοι, άλλωστε, δημιουργήσαμε με προεκλογικές παροχές, προσλήψεις και εξαγγελίες μακροπρόθεσμων στόχων. Χρειάζεται να αποδεχτούμε την πραγματικότητα. Χρειάζονται αυτοκριτική και αυστηρή απόδοση ευθυνών. Χρειάζονται τολμηρές ανατροπές. Πάνω απ’ όλα, χρειάζεται να συνειδητοποιήσουμε γιατί φτάσαμε εδώ.

Πιστεύω ότι η ρίζα του κακού είναι ότι όχι μόνο δεν υλοποιήθηκε η επαγγελία του εκδημοκρατισμού και του εκσυγχρονισμού της χώρας και του κόμματος, αλλά αντίθετα εδραιώθηκαν, με δική σου ανοχή, ο αυταρχισμός και ένα αναχρονιστικό του πελατειακό σύστημα. Σου υπενθυμίζω ότι η εκλογή σου ως πρωθυπουργού τον Ιανουάριο 1996 στηρίχτηκε σε ένα μεγάλο βαθμό στην επαγγελία της θεσμικής λειτουργίας του κόμματος και της κυβέρνησης».

«Δεν αναδείχθηκες πρωθυπουργός ούτε για να αποφασίζεις μόνος ούτε για να εγκαταστήσεις ένα κλειστό κύκλωμα, τη δική σου ομάδα, στη δομή της κομματικής και κρατικής εξουσίας. Κι όμως, είναι ακριβώς αυτά που έγιναν. Και αν τουλάχιστον η ομάδα αυτή ήταν η αιχμή του δόρατος για τον επαγγελλόμενο εκσυγχρονισμό, θα μπορούσε κάποιος να κατανοήσει -αλλά όχι και να επιδοκιμάσει- την πολιτική σκοπιμότητα του εγχειρήματος. Αλλά δεν επρόκειτο περί αυτού.

Πρέπει ήδη κι εσύ ο ίδιος να έχεις συνειδητοποιήσει ότι πολλά από τα άτομα της ομάδας που σε στήριξαν στο Συνέδριο του ’96, και εξακολουθούν να σε στηρίζουν σήμερα, δεν διακρίνονται για τον εκσυγχρονιστικό τους ζήλο. Είχαν, άλλωστε, με μεγάλη άνεση υπηρετήσει άλλους παλαιότερα κάτω από άλλες ιδεολογικές παντιέρες. Είναι τα μόνιμα και κρατικοδίαιτα στοιχεία σε κάθε κομματικό μηχανισμό που ανταλλάσσουν πρόθυμα ιδέες για εξουσία και στηρίζουν την κάθε ηγεσία, αρκεί να διατηρούν το προνομιακό κοινωνικό και εισοδηματικό status.

Κι εδώ είναι η νέμεσις: στηρίχθηκες σε ομάδα κομματικής και κρατικής εξουσίας που στο σύνολό της -αλλά και με λαμπρές εξαιρέσεις- υπέσκαψε κάθε προσπάθεια γνήσιου εκσυγχρονισμού. Είμαι βέβαιος ότι θα θυμάσαι πόσες φορές είχαμε σχολιάσει μαζί το γεγονός ότι ήταν οι λεγόμενοι ‘εκσυγχρονιστές’ συνδικαλιστές (πρώην και εν ενεργεία) που υπονόμευσαν την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση.

Τα προβλήματα που προέκυψαν και τελικά εξέθεσαν εσένα προσωπικά θα μπορούσαν να είχαν επιλυθεί ικανοποιητικά, αν είχες δώσει τη δυνατότητα να λειτουργήσουν ουσιαστικά οι δημοκρατικοί θεσμοί του κόμματος ώστε να συμμετέχουν όλοι στη διαμόρφωση της πολιτικής αλλά και στην αξιολόγηση της δράσης του καθενός.

Παρακμιακά φαινόμενα ομαδοποίησης, ιδιοποίησης εξουσίας, αλαζονείας και διαφθοράς δεν αντιμετωπίζονται με φετφάδες και φαρισαϊσμούς, αλλά λύνονται με όρους πολιτικούς μέσα στους δημοκρατικούς θεσμούς. Δυστυχώς, έλειψε ο σεβασμός στις δημοκρατικές διαδικασίες και στις αρχές της κομματικής συλλογικότητας. Απογοήτευσες τον πολίτη που περίμενε από εσένα μια άλλη ευαισθησία σε θέματα δημοκρατικής λειτουργίας».

Επισημαίνει με διορατικότητα ότι η οικονομική κρίση έχει ήδη αρχίσει με τις ασθενέστερες τάξεις να πλήττονται και ότι η διαφημιζόμενη τότε ανάπτυξη οφείλεται στη φούσκα των κατασκευών λόγω των Ολυμπιακών Αγώνων και όχι σε παραγωγικές επενδύσεις:

«Διερωτώμαι: Επρεπε ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας μας να φτάσει σε τέτοια απαξίωση, να ζει με τον εφιάλτη της ακρίβειας και της ανεργίας, για να συνειδητοποιήσουμε ότι το ΠΑΣΟΚ της νέας εποχής θέλει δικαιοσύνη και οικονομική ανάπτυξη;

Στο εσωτερικό μέτωπο, η κατάσταση είναι ιδιαίτερα ανησυχητική. Ο λαός περιμένει από εμάς: α) πιο δίκαιη κατανομή του εθνικού πλούτου και εισοδήματος, β) βελτίωση της ποιότητας των δημόσιων αγαθών (υγεία, παιδεία, περιβάλλον), γ) σύγχρονο και αδιάφθορο κράτος στην υπηρεσία του πολίτη, δ) εξασφάλιση και σιγουριά εργασίας».

«Η πρόσφατη αύξηση του ΑΕΠ κατά περίπου 4% ετησίως κακώς χαρακτηρίζεται από τους κρατικούς επικοινωνιολόγους ως ανάπτυξη. Τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της αύξησης του ΑΕΠ καταδεικνύουν τον ασυμμετρικό και συνεπώς τον μη αναπτυξιακό και μη αυτοτροφοδοτούμενο χαρακτήρα της. Η εισοδηματική αύξηση οφείλεται κυρίως στις κατασκευές και στα έργα υποδομής που αυξάνονται με ρυθμούς 10% ετησίως. Η βιομηχανική παραγωγή αυξάνεται μόνο κατά 1% ετησίως, ενώ η αγροτική παραγωγή μειώνεται. Η αύξηση του εισοδήματος και η επακόλουθη ζήτηση για εμπορεύσιμα αγαθά και υπηρεσίες έχουν δημιουργήσει ένα επικίνδυνο παραγωγικό έλλειμμα, που πρόσκαιρα καλύπτεται από εισροή πόρων από το Γ΄ ΚΠΣ και την ΚΑΠ. Αλλά αυτή η ενίσχυση δεν θα συνεχίζεται επ’ άπειρον, στον ίδιο τουλάχιστον βαθμό.

Το ερώτημα, λοιπόν, τίθεται: Ποια θα είναι η λοκομοτίβα της ανόδου του εισοδήματος στη ‘μετακατασκευαστική εποχή’, όταν, δηλαδή, θα έχουν ολοκληρωθεί τα (πανάκριβα) Ολυμπιακά έργα και τα έργα υποδομής του Γ΄ ΚΠΣ; Η ποιοτική σύνθεση των επενδύσεων δείχνει σαφώς ότι δεν έχουμε προετοιμάσει κανέναν κλάδο της οικονομίας για να παίξει αυτό τον ρόλο. Το 65% του συνόλου των επενδύσεων αφορά στις κατασκευές. Μόνο το 33% κατευθύνεται σε εξοπλισμό, όπου όμως μόνο το 5% διατίθεται για νέες δραστηριότητες και νέα προϊόντα, ενώ το υπόλοιπο καλύπτει ανάγκες αντικατάστασης παλαιού μηχανολογικού εξοπλισμού ή επέκτασης δραστηριοτήτων που ήδη υπάρχουν. Δεδομένου ότι απαιτούνται τρία ή τέσσερα έτη για να τεθεί σε λειτουργία μια νέα επιχείρηση ή να γίνουν οι απαραίτητες αναδιαρθρώσεις, είναι σαφές ότι μετά το 2005, όταν θα σημειωθεί πτώση των εργασιών στον κατασκευαστικό τομέα, θα υπάρξει πρόβλημα. Γι’ αυτό και η ύφεση μετά το 2005 είναι αναπόφευκτη.

Μια περαιτέρω δυσκολία στην προοπτική να μετριαστεί τουλάχιστον η προοπτική της ύφεσης ανάγεται στη χρηματοδότηση των επενδύσεων. Κύρια πηγή χρηματοδότησης ήταν οι αποταμιεύσεις του ιδιωτικού τομέα, οι οποίες στο παρελθόν ήταν 18% του ΑΕΠ. Ο Ελληνας καταναλωτής έχει κρατήσει την κατανάλωση στα ιστορικά επίπεδα, αλλά οι αποταμιεύσεις έχουν καταρρεύσει στο 5% του ΑΕΠ.

Ο δημόσιος τομέας, στην καλύτερη περίπτωση, δεν θα μπορέσει να προσφέρει περισσότερο από 3%. Για να στηρίξουμε ένα ελάχιστο πρόγραμμα επενδυτικής δραστηριότητας σε ένα επίπεδο 15% του ΑΕΠ (καθαρές επενδύσεις), δηλαδή στα ιστορικά επίπεδα, θα χρειαστούμε εξωτερικούς πόρους (δανεισμός, ξένες επενδύσεις και εισροές από την Ευρωπαϊκή Ενωση) της τάξης του 7% του ΑΕΠ, δηλαδή περίπου δύο φορές το μέγεθος του Γ΄ ΚΠΣ, πράγμα αδύνατον».

Η προφυλάκιση του ζεύγους Παπαντωνίου για ξέπλυμα μαύρου χρήματος και μίζες από εξοπλιστικά προγράμματα, φέρνει για ακόμη μία φορά στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης τον πρώην Πρωθυπουργό, Κώστα Σημίτη.

/ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΛAΚΑΣ

Συγκλονιστική είναι κατάθεση μάρτυρα στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων, στη δίκη του πρώην υφυπουργού του ΠΑΣΟΚ, Γιάννη Ανθόπουλου, που κατηγορείται για υπόθεση τοκογλυφίας.

Με απόφαση δικαστηρίου

ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Δημοκρατία, και όσοι τους υπηρετούν, από το οικονομικό ή μιντιακό κατεστημένο, κάνουν και θα κάνουν τα πάντα για να ανακόψουν αυτή την προοπτική, επισήμανε η πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ

Τριγμοί στο εσωτερικό από τις έντονες αναταράξεις στο ΠΑΣΟΚ