Το να είναι κανείς πλούσιος και αριστερός, τιμή του και καμάρι του – δεν είναι εκεί το ζήτημα. Το να είναι κανείς φτωχός και δεξιός, μάλλον βλακώδες, αλλά ούτε εκεί είναι το πρόβλημα. Πρόβλημα είναι να είσαι λιγούρης.

Ο Τσίπρας είναι εύπορος. Θα μπορούσε να πάρει την οικογένειά του και να πάει σε ένα πεντάστερο, να κάνει εκεί τις διακοπές του, να πληρώσει τον λογαριασμό του και, κύριος!

Δεν το έκανε! Γιατί;

Οι απαντήσεις που προσπαθεί να δώσει το πρωθυπουργικό περιβάλλον και οι φίλα προσκείμενοι στον ΣΥΡΙΖΑ είναι επιπέδου τρολ. Προσβλητικές για τη νοημοσύνη των πολιτών και τα κρατούντα ήθη. Δεν λέω για τον κώδικα τιμής των αριστερών, διότι θα μας πάρουν τα κλάματα – πέλαγος άλλωστε τα δάκρυα της κυρίας Μπαζιάνα γύρω απ’ το κότερο.

Αλλά, αν το πράγμα είναι φοβιστικά γελοίο είναι ταυτοχρόνως κι ένα ερώτημα χαζομάρας. Πίστευε δηλαδή ο Τσίπρας ότι θα έμενε κρυφή υπό την ήλιο μια τέτοια κουταμάρα;

Αλλά, ας αφήσουμε τους ηθικούς κώδικες και ας πάμε στους ποινικούς. Δεν ήξερε ο Τσίπρας ότι η παροχή υπηρεσίας κάποιας αξίας (πόσω μάλλον υψηλής αξίας) συνιστά δωροληψία; Εις ποίων το έλεος αφήνεται τώρα με τέτοιο άγος φορτωμένος;

Πλην όμως, απ’ όλα αυτά άλλο είναι το χειρότερο. Με πυρπολημένους ανθρώπους ο Τσίπρας μίλησε για «ξαναζεσταμένη σούπα»! Προφανώς δεν έχει συναίσθηση. Προφανώς έχει την άγνοια του ηλιθίου για τους συνειρμούς.

Οι περισσότεροι αριστεροί στη διαχρονία τους έζησαν για ένα «γαμώτο»! Για τις ιδέες τους. Στη χώρα μας έτσι όπως ιστορικώς εξελίχθηκαν τα πράγματα οι περισσότεροι πλήρωσαν το κόστος των επιλογών τους με αξιοπρέπεια, προκαλώντας τον σεβασμό και διαμορφώνοντας έναν τρόπο του ζειν χρήσιμο σε όλους μας, δεξιούς ή αριστερούς σε όλους τους δημοκρατικούς.

Η ευκολία με την οποία ο Τσίπρας απέχει παρασάγγας απ’ αυτό το πρότυπο, η ευκολία με την οποία μετέρχεται τις πιο σκοτεινές μεθόδους της εξουσίας (μάλιστα μιας εξουσίας υποτελούς σε υπέρτερες κυριαρχίες), είναι εντυπωσιακή. Και υποχρεώνει την Αριστερά σε διαδικασία αυτοκάθαρσης. Δεν έχει σημασία αν ο Τσίπρας και η παρέα του είναι μια Αριστερά που Γονάτισε, δεν έχει σημασία αν όλη αυτή η παρέα είναι μια «αποτυχία της Αριστεράς», σημασία έχει ότι στα μάτια του κόσμου το στίγμα Τσίπρα στιγματίζει την Αριστερά, την καθαιρεί από ελπίδα του λαού σε ένα ακόμα μόρφωμα που σχετίζεται με την εκάστοτε μορφή της τυραννίδας.

Η Αριστερά δεν προσπαθεί να εξαγοράσει συνειδήσεις με ένα πεντακοσάρικο, δεν χορεύει τον χορό της κοιλιάς στο Σαράι του Πάιατ, δεν αφήνει αφύλαχτη την πατρίδα του λαού από τις Πρέσπες έως το Καστελόριζο. Η Αριστερά δεν ατιμάζει τους γέροντες, δεν αποβλακώνει τους νέους, δεν εξορίζει στην ξενιτιά, δεν εξοστρακίζει τα εργασιακά δικαιώματα, δεν φιμώνει την κριτική, δεν περιπαίζει τη λαϊκή παράδοση δεν βάζει ρετσέτες κι ετικέτες, δεν συκοφαντεί, δεν λέει τον Μίκη εθνικιστή, δεν ασκεί ξετσίπωτη νεοφιλελεύθερη πολιτική. Ο Τσίπρας θα πέσει, θα φύγει, θα βρει κάπου να τρώει και να κοιμάται, αλλά το άγος που φόρτωσε την Αριστερά θα είναι άχθος για την ίδια επί πολύ. (Εκτός και αν η βοή των επερχομένων αποκτήσει οσονούπω ήχο και λέξεις).

Όσο για την Ελλάδα – ας ελπίζει στο φιλότιμο των Ελλήνων…







twitter: @st_stavropoulos

email: stathispontiki@gmail.com


.topontiki.gr  

Είναι άκαυστος!

Κάτι σαν τη φλεγόμενη βάτο! Γύρω του καίγονταν άνθρωποι κι εκείνος έκανε τον φασουλή μπροστά στις κάμερες!

Έκανε τους τρεις πιθήκους! Δεν είδα, δεν άκουσα, δεν ξέρω. Ένα μόνο ξέρω ότι μπορώ να σας δουλεύω.

Το πράγμα παίρνει πλέον μεταφυσικές διαστάσεις. Τίποτα δεν τον αγγίζει, ούτε φωτιά, ούτε πνιγμός, ούτε διασυρμός, ούτε Μάτι, ούτε Μάνδρα, τίποτα δεν τον λερώνει, ούτε Πολάκης, ούτε Θεοχαρόπουλος, τίποτα δεν τον λιγδώνει, όλα τα σφάζει, όλα τα μαχαιρώνει.

Πρέπει όμως να του αναγνωρίσουμε ότι δεν καβάλησε στο κότερο στα Εννιάμερα των νεκρών στο Μάτι, άφησε να περάσουν λίγες μέρες, αλλά παραγωγικές κι αυτές: Κάτι για Κόκκαλη σκεφτότανε, κάτι περί τα επιδόματα σκάρωνε.

Μ’ αυτόν τον άνθρωπο μένει κανείς άφωνος. Κοιτάς να βρεις τις λέξεις στο Λεξικό κι αδειάζουν οι σελίδες, μένουν άσπρες, χλωμές, αποσβολωμένες – «δεν θα με πάρει εμένα στην αγκαλιά της η αστική τάξη», μια ξαπλώστρα στην κουπαστή θα μου δώσει.

Λες: δεν είναι αλήθεια, είναι fake news, χάνεις τα λόγια σου κι αυτός τα αρπάζει, τα διαστρέφει, σου μιλάει στο αυτί σαν να ’ναι δικός σου άνθρωπος και σου αρπάζει την ψυχή, πάλι ψέματα να της πει. Άκαυστος, ανέπαφος, αδιάβροχος, σαρδόνειος, μιλά και σπάνε πια τα σύμφωνα στο στόμα του, μιλά σαν τον Αντρέα σε εκδοχή νεκρικής μάσκας, μιλά σαν να μιμείται ήχους, γεμίζει τις λέξεις με ψέματα, τις τρώει σαν να ’ναι ψητές στον φούρνο με πατάτες και γελά, καγχάζει που σ’ την έστησε τόσες φορές και που θα σου τη στήσει πολλές ακόμα.

Κάτι συμβαίνει εδώ! Αραχτός στη θαλαμηγό Odyssey να σε φουμάρει ότι σε «πάει στην Ιθάκη», χύμα στη θαλαμηγό Odyssey μ’ έναν Ιούδα για κάθε δουλειά, Μπίστηδες και Δανέλληδες, κι αυτός ο ερίφης, του Ιβάν Σαββίδη ο λυγμός να καταθέτει γαρύφαλλα στην Καισαριανή – δεν γίνονται αυτά! Κανείς δεν μπορεί να ’ναι τόσο χαλασμένος – κάτι τρέχει εδώ!

Κάτι έχει πάθει η χώρα. Όλα κάθε μέρα κατεβαίνουν όλο και πιο χαμηλά. Εκπαιδευόμαστε συνεχώς να ζούμε με το ποταπό. Πάει το Αιγαίο να γίνει Πρέσπες, έγινε η δοκησισοφία ο αμανές της γλίτσας κι από το ηθικό πλεονέκτημα των αυτοχρισθέντων ως ηθικών απέμειναν τα τρολ. Κι αυτά παγωμένα, αποχαζεμένα. Ούτε των τρολ το μυαλό δεν μπορεί να χωρέσει τόσα και τέτοια αλούτερα.

Να καταγγέλλεις την Intracom για μίζες εφάμιλλες της Siemens και να κατεβάζεις υποψήφιο ευρωβουλευτή τον κ. Κόκκαλη, είναι ανατριχιαστικό.

»Να αποκαλείς «ξαναζεσταμένη σούπα το χρονικό των κεκαυμένων, εκείνων που πυρπόλησε η αβελτηρία σου, εκείνων που καθ’ ην ώρα καίγονταν εσκύλευες, είναι βαρύ, δεν βρίσκει κανείς προηγούμενο χωρίς να είναι διαβολικά αποτρόπαιο.

Κάτι τρέχει εδώ, κάτι που υπερβαίνει το πολιτικό και το πολιτεύεσθαι, κάτι έχει βγει στον αφρό, αδίστακτο, χουλιγκάνικο, αδηφάγο, βουλιμικό, παμφάγο, ωμοφάγο, κάτι σαν ασύμμετρη απειλή εναντίον της λογικής, της αξιοπρέπειας, των τάξεων, των προσώπων. Κάτι, σαν να σε κοιτάζει η άβυσσος.

Κι εμείς έχουμε πετρώσει σαν να μας έχει κοιτάξει η Μέδουσα. Όπως στον εφιάλτη όπου καταδιώκεσαι και συ δεν μπορείς να κινηθείς, όπως στον εφιάλτη που πέφτεις κι όλο πέφτεις χωρίς να μπορείς να ξυπνήσεις, έτσι και η Ελλάδα πνιγμένη στον αμοραλισμό μιας παρέας δουλικών των Δυνατών, σπαράζει και σπαράσσεται…





twitter: @st_stavropoulos

email: stathispontiki@gmail.com


.topontiki.gr  

Η Ελλάδα συρρικνώνεται. Συρρικνώνεται δημογραφικώς. Οι νέοι μεταναστεύουν και συνεχίζουν να μεταναστεύουν. Οι παραμένοντες δυσπραγούν, δεν κάνουν παιδιά, λιγοστεύουμε.

Η Ελλάδα συρρικνώνεται οικονομικώς. Το χρέος μεγαλώνει, το ΑΕΠ μειώνεται, οι επενδύσεις (αν έρθουν) θα λειτουργήσουν σε καθεστώς Προτεκτοράτου, η εργασία σκυλεύεται, οι πόροι και η περιουσία της χώρας είναι υποθηκευμένα, το λαϊκό εισόδημα συνεχίζει να λεηλατείται.

Η Ελλάδα συρρικνώνεται (δημογραφικώς και οικονομικώς) και αδυνατίζει, ανίκανη πλέον (ή σχεδόν ανίκανη) να διευθετεί από θέση ισχύος (της απαραίτητης ισχύος) τα συμφέροντά της. Και με γειτονικές χώρες καθώς και με απώτερες και υπέρτερες δυνάμεις. Η χώρα είναι έρμαιο της τυχαιότητας.

Για παράδειγμα, αν οι ΗΠΑ τα βρουν εν τέλει με την Τουρκία, μέρος των ελληνικών συμφερόντων πιθανόν να θυσιασθούν από τις ΗΠΑ προς εξευμενισμό της επιστρέφουσας γείτονος. Αν πάλι μεταξύ ΗΠΑ και Τουρκίας επέλθει ρήξη (ή οριστική ρήξη) η Ελλάδα καθίσταται απνευστί πιόνι του Αμερικανικού σχεδιασμού.

Πιόνι κατά την έννοια του Σαμνίτη που έβαζε ο Ρωμαίος μπροστά, για να στομώσει με το σώμα-πτώμα του το δόρυ του εχθρού και να προελάσει ο ίδιος.

Τέλος, η Ελλάδα είναι περισσότερο από κάθε άλλη φορά κούφια από πολιτισμό, γράμματα και ταυτότητα. Όχι πως δεν υπάρχουν νέα σπουδαία μυαλά στις επιστήμες και τις τέχνες, αλλά δεν υπάρχει το πλαίσιο μέσα στο οποίο οι δυνάμεις αυτές θα μπορούσαν να ανθούν. Η χώρα σαρώνεται από ασκέρια κηφήνων και κομματόσκυλων, ραγιάδων, γενίτσαρων και χαρεμιών.

Όλα τα παραπάνω θανάσιμα προβλήματα δεν μπορούν να αντιμετωπισθούν και να λυθούν απ’ το υπάρχον πολιτικό σκηνικό. Το οποίο, από τη Μεταπολίτευση και μετά, έχει δομήσει τον εαυτόν του σε μια οντότητα αναντίστοιχη προς τις ανάγκες της χώρας, σε μορφώματα (και συγκοινωνούντα δοχεία) νεοπλασματικά, αυτοαναφορικά και καταστροφικά. Αλλούτερα εκτοπλάσματα.

Και στο εσωτερικό των κομμάτων και στις σχέσεις μεταξύ τους δεν υπάρχει τίποτα οργανωμένο ή που θα μπορούσε να οργανωθεί, προς την κατεύθυνση της χάραξης μιας εθνικής στρατηγικής. Χώρα όμως χωρίς υψηλή στρατηγική μπορεί να επιζήσει για όσον επιζήσει, μόνον ως εκ θαύματος.

Για την ώρα το θαύμα που ζούμε περιέχει δημαγωγούς, ψέματα, υποτέλεια, πειρατές, εξαθλίωση, πνευματική ζωή για κλάματα, τρολ και ορκ, εκπαιδευτικό σύστημα για προσεχώς δουλάρες – ένα έρεβος και ένας ζόφος, ώσπου να βγει η ψυχή μας.

Φιλοσοφημένοι πολιτικοί, σπουδαίοι επιστήμονες, παθιασμένοι για την αγάπη του ανθρώπου καλλιτέχνες, ικανοί εργάτες, πανέξυπνοι πολίτες, λεπταίσθητες προσωπικότητες, υπάρχουν παντού, στα κόμματα, στις γειτονιές, στην εκπαίδευση, στο στράτευμα, στα νοσοκομεία, στις δημόσιες υπηρεσίες, στις επιχειρήσεις, παντού – εν τίνι τρόπω μάλιστα πλειοψηφούν. Πλειοψηφούν, ακυρωμένοι απ’ τον κατιμά.

Ο λαός αυτός ζει σαν λαός χωρίς πατρίδα. Υπό τον κ. Πάιατ, την κυρία Μέρκελ και άλλες σημαίες. Με τη δική του να καθυβρίζεται – αλλά αυτό είναι το λιγότερο. Το ουσιώδες είναι ότι τα υπαρξιακά ερωτήματα του λαού, του έθνους, του κράτους, της κοινωνίας παραμένουν επί μακρόν αναπάντητα.

Τι είναι και τι έχει γίνει η Ελλάδα; Πού πάει; πώς θα πάει; Τι έχει χάσει (εν καιρώ ειρήνης); Τι δύναται να ανακτήσει και πώς θα το ανακτήσει; Πώς θα προχωρήσει παραπέρα από την ανάκτηση, αν την κατορθώσει;

Τα ερωτήματα αυτά δεν αφορούν σε γλίτσες, κατιμάδες, δουλικά, κομπογιαννίτες, εθνομηδενιστές, εθνικιστές και ευρωλιγούρηδες. Αφορούν όμως όλους τους άλλους. Σε ταξική και εθνική βάση. Ο χρόνος μας πλησιάζει (και μάλλον φέρνει των Δαναών τα δώρα). «Οι καιροί ου μενετοί» έλεγε το προγονικό, και το έλεγε λίγο πριν να φάει μια σφαλιάρα που αντήχησε στους αιώνες…

«Ετερόκλητες πλειοψηφίες στη Βουλή» (Βούτσης), «ετερόκλητοι όχλοι στους δρόμους» (Τσίπρας), δεν πάμε καλά.

Κι ορθώνεται (αγριεύεται) το τσουλούφι του κ. Θανάση Παπαχριστόπουλου. Από μόνο του. Δεν το ανακατεύει πια ο ίδιος με το χέρι του, το ανακατεύει η ιστορία.

Σημαδιακό!

Να καταφύγουμε στο μαντείο των Δελφών: ρωτάς τον Ζάεφ, σου απαντάει ο Πάιατ! Ρωτάς τον Τσίπρα, σου απαντάει ο Σόρος.

Έρμε, Αριστοτέλη! Καθόσουν κι έγραφες για τα πολιτεύματα και τις παρεκβάσεις τους – ιδέαν δεν είχες από κοινοβούλια υπό κατοχήν…

































Email: stathispontiki@gmail.com

topontiki.gr/  

Ο Ηττημένος Συριζάκιας



Τους βλέπω κάθε μέρα να κάνουν πασαρέλα στα τηλεοπτικά παράθυρα, στα ραδιόφωνα και τις εφημερίδες, περίτρομοι, παμπόνηροι, σοφιστές της ελεεινής μορφής και πάνω απ’ όλα ψοφοδεείς.

«Δεν ισχύει σήμερα το φονιάδες των λαών Αμερικάνοι», λέει ο ένας. Ο άλλος επικαλείται δηλώσεις του κ. Ντάισελμπλουμ για τις ελληνικές εκλογές! και μελώνει, και κατουριέται απ’ τη χαρά του. Δεν πάει ο κυρ-Ντάισελμπλουμ να επεμβαίνει στα εσωτερικά της χώρας (αν αυτό το τζουτζεδιστάν έχει πλέον εσωτερικά), ο ηττημένος Συριζάκιας το παίζει γραικύλος με ηθικό πλεονέκτημα.

Πετάνε στην αρένα τα ήσσονα περί φύλων, κάνναβης και θρησκευτικών, και σφάζουν τα μείζονα, εργασία, ασφαλιστικό, φορολογία, εθνική ανεξαρτησία, ισονομία κ.ά. Σφάζουν σαν τους Ούνους του Αττίλα. Με κάτι χατζάρια να, κόφτες ματωβαμμένους. Εν ενεργεία και εν αναμονή. Κι έτσι τώρα αυτοί οι τύποι που οδήγησαν την Αριστερά σε ιστορική ήττα, ρουσφετολογούν, διορίζουν, βυσσοδομούν – και πάνω απ’ όλα σκυλεύουν την ίδια και την πατρίδα. Αύριο τι θα κάνουν; Όταν τα έργα τους τούς οδηγήσουν στο τέλος τους,

από ποια ίντριγκα του αρχηγού θα πιαστούν, σε ποιον «θεό της Ασίας» γονυπετείς θα προστρέξουν; Αν δεν είναι το ποσοστό καταστροφικό, κάτι θα γίνει σου λένε, από κάπου θα πιαστούμε. Τους

βλέπω στα κανάλια να λαχανιάζουν με τον Τύπο – όχι αυτόν που ελέγχουν, όχι αυτόν που κατασκεύασαν, αλλά με τον άλλο, τον Τύπο των άλλων. Ο ΣΥΡΙΖΑ δημιούργησε στα ΜΜΕ το πιο σάπιο τοπίο από τη μεταπολίτευση. Οδήγησε στην ταύτιση της δημοσιογραφίας με τα αφεντικά των μέσων ενημέρωσης. Ταυτοχρόνως δημιούργησε

δικά του γκαιμπελικά τερατάκια με έφεση στην κιτρινίλα, ενώ άλωσε τα κρατικά μέσα, ακριβώς όπως έκανε και η Πασοκοδεξιά, σε μία επίδειξη ηθικού πλεονεκτήματος του… αμοραλισμού. Ο ίδιος ο Τσίπρας καθώς και ο κ. Παππάς διακρίνονται από μία δυσανεξία απέναντι στη δημοσιογραφία κι από μία λύσσα κυριαρχίας, που, συν τω χρόνω, δημιουργεί μια καφκική ατμόσφαιρα στα μαγαζιά. Φίλια και αντιμαχόμενα. Η όλη συζήτηση παντού πλέον είναι ποιος βάζει τα λεφτά, με ποιον είναι, ποιος είναι ο μπροστινός, τι άκρες έχει, αν οι λυκοσυμμαχίες του σήμερα θα είναι οι ίδιες και αύριο – ένα ζοφερό δηλητηριώδες κλίμα

που έχει κάνει τις περισσότερες εφημερίδες κι όλες τις τηλεοράσεις ντουντούκες των κομμάτων, των εταιρειών, των «θεσμών». Μέσα σ’ αυτόν τον βάλτο οι δημοσιογράφοι ανακυκλώνονται, όλο και πιο φθαρμένοι, όλο και πιο φθηνοί, με μια

μειοψηφία να αντιστέκεται, καταδικασμένη να την πληρώσει, ακόμα και να βρεθεί εκτός επαγγέλματος. Όπως συνέβαινε στη Γερμανία κατά τον Μεσοπόλεμο, όταν με τον επαγγελματικό θάνατο οι κρατούντες έβγαζαν απ’ τη μέση όσους προέγραφαν – διανοούμενους, πανεπιστημιακούς, καλλιτέχνες, δημοσιογράφους, επιστήμονες, εργάτες! «άστους άνεργους να ψοφήσουν», έλεγαν. Μια φράση που διασώζεται ακόμα και σήμερα στο συλλογικό είναι της γερμανικής κοινωνίας.

Βλέπω κάθε μέρα στα πάνελ και την Πνύκα τους ηττημένους Συριζάκηδες να παραδέχονται την ήττα τους και ταυτοχρόνως να τη διαλαλούν σαν πολύτιμη πραμάτεια. «Δεν μπορούσαμε να κάνουμε αλλιώς». Μας πήρε τη σημαία ο αέρας. Είχαμε αυταπάτες (κι ευτυχώς από καιρό αρχίσαμε τις απάτες). Τους

βλέπω να κοκορεύονται όταν πουλάνε αεροδρόμια και να σκούζουν από πόνο όταν πετσοκόβουν συντάξεις, μισθούς και επιδόματα. Σαβουρώνουν τον περίδρομα στα ακριβά ρεστοράν κι αφήνουν τα ανάπηρα παιδάκια χωρίς ακόμα κι εκείνα τα γλίσχρα επιδόματα που έπαιρναν. Άχθος

αρούρης! Βλέπω τα πονηρά έντρομα ματάκια – τα βλέπει όποιος ανοίγει τα δικά του μάτια – των κυβερνώντων Συριζανέλ, όταν παίζουν με τον πόνο του κοσμάκη, όταν δουλεύουν εαυτούς και αλλήλους, θυμίζοντας εκείνα τα παιδάκια στο δημοτικό που έδειχναν με το δάκτυλό τους τα άλλα παιδάκια για όσα τα ίδια έκαναν…

Όντως! «Πετάει - πετάει ο Τσίπρας». Διότι ο κομισάριος που τα γράφει αυτά νομίζει ότι είναι διαφημιστής. Και μάλιστα διαφημιστής τελευταίας διαλογής, από εκείνους που πιστεύουν ότι καλόν είναι να γίνεται διαφήμιση και ας είναι κι αρνητική διαφήμιση. Και κατά τούτο δίκιο είχε ο «φτωχός» Πρόεδρος της Ουρουγουάης όταν έλεγε για τους συντρόφους του: «Ό,τι ιδεολογία κι αν έχουμε, όσο κι αν φιλοσοφούμε, όταν μιλάμε με την ορολογία της αγοράς, όταν με τα κριτήρια της αγοράς εξετάζουμε τα πράγματα, τότε τίποτα δεν μπορούμε να αλλάξουμε». Και το μόνον ερώτημα που απομένει, θα μπορούσαμε να συμπληρώσουμε εμείς, είναι η τιμή που σ’ αυτήν την αγορά, ως εμπόρευμα και οι ίδιοι, μπορούμε να πιάσουμε…

***

ΥΓ.: Σου λέει, επί παραδείγματι, ο άλλος: Βάλε μια «τσετσεκιά» στο μπαλκόνι σου, αρκεί να… πληρώνεις… παράβολο στο κράτος! Τουλάχιστον ο Γιωργάκης ήταν λιγότερο εμπόρευμα ο ίδιος! Πρότεινε χασισάκι στο μπαλκονάκι μας, όχι με όρους αγοράς, αλλά για το κέφι μας, βρε αδερφέ! Μπάφο - μπάφο τον καημό μας…
















http://www.topontiki.gr

                                                               Θρίλερ ελαφροτήτων



Η ΔΕΗ εξαναγκάζεται να παραχωρήσει, να παραδώσει, να εκχωρήσει 500.000 συνδρομητές στους ανταγωνιστές της! Μάλιστα, 500.000 καλοπληρωτές συνδρομητές, ώστε οι ανταγωνιστές της πρώην επιχείρησης Κοινής Ωφέλειας, να παραλάβουν εμπόρευμα (τους 500.000 καλοπληρωτές) κάργα ασφαλές.

Αυτός λοιπόν είναι ο περιώνυμος ανταγωνισμός; Ένας ανταγωνισμός κατά διαταγήν και καθ’ υπαγόρευσιν; Έχουν

άδικο ύστερα όλοι όσοι ισχυρίζονται ότι η λεγόμενη «ελεύθερη οικονομία» είναι η πιο διευθυνόμενη οικονομία από γενέσεως καπιταλισμού;

Επίσης, ο καταναλωτής ρεύματος που εκχωρείται από τη ΔΕΗ σε «τρίτους», τι είναι; βουβάλα; πρόβατο; όμηρος στην Μπαρμπαριά; Σε αυτήν

την περίπτωση ο δυστυχής εκχωρηθείς ούτε δικαίωμα αλλαγής φύλου δεν έχει, ώστε να μπορεί να επιλέγει ο ίδιος σε ποιον θα πληρώνει το νταβατζιλίκι του ανταγωνισμού. Νταβατζιλίκι

διότι ο προειρηθείς και δυσώνυμος ανταγωνισμός δεν είναι τίποτε άλλο παρά η διαδικασία μέσα από την οποία η μία εταιρεία τρώει την άλλη, ώσπου να μονοπωλήσει έναν κλάδο. Και όντως, μονοπώλια, τραστ και πολυεθνικές διαφεντεύουν σήμερα τους κλάδους παραγωγής.

Αν όμως ένα μονοπώλιο εδρεύει σε ένα προτεκτοράτο, αν από τη λειτουργία του προκύπτει κρατικό (κι αναλόγως του κράτους, κοινωνικό) όφελος, τότε η Ανωτάτη Διοίκησις επιστρατεύει τον ανταγωνισμό από την ανάποδη, ώστε η κυρίαρχη εταιρεία να διαμελισθεί, να κατακρεουργηθεί, να δοθεί βορά τοις κυσί, αρκεί αυτοί οι σκύλοι να ’ναι πελάτες του κράτους (των κρατικοδίαιτων). Αλλά οι εν λόγω κύνες

τη δουλειά τους κάνουν. Οι σμπίροι τους όμως (στον Τύπο, στα ΑΕΙ κ.α.) τι θρασύ καπνό φουμάρουν όταν μιλάνε για ανταγωνισμούς, επενδύσεις, επιχειρηματικότητα και τα συναφή παρόμοια. Πρόκειται για ευφημισμούς, για άθλια (καθότι αιματοβαμμένη) προπαγάνδα. Αλλά και

οι εν λόγω σμπίροι, τη δουλειά τους κάνουν. Οι νεόκοποι όμως στον νεοφιλελευθερισμό (κατά δήλωσίν τους πλέον) αριστεροί, τι ακριβώς κάνουν; Πλειστηριασμούς, περικοπές συντάξεων, ανασκολόπηση μισθών και

άλλα λοιπά θεάρεστα όπως η καθυπόταξη της χώρας στην Ξενοκρατία, της κοινωνίας στην απελπισία και του μέλλοντος σε αφάνεια. Αυτά κάνουν! Ενθυμούμαι το ανεπανάληπτο εκείνο του Ανδρέα για τις «βάσεις του θανάτου», ότι θα φύγουν σε «πέντε χρόνια και 17 μήνες»! Τώρα ο Τσίπρας (όπως ο κ. Σαμαράς ή ο κ. Καραμανλής) δίνει τη Σούδα στους Αμερικανούς (και άλλα τινά πολλά) για 99 έτη και όσους μήνες θέλουν. Ενθυμούμαι τον κ. Σημίτη και τις νίκες που κατήγαγε κάθε φορά που πήγαινε ικέτης στα μακρινά σαντζάκια της Εσπερίας. Το ίδιο μονίμως νικητής τυγχάνει και ο Τσίπρας σε όλων των ειδών τις διαπραγματεύσεις και τις αξιολογήσεις. Απλώς κάθε φορά «αφήνει να του πάρει ο αέρας τη σημαία».

Όμως το πρόβλημα δεν είναι μόνον ότι η κατά δήλωσίν τους αριστεροί έχουν αλλάξει φύλο και πράττουν ως νεοφιλελεύθεροι, αλλά ότι αγγίζουν οι περισσότεροι (και ήδη εγκαταβιώνουν οι υπόλοιποι μέσα) εις τη γλίτσα – εκεί που η Αριστερά κρέμαγε και κρεμάει τ’ άρματα, ετούτοι δω κρεμάνε τα καρφιά των φόρων, ασχημονούν με τα επιδόματα των παιδιών με ειδικές ανάγκες,

περιπαίζουν την εργασία και κάνουν πλειστηριασμούς σπιτιών. Κατά τα άλλα, κινούμενοι μεταξύ Σίας και Τασίας, υποβαθμίζουν με έξαλλη υστερία σοβαρά θέματα όπως τα ζητήματα του φύλου σε… ερωτήματα ηλικίας. Θα ήταν να απορεί κανείς,

αν δεν ήταν σε όλους μας φανερό ότι όλα αυτά τα γκροτέσκ είναι ο φερετζές του φόνου. (Σημείωση: έγραψα φερετζές και θυμήθηκα τα περί Τούρκων στη Θράκη. Την σχετική πανέξυπνη εισήγηση στον κ. Κοντονή – με εκείνον, άφρονα, ασμένως να την υιοθετεί – έκαμε η κυρία Γιαννακάκη! Μα, χριστιανέ μου, και νερό να σου προσφέρει η κυρία Γιαννακάκη, εσύ πρέπει να το πας στο Χημείο του κράτους. Διότι ακόμα κι αν δεν πάθεις νίλα εσύ που θα το έχεις πιει, θα πάθει κάποιος άλλος χωρίς καν να το έχει πιει εκείνος…



















http://www.topontiki.gr

Προταιρεοποιούμε». Αυτός ο εξέχων και έξοχος βαρβαρισμός ανήκει στον Τσίπρα. Τον ξεστόμισε κατά τη χθεσινή ομιλία του στη Βουλή, σε μιαν ομολογουμένως

ανιαρή, θλιβερά ανιαρή, συνεδρίαση. Οπου, ως τη στιγμή που γράφονταν αυτές οι γραμμές -μεσημεράκι- κυριαρχούσαν οι ίδιες πονηρές παραλλαγές στην ίδια φούγκα: ποιος υπηρετεί και θα υπηρετεί καλύτερα την πολιτική των δανειστών και τις υπαγορεύσεις των δυναστών.
Εκ των πραγμάτων, δεν θα μπορούσε να είναι τα πράγματα διαφορετικά. Το Ελληνικό Κοινοβούλιο δεν είναι πλέον παρά ένα Κολοβό Κοινοβούλιο που διεκπεραιώνει τα έδικτα, τις υπαγορεύσεις και τις διαταγές, ένα Κοινοβούλιο-οπερέτα, υπήκοο στην οικονομική δικτατορία εξωχώριων Επικυρίαρχων Δυνάμεων.
Αυτό το υποβαθμισμένο Κοινοβούλιο χρησιμοποιείται πλέον ως αρένα για επικοινωνιακές παρλαπίπες και τρολιές. Οι ίδιες οι κοινοβουλευτικές δυνάμεις (πλην ΚΚΕ) αποξενώνουν με αυτές τις συμπεριφορές το Κοινοβούλιο από τους πολίτες, από τον λαό.
Ομως, ας αφήσουμε τα σοβαρά και ας πάμε στα πιο σοβαρά - στην πραγματική πολιτική (πως λέμε «πραγματική οικονομία» και παθαίνουμε κρίση πανικού;) - αυτό! Ενώ λοιπόν ο Τσίπρας συγκυβερνά με τον κ. Καμμένο, τον «αδειάζει» και κάνει άνοιγμα στη Φώφη για να συγκυβερνήσουν καλύτερα. Παρά το «όχι» της κυρίας Γεννηματά, ο Τσίπρας δεν απογοητεύθηκε - γενικώς δεν τον απογοητεύουν τα «όχι», ώσπου να τα κάνει «ναι».

Σύμφωνα λοιπόν με έγκυρες πληροφορίες της έγκριτης στήλης μας (από τη μυστική μας πηγή, τον κ. Non Paper), ο Τσίπρας συνέχισε τις άοκνες προσπάθειες για σύγκλιση -ακόμα και σε προγραμματικό επίπεδο- με την Κεντροαριστερά. Προς τούτο είχε μια μυστική (θα μπορούσε να την πει κανείς και μυστηριακή) συνάντηση με την κυρία Δήμητρα Παπανδρέου (για τους φίλους Μιμή). Σε βίλα των βορείων προαστίων. Ητις, αμέσως μετά πουλήθηκε για να χαθούν τα ίχνη της.
Η μυστική, όπως είπαμε, συνάντηση είχε και μια μυστικιστική παράμετρο. Διότι, σύμφωνα πάντα με τον αξιόπιστο κύριο Non Paper, εκτός από τις φωνές Τσίπρα και Μιμής κατά τη διάρκεια της συνομιλίας τους, ακούγονταν και διάφορες άλλες «φωνές» αγνώστου προελεύσεως. Μάλλον, όμως, εξ Υψους.

Οι συνομιλίες διεξήχθησαν σε κλίμα κατάνυξης και περιεστράφησαν γύρω από τη δυνατότητα συναντίληψης, ακόμα και συγκυβέρνησης της Αριστεράς με την Κεντροαριστερά, όπως συμβαίνει και στην Ευρώπη. Μάλιστα ο Τσίπρας επέμενε ιδιαιτέρως σ’ αυτό το σημείο (την ευρωπαϊκότητα του εγχειρήματος), σημειώνοντας (και υπογραμμίζοντας, αν θέλετε) ότι ο κ. Πάνος Καμμένος δεν θεωρείται και πολύ κεντροαριστερός στους κύκλους των Βρυξελλών.
Ομως, το άδειασμα του κ. Καμμένου δεν απασχόλησε και τόσον πολύ τη συζήτηση, η οποία επικεντρώθηκε στην ηθική φύση άλλων ζητημάτων, όπως του ηθικού πλεονεκτήματοςπου επικαλέσθηκε η Μιμή για να υποστηρίξει την άρνηση της Φώφης να ενδώσει στις προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Παρά ταύτα ο Τσίπρας δεν έδειξε απογοητευμένος, αλλά επέμεινε ότι αυτές οι πρώτες διερευνητικές επαφές πρέπει να συνεχισθούν.
Και όντως! Την ίδια ώρα, όταν το ρολόι του Αγίου Σουλπικίου σήμανε τη δωδεκάτη νυχτερινή, σε άλλη βίλα, αυτήν τη φορά στα νότια προάστια, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης κ. Δραγασάκης είχε συνάντηση με τον κ. Γιάννο Παπαντωνίου. «Και εμείς για τον σοσιαλισμό αγωνιζόμαστε, σύντροφοι», κραύγασε ο Γιάννος μόλις είδε τον Γιάννη, μη δυνάμενος να κρύψει τη συγκίνησή του για το ευχάριστο γεγονός.

Να σημειώσουμε (κι αν θέλετε, να υπογραμμίσουμε) ότι η συζήτηση μεταξύ των δύο ανδρών δεν περιεστράφη τόσον γύρω από τη διαδικασία σύγκλισης των δύο χωρών, όσον γύρω από την προοπτική δημιουργίας μιας Τράπεζας Αναπτύξεως με εγχώρια και διεθνή κεφάλαια. Σε αυτό το πρότζεκτ το «αφήγημα» του Γιάννου ως επενδυτή, αλλά και η τεχνογνωσία του ως υπουργού του Σημίτη, εκτιμήθηκαν δεόντως.

Αν συνεκτιμήσουμε τις δύο αυτές συναντήσεις, μπορούμε να συμπεράνουμε, χωρίς κίνδυνο να διαψευσθούμε, ότι ένα δίκτυο επαφών απλώνεται σε όλη τη χώρα. Σε επιμελώς περιφρουρούμενες γιάφκες στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ πραγματοποιούν συναντήσεις με στελέχη της Κεντροαριστεράς, προκειμένου να διερευνηθούν οι δυνατότητες ενός εγχειρήματος, το οποίον θα άλλαζε τον ρουν της ιστορίας στην Ελλάδα και, κυρίως, την Ευρώπη για τα επόμενα 99 χρόνια.

Μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε υπό τις ευλογίες του Σόιμπλε να αλλάξει τη στρατηγική Σόιμπλε και να οδηγήσει την Ενωση σε πιο ευέλικτες πολιτικές λιτότητας, γέρνοντας το εργασιακό εκκρεμές από τους απασχολήσιμους προς τους αναλώσιμους.
Τέλος, κεντρικό ρόλο σε αυτή την πολιτική σύγκλισης έχει αναλάβει ο κ. Κουρουμπλής, ο οποίος διορίζει Πασόκιουςστον ΣΥΡΙΖΑ και Συριζαίους στον Αρη (διότι κάποτε ο εν λόγω πλανήτης θα εποικισθεί κι αυτός - εξ ου και Κόκκινος).

Εν όψει λοιπόν αυτού του εποικισμού (ο οποίος πάντως αναμένεται να επισυμβεί πριν από το 2099), υπομονή ως το 2099! Ενθαρρυντικό προς τούτο και το νέο έμβλημα της Δημοκρατικής Παράταξης (για τους φίλους ΠΑΣΟΚ). Πέντε πολύχρωμα απρόσωπα πρόσωπα και μια λευκή γραμμούλα να τα διαπερνά, σαν εγκεφαλογράφημα!.. Θεούλη μου!..
ΥΓ.: Και ύστερα ήρθαν τα νταούλια, άρχισαν τα όργανα και ξέσπασε η συνήθης κοκορομαχία. Περί όνου σκιάς...

ο Στάθης στον Ενικό

http://www.enikos.gr

Βαδίζω με σπασμένο μισθό. Ο άλλος δεν σηκώνεται απ’ το κρεβάτι. Να πάει πού; να δει τι; να πει τι; Στους σκουπιδοτενεκέδες περνάει πρώτα ο αρουραίος. Υστερα ο αόρατος άνθρωπος που δεν τον βλέπει ο αεράτος άνθρωπος - ο κυρ Φλαμπουράρης.

Η Ελλάδα ένα αλερετούρ Αθηνών - Βρυξελλών. Πάνω απ’ τα κεφάλια μας χαχανίζει η ανοησία. Στην επαρχία, ερείπια από παλιές βιομηχανίες που έγιναν πολιτιστικά κέντρα, έρημα πια και αυτά. Βιοτεχνίες που χάσκουν άδειες τρύπες. Ερχεται η άνοιξη, φέρνει φάρμακα ηλιαχτίδες και φάρμακα χελιδόνια. Στους αγρούς ξαναρχίζουν οι δουλειές, βαριά βαρύθυμα τρακτέρ, η σόμπα στο καφενείο τυφλή, δεν γουστάρει ούτε τη ρακή, κοιτάει μέσα της και καίει τα ξύλα της - σιωπή. Στον τοίχο, τηλεόραση δίχως ήχο. Ομιλούσες κεφαλές, στόματα που ανοιγοκλείνουν.

Βαδίζω με σπασμένο μισθό. Στον βυθό. Ο άλλος πληρώνεται με κουπόνια για φαγητό, ο άλλος δεν προσλαμβάνεται, διαθέτει ακόμα «εργασιακή μνήμη» - δεν μας κάνει. Να λοβοτομηθεί. Στους δρόμους τα μαγαζιά. Παράξενοι δρόμοι, με ένα στα τρία, ένα στα τέσσερα καταστήματα κλειστά - μαύρες τρύπες σαν πόρτες προς το πουθενά, μυρίζουν
πια μούχλα. Και νεκρίλα. Σκισμένα βρώμικα χοντρόχαρτα στις εισόδους, κατάφρακτες κι αυτές από κατεβασμένα ρολά. «Εμαθα να διαχειρίζομαι τη φτώχεια μου» λέει το ένα τσιγάρο στο άλλο - οι καύτρες τους κρέμονται από τα στόματα που μιλούν πικρά, σαρκάζουν και καγχάζουν. Οι σοφότεροι δεν προσπαθούν να παρηγορήσουν κανέναν.

Βαδίζουμε με σπασμένους μισθούς . Ενας-ένας πέφτουμε. Πέντε πέφτουν, δυο σηκώνονται. Ανάμεσα στους πεσμένους γυροφέρνουν αγγελιοφόροι, μας λένε τα νέα για τις ζωές μας, σήμερα ο Σόιμπλε είναι πιο ευμενής από χθες, παρακάτω έπεσε ένας ακόμα. Βαδίζουμε μέρα-νύχτα. Οι ζωές μας πίσω μας πετρώνουν σαν τη γυναίκα του Λωτ. «Να τες, να τες οι αμαρτίες σας» ουρλιάζουν οι Φιλισταίοι, κι εσύ κοιτάς το πρόσωπο της Μέδουσας ζωγραφισμένο πάνω στην ασπίδα του Αργείτη που σε περιμένει.
Επταετία. Η δυσώνυμη αυτή λέξη που παραπέμπει στη Χούντα σού τρυπάει την καρδιά, επταετία μνημονίων, επτά χρόνια ζωής στον πάγο, ιερός αριθμός -ή μήπως μαγικός το επτά- παίξ’ το στο «Λαϊκό» να πιάσεις τους λήγοντες. Του άλλου η ζωή γίνεται φωτογραφία που αποτυπώνει ουρές. Ουρές για ένα επίδομα, ουρές για μια δωρεάν τυρόπιτα, ουρές στον οδικό χάρτη για τα ξένα. «Εφυγε στα ξένα» έλεγαν σε ωραία σπαρακτικά ελληνικά τη δεκαετία του ’50 και τη δεκαετία του ’60 - τώρα οι δεκαετίες φεύγουν σαν τρένα με άδεια βαγόνια, βαγόνια χωρίς ανθρώπους και αναμνήσεις, γεμάτα από μια ψύχρα ονείρων που στοίχειωσαν.

Βαδίζεις όπως χθες, όπως αύριο. Το ταβάνι στο δωμάτιό σου πέτρινος ουρανός, το κοιτάς όταν ξυπνάς, ακίνητος ουρανός, δεν τον φτάνουν οι γροθιές σου. Τα χέρια σου πονούν όταν χτυπάς τις πόρτες, οι πόρτες δεν αποκρίνονται, ποτέ δεν μιλούν, ανοίγουν μόνον και κλείνουν. Δεν φταις εσύ,
το ψέμα είναι που ήπιε το αθάνατο νερό.
Ανοίγουν το στόμα τους οι τοποτηρητές και βγαίνουν βατράχια που σου έκαναν την ιδεολογία σου γλίτσα. Αυτάρεσκα βατράχια με μεγάλες μπάκες, διαφημιστές μιας ευτυχίας που πάντα βρίσκεται καθ’ οδόν. Ερχεται! Ε-ε-έρχεται!

Βαδίζεις σε μια πορεία δίχως φώτα. Στην εθνική οδό - το ίδιο κι αυτός που έρχεται από απέναντι. Τον νιώθεις από τον αέρα που σε κουνάει καθώς διασταυρώνεσθε - τα υπόλοιπα είναι θέμα στατιστικής. Κάθε πρωί καταγράφεται η στατιστική: «Τη νύχτα αυτή, οι Ρότσιλντ δεξιώθηκαν τα θύματα της εργασιακής ασφάλτου» - οι ασφαλισμένοι εκ δεξιών και οι ανασφάλιστοι εξ ευωνύμων! έχει και η στατιστική τις τελετουργίες της, μη σας πω και την ποιητική της. Οπως βγάζει ο Σκυλάς τα τραγούδια του βόλτα, έτσι βγάζει και ο Γερμανοτσολιάς την προπαγάνδα του ανά τας οδούς και τας ρύμας, να κατουρήσει non paper, να μεταλάβουμε. Αυτό το κράτος των Ελλήνων ηττάται κατά κράτος από όταν φτιάχθηκε - πότε δοβλέτι, πότε κομαντατούρ, σκοτώνει τους Ρωμιούς, αράδα. Τελευταίο εκτελεστικο απόσπασμα: «Η συμμαχία των λογικών». Διότι ως τώρα, τα προηγούμενα 200 χρόνια και τα 99 ερχόμενα, τη ζημιά την έκανε η συμμαχία των παράλογων.

Νυχτώνει, τα νέα θα είναι καλά. Και αν δεν είναι καλά, θα είναι καλά την επόμενη φορά . Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία και ο Πολύφημος σου έχει υποσχεθεί ότι εσένα θα σε φάει τελευταίον...
ΥΓ.: Ναι, τα νέα ήταν καλά! Πάλι είπαμε «ναι» σε όσα λέγαμε ότι λέμε «όχι»...

ο Στάθης στον Ενικό

Το Διαβάσαμε εδώ  http://zeidoron.blogspot.gr/

«Ονόματα», έλεγε ο κ. Δραγασάκης. Για τη Διαπλοκή. «Ονόματα», έλεγε. «Θα έρθουμε στη Βουλή με ονόματα».

Aνομα ονόματα.

Ωσπου τα άνομα ονόματα απεδείχθησαν ανόματα. Τζiζ τα ονόματα στο πόρισμα του ΣΥΡΙΖΑ, το οποίον διαπιστώνει ότι δεν διαπιστώνει πολιτικές ευθύνες ή ποινικές τοιαύτες για πολιτικά πρόσωπα!
Και προς τούτο, δηλαδή την τυχόν διαπίστωση ευθυνών, πετάει το μπαλάκι στη Δικαιοσύνη. Και ενώ καταντάει έτσι κότα απέναντι στη Διαπλοκή η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, εξακολουθεί ο ίδιος τους λεονταρισμούς στη Βουλή, ότι (εν τέλει) υπάρχουν ευθύνες σε πολιτικά πρόσωπα. Τότε
γιατί δεν προχώρησε (από την εξεταστική επιτροπή) σε προκαταρτική; Παράξενο!
Αόμματα τα όμματα για τα ονόματα!
Είναι πλέον προφανές ότι η ψυχή της Διαπλοκής στην Ελλάδα ήταν ο... «Κήρυκας Χανίων»! Ο οποίος χρόνια τώρα ανεβάζει και κατεβάζει κυβερνήσεις. Στην Κρήτη. Και η «Αυγή». Μεγάλο σκανδαλοτροφείο η «Αυγή». Η Μάτα Χάρι των offshore.
Εκπληκτικά πράγματα.
Εντεκα ώρες συνεδρίασης της Βουλής που συγκλόνισαν την ανία. Ή τα πειραγμένα νεύρα μας. Εξαρτάται σε ποια κατηγορία ανήκετε. Η άρρωστη γιορτή της κενολογίας. Της αμετροέπειας. Οπου ο Τσίπρας χαρακτήρισε τον Κυριάκο «χρήσιμο ηλίθιο»! Η γιορτή της προπαγάνδας και της σοφιστείας, όπου Ν.Δ., ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ μιλούσαν την ίδια γλώσσα, όπου γρύλιζε η Χρυσή Αυγή κι έψαχνε πού πάει το Ποτάμι. Η θλιβερή γιορτή του κ. Λεβέντη - θλιβερός οιωνός η ύπαρξή του στο Κοινοβούλιο! - άκαρδος πια ο Θεός με την Ελλάδα...
Τι (ξανα)μάθαμε από την προχθεσινή συνεδρίαση της Βουλής; Οτι η Ν.Δ. χρωστάει 200-250 εκατομμύρια. Οτι το ΠΑΣΟΚ χρωστάει 200-230 εκατομμύρια. Ε, και; (Και μην ψάχνετε τα ακριβή νούμερα, δεν έχουν σημασία, για τους ολετήρες του λαού τα εκατομμύρια είναι στραγάλια.) Εχει λοιπόν για τα 400-500 αυτά εκατομμύρια κάποια πρόταση «περισυλλογής και διάσωσης» η κυβέρνηση; Ή απλώς αναφέρεται σε αυτό το άγος για να το συμψηφίζει με τα δικά της; Οπως πλέον κάνει για όλα τα θέματα.
Εξω στην κοινωνία τα μνημόνια σκοτώνουν. Και μέσα στη Βουλή δώσ’ του να χειροκροτούν οι Νεοδημοκράτες τις κοινοτοπίες του Κυριάκου (για τους φίλους, κυρ Κούλης και Κυριακούλης).
Τα παιδία χειροκροτεί.
Τον χαμό της πατρίδας. Καβγαδίζοντας ποιος θα φέρει το τέταρτο μνημόνιο, ο Τσίπρας ή ο Κούλης; Σαράντα χρόνια θεατές στο ίδιο έργο. Τώρα πήρε ρολάκι και ο ΣΥΡΙΖΑ. Χάνονται μια-μια οι πριμαντόνες του, προχθές έπαθε υστερία επί σκηνής ο κ. Τσακαλώτος - no problem,
η αξιολόγηση θα κλείσει.
Παντί τρόπω και πάση θυσία η αξιολόγηση θα κλείσει. Και θα μας κλείσει (τελείως) το σπίτι. Καθ’ ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να παραμείνει οπωσδήποτε στην εξουσία, ώστε μετά τον «Επιτάφιο» και την «Αντιγόνη» να καταργήσει από τη διδασκαλία στα σχολεία και την Αλφαβήτα.
Εξω το μνημόνιο σκοτώνει. «Υπέρταση, τάσεις αυτοκτονίας, καρδιακά νοσήματα, κατάθλιψη, μυϊκές παθήσεις, αύξηση του στρες, εξουθένωση» - γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελά, πατέρας; Διότι ο Τσίπρας βρίσκει την «ανάπτυξη της οικονομίας εκπληκτική»!!! Λογικόν! Είναι βέβαιον ότι ο κ. Φλαμπουράρης δεν θα φάει ποτέ απ’ τα σκουπίδια.
Ομως αυτά κι άλλα σαν αυτά έρχονται και παρέρχονται. Με κόστος. Με αυτοκτονίες. Ναι, αλλά παρέρχονται. Καμιά κοινωνία δεν μπορεί να ζήσει μέσα στο φέρετρο (όπως) των μνημονίων. Οσα καρφιά κι αν καρφώσουν σ’ αυτό το φέρετρο ο Τσίπρας και ο Σόιμπλε, οι άνθρωποι δεν ζουν νεκροί.
Υπάρχουν όμως κι ορισμένα εγκλήματα καθοσιώσεως. Που εμποδίζουν εκείνο το «παρέρχονται» να ’ρθεί μια ώρα αρχύτερα. Οπως η απομείωση των ανθρωπιστικών γραμμάτων στην εκπαίδευση. Γιατί η κατάργηση της διδασκαλίας του «Επιταφίου», της Αλεξανδρινής Εποχής και της «Αντιγόνης»;
Ερωτώ τους κανίβαλους που το εισηγούνται: σε τι βλάπτει η διδασκαλία της «Αντιγόνης» τα αγόρια και τα κορίτσια;
Σε τι βλάπτει, ρε κριάρια, το μήνυμα της «Αντιγόνης»; Φοβάσθε τόσο πολύ το αντιστασιακό φρόνημα που χτίζει το έργο; Φοβάσθε τόσο πολύ την κριτική στους άδικους νόμους; Τι είδους ραγιάδες θέλετε να φτιάξετε;
Μόνον αγροίκοι και πουλητάρια θα έκαναν τέτοια αίσχη. Βήμα το βήμα. Πρώτα ο «Επιτάφιος». Μετά η «Αντιγόνη». Υστερα και ο «Θούριος» του Ρήγα (Τον οποίον Ρήγα, ειρήσθω εν παρόδω, τιμούν οι Σέρβοι ως έναν από τους εμπνευστές της Επανάστασης του 1804 εναντίον των Οθωμανών. Αλλά αν τη Σερβική Επανάσταση την έκαναν Σέρβοι, για τα
καθ’ ημάς γίδια της αμορφωσιάς την Ελληνική Επανάσταση του 1821 την έκαναν UFO.) Οταν λοιπόν ο Τσίπρας κατέθεσε στεφάνι στο άγαλμα του Ρήγα στο Βελιγράδι, τι του είπε; ότι έχει καταργήσει τη διδασκαλία του «Επιταφίου» και τώρα πάει να καταργήσει τη διδασκαλία της «Αντιγόνης»;
Αλλά, αν τον Ρήγα ακριβώς ο «Επιτάφιος» και η «Αντιγόνη» τον έχτισαν, άλλους Βελεστινλήδες δεν πρέπει να αποχτήσουμε. Ωστε γρήγορα (πριν καν περάσουν τα περίφημα 99 χρόνια ) να ξεχάσουμε.
Και να γίνουμε οι Ηλίθιοι της Λήθης.
Αμ δε!
Μπορεί η Αριστερά που Γονάτισε να μαθαίνει να ζει στα γόνατα, αλλά αυτό με ουδέναν τρόπο αφορά όσους συνεχίζουν να βαδίζουν...
ΥΓ.: Μετά τον κουρνιαχτό που σηκώθηκε, το υπουργείο Παιδείας διαψεύδει ότι δέχθηκε εισήγηση για την ανασκολόπιση της «Αντιγόνης» επίσημα. Προσέξτε αυτό το «επίσημα»! Οι πονηρούληδες!

ο Στάθης στον Ενικό

http://zeidoron.blogspot.gr/

«Δεν μπορείς να αγιάσεις» ούτε καν μια άδεια ολίγων ημερών να απολαύσεις - και για να «αγιάσω» ουδέποτε έθρεψα φιλοδοξία, για την αδειούλα όμως; Ας όψεται ο κ. Καμμένος, ο οποίος από δεξί χέρι του Τσίπρα εξελίσσεται σε μαύρη χείρα της κυβέρνησης. Και εις όσα αφορούν τον Τύπο. Η δίωξη κατά του κ. Γιάννη Κουρτάκη και κατά του κ. Παναγιώτη Τζένου (των «Παραπολιτικών») βρωμάει Ερντογανισμό.

Επιπροσθέτως, σήμερα εκδικάζεται και μια παλαιότερη αγωγή του κ. Καμμένου κατά του εκλεκτού σκιτσογράφου Ανδρέα Πετρουλάκη και κατά του «Πρόταγκον» για το ευτελές ποσόν των 2.000.000 ευρώ! (No problem, καθ’ ότι ο φίλος μου ο Ανδρέας διαθέτει 2.000.001 ευρώ, το δε «Πρόταγκον» 2.000.002 ευρώ.)
Εν πρώτοις τα αυτονόητα: Η ελευθερία του Τύπου. Οπως είχε αποφανθεί το Αμερικανικό Ανώτατο Δικαστήριο (εξετάζοντας το δικαίωμα έκδοσης πορνικών εντύπων), είναι προτιμότερο να κυκλοφορεί ένα κακό έντυπο, παρά κανένα έντυπο. Στη συνέχεια: για κάθε πολίτη που αδικείται από τον Τύπο υπάρχει ο φυσικός Δικαστής. Για κάθε πολιτικό όμως ή άνθρωπο του Τύπου, υπάρχει ο αντίλογος. Αλλιώς ποινικοποιείται η πολιτική ζωή. Στον Τύπο υπάρχουν ένα σωρό παθολογίες, από την κιτρινίλα ως την παραπληροφόρηση και από τη διαπλοκή ως την υποτέλεια. Κριτής, για όλα αυτά, αλλά και για τις αρετές του Τύπου, είναι ο αναγνώστης, ο ακροατής, ο θεατής. Κάθε άλλη προσέγγιση από τους πολιτικούς εναντίον του Τύπου είναι ολοκληρωτική στην αντίληψή της, και εν τέλει φασιστική.
Ειδικώς η σάτιρα δεν διώκεται. Εκτός αν ο σκιτσογράφος ζει στην Τουρκία (στις φυλακές της) ή στη Βόρεια Κορέα (στα φρενοκομεία της). Η σάτιρα διώκεται μόνον όταν ο Ιαβέρης τη φοβάται. Και κατά τούτο θα παρακαλούσα τον κ. Καμμένο να μου κάνει και μένα μιαν αγωγή, για να μην απολαμβάνει μόνος του τη δόξα ο Πετρουλάκης. Κύριε Καμμένε, στη Δημοκρατία τα πράγματα έχουν αλλιώς. Οταν κάποτε ο Αριστοφάνης έγραψε τους «Ιππής», ο Κλέων ο Βυρσοδέψης (που ήταν το «υποκείμενο» της εν λόγω σάτιρας) τον έσυρε στα δικαστήρια. Και οι δικαστές όχι μόνον δεν καταδίκασαν τον Αριστοφάνη, αλλά υποχρέωσαν τον Βυρσοδέψη να γίνει χορηγός στην επόμενη κωμωδία του μεγάλου κωμωδιογράφου.
Ο Τύπος δεν κυβερνά. Μπορεί να βοηθά μια κυβέρνηση να κυβερνήσει άθλια (διαπλοκή) ή να κυβερνήσει καλύτερα (όταν την ελέγχει). Ο κ. Σαμαράς έριξε μαύρο στην ΕΡΤ και μετά είδε το μαύρο με τα μάτια του. Και η σημερινή κυβέρνηση διαπράττει το ίδιο λάθος. Εμφανίζεται υπήκοος του δόγματος ότι «όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας». Κατηγορεί τον Τύπο για τη μαυρίλα, που η ίδια παράγει. Της φταίει ο αγγελιαφόρος. Αρνείται να καταλάβει ότι υπάρχει Τύπος εναντίον της, όπως υπάρχει και Τύπος υπέρ της. Και το έχει παραξηλώσει. Δεν φταίει ο Τύπος αν το «Σωτηρία» ξεμένει από οξυγόνο. Θα έφταιγε και ο Τύπος, αν δεν το έγραφε. «Η δημοσίευση είναι η ψυχή της Δικαιοσύνης». Αυτή η κυβέρνηση φαίνεται να πιστεύει το αντίθετο. Φαίνεται σαν να είναι σε εμπόλεμη κατάσταση με τον Τύπο που δεν ελέγχει. Αυτόν, δε, που ελέγχει τον νεκρώνει. Επιβάλλει άμεση λογοκρισία ή προχωρά σε έμμεση παρασιώπηση εναντίον κάθε κριτικής. Υπήρξαν αριστεριστές απ’ αυτούς που υποστηρίζουν την κυβέρνηση, οίτινες απεφάνθησαν ότι «τα “Νέα” άργησαν να πεθάνουν». Κάτι τέτοια μπορεί να έχουν σχέση με τον σταλινισμό (ή κάποιου είδους μισάνθρωπα κόμπλεξ), αλλά δεν έχουν καμιά σχέση με την Αριστερά. Την οποίαν πλέον η κυβέρνηση των ανδρεικέλων του Σόιμπλε διασύρει σε όλα τα επίπεδα.
Μόλις προ ολίγων ημερών ο Τσίπρας μάς ζήτησε να μη διαβάζουμε εφημερίδες για να ’χουμε την υγειά μας. Αστειάκι, ίσως όχι εφάμιλλο του αστείου ότι θα έσχιζε τα μνημόνια, αλλά ισοϋψές των 2.000.000 ευρώ που ζητά ο Καμμένος από τον Ανδρέα Πετρουλάκη. Βεβαίως, δεν ανησυχώ, ο Ανδρέας έχει τα λεφτά - παρ’ ολίγον να του πουλήσει ο κ. Παππάς ένα κανάλι, ας όψονται τα γίδια που βέλαζαν και μας πήρανε χαμπάρι.
Οσο για τα σίδερα της φυλακής που περιέχουν τον κ. Κουρτάκη και τον κ. Τζένο, ελπίζω να ’ναι για λεβέντες. Διότι μόνον τέτοια σίδερα διαπαιδαγωγούν για το «ηθικό πλεονέκτημα» της Αριστεράς του Κατρούγκαλου. Οχι της Αριστεράς που έφαγε η ίδια τις φυλακές με το καντάρι, αλλά της Αριστεράς του γλυκού νερού, εκείνης που κόβει τα επιδόματα των αναπήρων για να τα δίνει στα ξεδιάντροπα καλόπαιδα που διορίζει σωρηδόν στις ΜΚΟ και τη λοιπή παρασιτική οικονομία.
Επίλογος: Κυρίες και κύριοι δικαστές, παρακαλώ εφαρμόστε τους νόμους εναντίον όσων δημοσιογράφων και εκδοτών βλάπτουν τους πολίτες ή την πατρίδα. Αλλά αφήστε τους πολιτικούς να υφίστανται την κριτική του Τύπου - αν είναι άδικη, εκπίπτει.
Για τους γελοιογράφους, για τους δημοσιογράφους δεν υπάρχει νόμος περί ευθύνης υπουργών, ώστε να κρύβονται πίσω απ’ τα φουστάνια του. Αντιθέτως, εκτίθενται διαρκώς με όσα λένε κι όσα γράφουν. Και για καλό και για κακό. Και την κρίση τη βγάζουμε όλοι μας, όχι ο Ερντογάν.

ο Στάθης στον Ενικό

http://zeidoron.blogspot.gr/

http://zeidoron.blogspot.gr/